Ματιά

«Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα», Χαρούλα Βερίγου-Μπάντιου

Το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο της Χαρούλας Βερίγου-Μπάντιου πάντρεψε ιστορίες από τα χωριά της Ηπείρου με την τοπική διάλεκτο και έφτιαξε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα.

«Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα», Χαρούλα Βερίγου-Μπάντιου

Επτά γυναίκες. Επτά ηρωίδες της ζωής. Επτά διηγήματα μαζεμένα στο μπουκέτο της Χαρούλας Βερίγου-Μπάντιου υπό τον τίτλο «Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα», και φυσικά από τις εκδόσεις Φίλντισι.

Υπόθεση βιβλίου

Εκεί, κάπου στα μέσα του 20ου αιώνα στα χωριά της Θεσπρωτίας, της Ηπείρου μας…

Ι. Έχει πολλά και καλά άστρα στο Φιλιάτι, μο κοπέλα!

Οκτώ μηνών μωρό ήταν η Φαινώ όταν πέθανε η μάνα της. Ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε κι εκείνη μεγάλωσε στην γιαγιά της, τη βάβω Φερφούθη. Σχολείο μονάχα μια χρονιά και κατόπιν δουλειές στο σπίτι, στα χωράφια, στο μαντρί! Κάθε μέρα ίδια με την προηγούμενη αλλά και με την επόμενη, μέχρι που στα δεκαεπτά της…

ΙΙ. Η θειάκω η Τάτα


Ήταν χορτασμένη από φτώχεια, από ορφάνια, από σκοτωμούς, από πολέμους κι από τα φαρμάκια όχι μόνο της ζωής που έζησε, μα κι εκείνης που δεν έζησε, εκείνης που γλίστρησε σαν την άμμο μέσα απ’ τα χέρια της και πέρασε. Βάσανα, βάσανα, δεν ήθελε να ξέρει άλλα. Είχε περάσει τα ενενήντα, σε λίγο κόντευε τα εκατό.

ΙΙΙ. Για την τιμή της γυναικός

Όπως κάθε φορά που ερχόταν στο πατρικό της από τη Σαλονίκη όπου σπούδαζε η Ανδρονίκη, έτσι και τώρα πήγε να δει την γειτόνισσά τους την Γιώργαινα. Γεμάτη λαϊκή σοφία η μπάμπω, πάντα είχε ένα ωφέλιμο λόγο, μια διδακτική ιστορία να πει στη νεαρή κοπέλα.
Να, σαν την ιστορία της Λυγερής που κακόπεσε στον γάμο της, που παιδεύτηκε πολύ από τον άνθρωπο με τον οποίο έδεσε μαζί του τη ζωή της. Αλλά, καθώς εξιστορούσε τα της Λυγερής στην Ανδρονίκη, η τετραπέρατη Γιώργαινα κάτι σα να αντιλήφθηκε, στο φέρσιμο και στην όψη του κοριτσιού…

IV. Γλυκά έφαγες Στόλη μ’, ξινά θα τα ξεράσεις τομάρ’


Η Αλέξω τη μάνα της, τη γνώριζε μόνο από κάτι φωτογραφίες. Πως ήταν η αγκαλιά της, πως μύριζε ο κόρφος της, πως ήταν τα χνώτα της δεν ήξερε. Κρατούσε την ασπρόμαυρη φωτογραφία και της έκανε παράπονα, αλλά τι παράπονα; Αδάκρυτα. Λόγια σπαρακτικά και “γιατί” χωρίς απάντηση. «Ποιός μου σκότωσε τον πατέρα; Που πήγαν οι δικοί του; Ποιός τους πήρε; Είναι καλοί ή κακοί οι κουμμουνιστές; Πού είναι οι νάρκες, μωρή μάνα; Γιατί μ’ άφησες; Πότε θα (λα) ‘ρθεις; Θα προλάβεις ή θα σε χαντακώσει κι εσένα η ξένη γη;»

V. Χιόνη και Χιόνη, χιόνι να σ’ έθαβε

Όταν η Μαλαματή έμεινε έγκυος πίστεψε ότι το παιδί που θα ερχόταν θα μαλάκωνε -έστω και λίγο- την καρδιά του άντρα της κι εκείνες των πεθερικών της. Το παιδί όμως δεν ήταν παιδί… ήταν κορίτσι! Κι όταν μάλιστα διαγνώστηκε νοητική υστέρηση… οι σκληρόκαρδοι γινήκαν τέρατα!
Μη μας λογαριάζεις εμάς, δε φτάνει που έκανες τσούπρα είναι και ζαβή, άφησέ την να πεθάνει, ήταν μερικές μόνο από τις κουβέντες που βρήκαν να πουν στη Μαλαματή! Μοναχά η μάνα της, η Λιόντω, της στάθηκε στον γολγοθά που ξεκίνησε να ανεβαίνει…

VI. Καλύτερα Ξένη, παρά ξινή


Η Ξένη, που είχε ακόμη τη γεύση απ’ το μελοκάρυδο του γάμου στα χείλη, δεν κατάλαβε, είχε μείνει ατάραχη προσωρινά και μετά στήλη άλατος σαν την είδε την πεθερά πυρ και μανία μπροστά της να καταριέται.
«Μπα που να σου σβηστεί τ’ όνομα, που να σου χέσει ο μεγάλος ο σ(χ)ιαϊτάνης τη φασκιά, που να σε πάρει εκείνος που δεν σ’ έχει και να σε κάνει άργανο, γριμαδιασμένη να σ’ είχε φάει ο αστρίτης να γλίτωνα, που να σ’ είχε πνίξει ο παππάς στην κολυμπήθρα…».
Κι έλεγε, κι έλεγε και σταματημό δεν είχε, κι έτρεχε κατακίτρινο το σάλιο της στο ξεραμένο στόμα και της έτρεμε το τσιαούλι απ’ τη μάνητα.

VII. Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα

Ανάμεσα στα όσα ακολούθησαν τον 2ο Π.Π. -στον ελλαδικό χώρο- ήταν και ο χωρισμός οικογενειών, με την οριοθέτηση των συνόρων Ελλάδας-Αλβανίας. Μια απ’ αυτές τις οικογένειες ήταν και της Δροσ(χ)ιούλας. Εκείνη απ’ εδώ και η μια της κόρη, η Κατέρω, απ’ την άλλη. Το κορίτσι, όταν απόκτησε παιδιά, έδωσε στο στερνοπούλι της το όνομα της μάνας της. Έτσι, σε κάθε πλευρά των συνόρων υπήρχε και από μία Δροσ(χ)ιούλα με το ίδιο αίμα που παραλίγο δεν θα συναντιόνταν ποτέ! Όμως…

Κριτική και εντυπώσεις

Και τι δεν παρελαύνει από τις 184 σελίδες του «Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα», της Χαρούλας Βερίγου-Μπάντιου

Μάγια, φτώχεια, ορφάνια, μετανάστευση, συζυγικές απιστίες, ξενιτιά, νόστος, τιμή, καθήκον, θρησκευτική πίστη, πολιτικές διώξεις, κατάρες, κακοποίηση των αδυνάμων, ενδοοικογενειακή βία, έρωτας, γάμος, παιδιά, ζωή, θάνατος, νοητική υστέρηση, προξενιά, πεθερές, νύφες, και τόσα τόσα άλλα!

Μα πάνω απ’ όλα μια αισιόδοξη νότα που δίνει ελπίδα και κουράγιο σε όσους διαβαίνουν σκοτεινούς δρόμους. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και από που θα φανεί μια ηλιαχτίδα στη ζωή σου. Αρκεί να είσαι όρθιος για να μπορέσεις να την αδράξεις και να χτίσεις ένα φωτεινότερο μέλλον!

Το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο της Χαρούλας Βερίγου-Μπάντιου πάντρεψε ιστορίες από τα χωριά της Ηπείρου με την τοπική διάλεκτο και έφτιαξε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Ο κελαρυστός τρόπος που κυλά η ανάγνωση, οι εικόνες μιας αλλοτινής εποχής, οι λέξεις που πολλές φορές δεν ξέρεις τι σημαίνουν αλλά σχεδόν πάντα καταλαβαίνεις τι θέλουν να σου πουν, τα σοφά διδάγματα που ξεπηδούν μέσα από τις γραμμές του κειμένου; Όλα εξαιρετικά!

Κάντε ένα υπέροχο δώρο στον εαυτό σας και πεταχτείτε μέχρι το κοντινότερο βιβλιοπωλείο. Αγοράστε το «Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα», της Χαρούλας Βερίγου-Μπάντιου, και απολαύστε το! Ε, μην είστε μοναχοφαγάδες… πάρτε και μερικά ακόμα για να τα κάνετε δώρο… είναι βέβαιο πως το δικό σας αντίτυπο δεν θα θέλετε να το αποχωριστείτε! 🙂

Οπισθόφυλλο:

Γυναίκες Ηπειρώτισσες σκιορίσματα της φύσης…
Όταν κατεβαίνει παγωμένος ο αέρας από τη Μουργκάνα, τον Γράμμο, το Μιτσικέλι, τα Τζουμέρκα, την Πίνδο, θαρρείς φυσά για να γυρίσει ακόμη μια φορά σελίδες της μνήμης και της ιστορίας. Πρόκληση και πρόσκληση μιας άλλης ανάγνωσης για να συλλαβίσεις το χρέος, να ψιθυρίσεις και να συμπληρώσεις ονόματα.
Σε τούτη την άγονη φλούδα της γης, καθεμιά γυναίκα του παλιού καιρού είναι ένας θρύλος, ένα σύμβολο. Γυναίκες Ηπειρώτισσες, της αντοχής, της υπομονής, της περηφάνιας, της αυτοθυσίας, της τιμής. Θα τις ανταμώσεις, στα καταράχια και στα ρέματα, στις βρύσες, στις ρούγες, στα ρόγκια ζαλωμένες ξύλα ή και με τη σαρμανίτσα στην πλάτη καμιά φορά. Θα τις αναγνωρίσεις από την πυρωμένη ψυχή, αυτή που κρατούν απαράδοτη στα δόντια και δεν θα τις αστοχήσεις ποτέ. Μέσα σου, θα καίει και θα φέγγει το βλέμμα τους.
Γυναίκα Ηπειρώτισσα, της άγρυπνης πάλης…
Για εσένα, με ευγνωμοσύνη, τούτη η ταπεινή κατάθεση της δικής μου ψυχής.
Χαρούλα Βερίγου-Μπάντιου

Ταυτότητα βιβλίου

Τίτλος βιβλίου

Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα

Συγγραφέας

Χαρούλα Βερίγου-Μπάντιου

Εκδοτικός οίκος

Εκδόσεις Φίλντισι

Ημερομηνία έκδοσης

2018

Αριθμός σελίδων

184

ISBN

978-618-5101-49-7

Συντάκτης άρθρου

Νεκτάριος Παπασπύρου

Σχετικά άρθρα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Βιβλία για δώρο ενηλίκων

γιορτάζειΠοιος γιορτάζει σήμερα γιορτάζειποιος γιορτάζει αύριο γιορτάζειμεθαύριο γιορτάζειΠοιος γιόρταζε χτες;