Ματιά

Στης Θωμαής

Πήγαινα κ δεν ήξερα πού να πρωτοδώ…

Στης Θωμαής

Στης Θωμαής το σπίτι τέτοιες μέρες επικρατούσε μια γλυκιά αταξία…

Αμύγδαλα, καρύδια, μαχλέπια, κακουλέ, αλεύρι μαλακό, αλεύρι Ρομπέν για τσουρέκια…

Πήγαινα κ δεν ήξερα πού να πρωτοδώ…

Μπακλαβάδες, κουραμπιέδες, τσουρέκια μοναδικά… Μυρωδιές πολλές…

Κ αυτός ο μπαμπάς ο ζουμερός που λόγια δεν έχω να τον περιγράψω…

Καθώς την παρακολουθούσα έλεγα βρε μαϊμού πότε θα κάτσεις να μου πεις να γράψω τις συνταγές σου;
…και απαντούσε…
…κ εγώ που θα πάω; τι φοβάσαι μη πεθάνω;
…ναι έλεγα, πεθαμές μυρίζεις…

Και έφυγε… τόσο νωρίς… τόσο γρήγορα…

Κ έμεινε όλο το χωριό να θυμάται τα τσουρέκια κ τις κολοκυθόπιές της…

Κ έμεινα κ εγώ, κάθε βράδυ που ξυπνάω να ταΐσω το Μητσουδιμ, καθώς περιμένω να ζεσταθεί το γάλα, να χάσκω από το παράθυρο της κουζίνας στην αυλή της, μήπως κ τη δω…

Ένα παλιό χαρτί βρήκα, κακογραμμένο, θαρρώ πως ήταν χαρτί από τα Καρέλια πλακέ του θείου Μήτσου με υλικά για κουραμπιέδες…

Ξημερώματα έγινε η δουλειά… Σε ότι γλυκό χρειάζεται μίξερ πάντα μόνο ξημερώματα μπορώ να το κάνω… Γιατί; Γιατί τα μικρά μου μόλις ακούσουν τον ήχο του, έρχονται κ γυρνάνε γύρω γύρω σα τους Ινδιάνους…

Να οι κουραμπιέδες της Θωμαής λοιπόν…

Εύχομαι η μυρωδιά τους να έφτασε εκεί πάνω κ να της γαργάλισε τη μύτη…

Καλημέρα με χαρά…

Λιλίκα

Τόσο το κείμενο όσο και η φωτογραφία που το συνοδεύει είναι της φίλης μας της Λιλίκας και δημοσιεύονται στη Ματιά με την άδειά της.

Το άρθρο εκφράζει και αντανακλά τις προσωπικές θέσεις και απόψεις του συγγραφέα και αποτελεί προϊόν προσωπικής του εργασίας.

Σχετικά άρθρα