Fair Play, του Μανώλη Αναγνωστάκη

manolis anagnostakis

Fair Play, του Μανώλη Αναγνωστάκη

Ο ποιητής το είχε υπογράψει ως Μανούσος Φάσσης και το αφιέρωνε στον φίλο Μ.Αν.

Πόσες χιλιάδες ώρες πέρασαν με συνεδρίαση,
σ᾿ αχτίδες, κόβες και κομματικούς πυρήνες,
στο τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση
κι ο πονοκέφαλος ούτε περνούσε μ᾿ ασπιρίνες.

Μάθαμε απ᾿ όξω -βασικά- όλα τα προβλήματα
και την αναγκαιότητα της πάλης
και γίναμε τα δακτυλοδειχτούμενα τα βλήματα
κρατώντας τον Μαρξ – Έγκελς υπό μάλης.

Μέρα τη μέρα θα ῾ρχονταν η Επανάσταση
και περιμένοντας πέρασαν τα χρόνια
κι όμως σ᾿ το λέγαν οι γονείς σου «άστα συ
πάντα θα βρίσκονται στον κόσμο άλλα κωθώνια».

Πάντοτε ο καπιταλισμός βρίσκει περάσματα
και ξεπερνά τις δύσκολες τις κρίσεις.
Κι ένα πρωί: «Απαγορεύονται τα άσματα
και κοπιάστε στο τμήμα για ανακρίσεις».

Τώρα να σπάσεις δεν μπορείς πια, σε χρωμάτισαν
και σ᾿ έχουν σαν τον ποντικό μέσα στη φάκα
και δεν ξεφεύγεις από του χαφιέ το μάτι σαν
συναναστρέφεσαι τον καθ᾿ ένα μαλάκα.

……………………………………………………………………………….

Δεν άκουσες ποτέ τη μάνα σου την άγια
σ᾿ ενοχλούσε και σένα το κατεστημένο,
δεν είδες γύρω σου χιλιάδες τα ναυάγια
δεν το χαμπάρισες πως το παιχνίδι ήταν στημένο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment