Category: Ποιήματα

ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ

ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ Πρέπει νάσαι καλό παιδί. Να ακούς πάντα τους γονείς. Μόνο έτσι καλό θα δείς. Εκείνοι ξέρουνε πολλά. Σε δέρνουνε για το καλό. Και σου θολώνουν το μυαλό. Φοβούνται μήπως σε χάσουν. Θέλουνε να σε προσέχουν. Υπηρέτη τους να σ’ έχουν. Νοιάζονται για το μέλλον σου. Σε ποτίζουν από μικρό με δηλητήριο πικρό....

Τις νύκτες βγάζει το δέρμα της

Τις νύκτες βγάζει το δέρμα της

Τις νύκτες βγάζει το δέρμα της Υπάρχει κάποια γυναίκα, Που βγάζει το δέρμα της όπως βγάζομε το pull-over Μέσα είναι διαυγής· αθέρας. Τις νύκτες εισδύει στο σώμα μου που κοιμάται Μαθαίνει τα μυστικά του, γίνεται όνειρο Καθώς το άρωμά της διαχέεται στα μέλη, Το σώμα υψώνεται απαλά στον αέρα Αίφνης συσπάται ο φαλλός και αναβρύζει σπέρμα. Διασχίζει τις αλέες διαθλώντας...

Το αγόρι και η πόρτα, του Γιάννη Ρίτσου

Το αγόρι και η πόρτα, του Γιάννη Ρίτσου

Εκεί που έπεσε είναι μια κόκκινη λίμνη, ένα κόκκινο δέντρο, ένα κόκκινο πουλί. Σηκώθηκε όρθια η πεσμένη καγκελόπορτα- χιλιάδες άλογα. Λαός καβαλίκεψε. Κομνηνέ! – φωνάξαμε. Γύρισε και μας κοίταξε δε φορούσε επίδεσμο ούτε στεφάνι. Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα και μαύρα, πιο μαύρα- καλπασμός, – η ιστορία Να προφτάσουμε

ΤΟ ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ

ΤΟ ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ Έγινες Ψυχή μου βράχος. Πάνω σου έπεσε το πάθος. Στις φουρτούνες, γιά θυμήσου!. Έπαιξαν πολλοί μαζί σου. Πού το βρήκες τόσο θάρρος να σηκώσεις τέτοιο βάρος; Σε κυλήσανε στο χώμα μα σύ πολεμάς ακόμα. Που να πας. Σε κάθε βήμα, σε κτυπάει κι ένα κύμα. Νοσταλγείς να γαληνέψεις. Δεν γνωρίζεις αν θ’ αντέξεις. Είσαι όμως πρωτοπόρος. κατά βάθος...

ΤΟ ΔΕΟΣ

ΤΟ ΔΕΟΣ Αφήνοντας την κάθε σκέψη, αντίκρυζα το μεγαλείο στο πέλαγος το δειλινό… Ήταν λαμπρή η μοναξιά σαν λειτουργία ή προσευχή μέσα σ απέραντη εκκλησιά. Ήταν το πρόσωπο της Οικουμένης, που έδειχνε σοφία, γαλήνη καί αλήθεια! Μ αφού συνήλθ απ τη μαγεία, ήρθαν οι σκέψεις μου στο νού, γιά να μου δείξουν με πικρία: Πόση η ματαιότητα, πόση η μικροπρέπεια...

Το εκμαγείο των σωμάτων

Ο χώρος είμαι, το εκμαγείο των σωμάτων Εντός μου αποτυπώνεται, Ένα γυναικείο σώμα που χορεύει εκστατικά Μ’ αναζητεί παντού μ’ όλο το δέρμα. Το σώμα του ποιητή σε στάση οκλαδόν Στην κόγχη της κοιλιάς του καίει μια φλόγα Στις άκρες των δακτύλων, Στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια Σκληρό τρίχωμα τράγου καλύπτει τη γλώσσα Κραυγάζει στίχους Με τις φωνές απωθεί το σκοτάδι...

Το ελικόπτερο

Ένα μεγάλο κουνούπι ζουζουνίζει πάνω απ τα κεφάλια μας: «Η Αθήνα παρουσιάζει όψιν θλιβεράν…» Κόβει βόλτες πάνω απ τις ταράτσες, πάνω απ’ τα αναποδογυρισμένα λεωφορεία με τις μεγάλες διαφημιστικές επιγραφές: «ο θαυμαστός κόσμος των ζώων!» Το μεγάλο κουνούπι σαν να κουβαλάει όλες τις αρρώστιες του κόσμου πότε – πότε λαμπίζει στον ήλιο. «Η πόλις θυμίζει Δεκεμβριανά…» Ζουζουνίζει το κουνούπι βγαλμένο...

Το κατεστημένο

Και κάποιος συγγραφέας, στην τηλεόραση, αξύριστος, μονάχα με πουκάμισο κι ανεβασμένα τα μανίκια μιλάει ενάντια στο κατεστημένο. Αξύριστος και μόνο με πουκάμισο— απόδειξη πως περιφρονεί το κατεστημένο, το μάχεται από την τηλεόραση με λόγια σκληρά. Οι θεατές τον θαυμάζουν: «Τι θάρρος! Ασφαλώς θα τον συλλάβουν!» Κι ο συγγραφέας, μαχητικός, μονάχα με πουκάμισο κι αξύριστος «εγώ δεν μπαίνω σε κανόνες!» χτυπάει...

Το κέρδος

Ως τότε δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον και μες στο σπίτι μας ακόμη. Ως εκείνη τη μέρα του Νοέμβρη, δεν ξέραμε ποιος κάθεται στο διπλανό διαμέρισμα. Και ξαφνικά, συναντηθήκαμε στο ασανσέρ με τον συνταξιούχο του τρίτου, συναντηθήκαμε στην είσοδο με τη νοικοκυρά του πρώτου, συναντηθήκαμε στην πόρτα με έναν εργάτη, με έναν πρώην υπουργό, συναντηθήκαμε στο δρόμο με τους...

Το λάθος

Το λάθος Μικρό ταξίδι μες στη ζωή, σε λίγο χάνεται σβήνει η πνοή. Τρύπα στη φλέβα, πόνος, καημός, ήλιος που έμεινε με δίχως φως. Λόγια πικρά, λόγια σταράτα, δίνει η “κόλαση” μαχαιριά στα νιάτα. Μείνε αγωνίσου, υπάρχει ζωή, φίλε κρατήσου υπάρχεις εσύ! Κι αν κάποιος πεθάνει… μην κλάψεις ποτέ. Σκέψου πως ζεις, φίλε φτωχέ! Σε κάποια πόλη, σε κάποιο σχολείο,...

Το μένος της θάλασσας

Εμάνιασε η θάλασσα, τριγμός στα σωθικά της άρχισε και κατάπινε ό,τι έβρισκε μπροστά της. Κύμα πελώριο ορθώνεται και σαν θεριό βρυχάται – Παίρνω εκδίκηση άφρονες, της αδερφής, της μάνας γης, που σεις καταπατάτε. Τα σωθικά ρημάξατε, κάψατε τα στολίδια τα δέντρα της και τα βουνά μείναν αποκαΐδια. Τον άνεμο μολύνατε, τα γαλανά νερά μου μ απόβλητα γεμίσατε πνίξατε τα παιδιά...

Το νερό, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Είμαι το νερό. Σκορπίζω μαγικούς σκοπούς στον αέρα, παίζω σα βοσκού φλογέρα και σα θεία φοβέρα βουίζω. Μα στα θάμπη της αυγής όταν ο ουρανός με βλέπει ως τα βάθη της πηγής, ιερή σιωπή μου πρέπει. Γνώρισα των χαλασμάτων την απελπισία σαν πέφτει στης ψυχής μου τον καθρέφτη το μεγάλο φάντασμά των. Τρόμαξα τη μοναξιά των, είδα, βράδυ, τα όνειρά...

Το ΟΧΙ της 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Στην ιστορία των λαών σύμβολο θα ναι πάντα οι Έλληνες, το ΟΧΙ τους κι ο Οκτώβρης του Σαράντα! Τ αηδόνι απ την Ανατολή και τα πουλιά απ τη Δύση σ όλο τον κόσμο τραγουδούν κι οι ουρανοί αντιλαλούν. Πως πάλι η Ελλάδα μια φορά το δρόμο για τη Λευτεριά το δρόμο για τη Λευτεριά στον άνθρωπο θα δείξει! Στης Αλβανίας...

Το ΟΧΙ του Σαράντα

Στην ιστορία των λαών σύμβολο θα ναι πάντα οι Έλληνες, το ΟΧΙ τους κι ο Οκτώβρης του Σαράντα Τ αηδόνι απ την Ανατολή και τα πουλιά απ τη Δύση σ όλο τον κόσμο τραγουδούν κι οι ουρανοί αντιλαλούν Πως πάλι η Ελλάδα μια φορά το δρόμο για τη Λευτεριά το δρόμο για τη Λευτεριά στον άνθρωπο θα δείξει Στης Αλβανίας...

Το πατρικό το σπίτι μας

Το πατρικό το σπίτι μας Στο χωριό ή και στην πόλη, έχουμε ένα σπίτι όλοι. Όλου του κόσμου τα καλά, όσα κι αν αποκτήσω, το σπίτι μου το πατρικό, δεν θα το λησμονήσω. Όλοι έχουμε ένα σπίτι, κεραμίδι να μη λείπει. Το σπίτι μας το πατρικό, έμεινε χρόνια μοναχό, και έρημο και ορφανό. Είναι εκεί και καρτερεί, πάντα στο ίδιο...

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

TO ΠΡΩΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Είδα έξω κεί στο δρόμο το Νίκο τον ταχυδρόμο λέγοντας σε με συνάμα: Κύριε, έχετ’ ένα γράμμα. Έρχεται από την πόλη που ξενητευτήκαν όλοι. Τόγραψε ένα παιδάκι. Σας το στέλνει με φιλάκι. Το πήρα. Του είπα «γειά». Θα το πάω στη γιαγιά γιατί γράφει τόνομά της. Της το στέλνει η εγγονιά της. Έχει γράμματα ωραία τα ονόματα...

ΤΟ ΡΑΣΟ

ΤΟ ΡΑΣΟ Το ράσο είναι σκοτεινό. Έχει σκληρές συνήθειες. Χρειάζεται το σεβασμό. Κρύβει πικρές αλήθειες. Δεν είναι καταφύγιο Για τον κάθε χαμένο. Είναι σκληρό μαστίγιο. Σε θέλει εμπνευσμένο. Αν δε νοιώθεις λειτούργημα κάνεις μέγα κακούργημα. Αυτό δεν είν’ επάγγελμα. Είναι Θεού παράγγελμα. Κι αν στην πορεία κουραστείς Έξοδο κάνε ηρωική. Γιατί αλλιώς θ’ ατιμαστείς. Την ώρα θα καταραστείς. Tί με...

Το ταξίδι της ζωής

Το ταξίδι της ζωής Ένα ταξίδι άγνωστο είναι η ζωή Ώσπου, το σπέρμα εδραιωθεί Ώσπου, το έμβρυο σχηματιστεί Ώσπου, η ανθρώπινη φύση του ήλιου το χάδι γευτεί Ώσπου, οι αισθήσεις αρχίσουν να αλητεύουν Ένα ταξίδι άγνωστο είναι η ζωή Στο πρώτο του πόνου δάκρυ Στο πρώτο γέλιο της χαράς Στο πρώτο σκίρτημα της καρδιάς Στο πρώτο του έρωτα φιλί Ένα...

Το τέλος της φυγής

Να δούμε πως θα περάσει κι αυτό το ιοβόλο καλοκαίρι… Πως θα τελειώσει το πανηγύρι των απελπισμένων και των αναχωρητών… Πως θα κλείσει η μεγάλη πύλη του λοιμού και πως ανήμπορα τα δέντρα θα παραδοθούν στη φωτιά και θα υποκύψουν. Σε λίγο θα μαζευτούνε οι σκιές του απογεύματος στο κατάστρωμα και μες στην αχλή και στο συννεφόκαμα μια–μια θα εξαφανίζονται...

Το τέλος των νικητών και των ηττημένων

Δρόμους στοιχειωμένους ακολουθούμε, εκεί χανόμαστε… Φωτιές μικρές που καίνε από παντού μας ζώνουν, ήχοι αποκρουστικοί μας συνοδεύουν όπως οδοιπορούμε της την οδό των αναχωμάτων… Έχει το κόκκινο της οργής, το γκριζωπό του μίσους ο επιτάφιος αναστεναγμός και των μικρών παιδιών οι προαύλιοι ήχοι κραυγές πληγωμένων ζώων, οξύηχος διαδρομή αμφίστομης μάχαιρας στο στιλπνό της πορσελάνης… Θα διαρρεύσει ο χρόνος της υπομονής,...

Το τραγούδι της μάνας

Τρία σύγνεφα ταξίδευαν -Τραγούδα το σιγά- Τρία σύγνεφα ταξίδευαν Κατά το Καρπενήσι… Το ῾να ψηλά κρεμάμενο -Φλογέρες θα το πούνε- Το ῾να ψηλά κρεμάμενο Λαμπάδιαζε στη δύση. Τ᾿ άλλο βοριάς το μάχουνταν -Τραγούδα το σιγά- Τ᾿ άλλο βοριὰς το μάχουνταν Και σαν αχνός εχάθη… Το τρίτο το πυκνότερο -Φλογέρες θα το πούνε- Το τρίτο το πυκνότερο Τ᾿ αργοταξιδεμένο Απάνου από...

Το φεγγάρι, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Μήτε αστράφτει κουπί, μήτε κύμα ανασαίνει, Μια βαρκούλα ψαρεύει ανοικτά, ξεχασμένη… Σαν αγάπη! Σαν δόξα! Το φεγγάρι ανεβαίνει, Είσαι δίπλα μου εσύ απ’ το φως του ντυμένη. Σαν ονείρου φαντάζεις μορφή, σαν τις κόρες που αλαφρά περπατούνε σ’ ολόασπρες ζωηφόρες Ο παλμός μου χτυπάει. Τον ακούς. Τέτοιες ώρες θα τις πάρει ο καιρός, σαν ξερόφυλλα οι μπόρες. Όχι. Αυτής της...

Το φιλί του πατέρα μου

Απ’ όλες τις χαρές μου η πιο βαθύτερη, κι απ’ το γλυκύτερό μου ακόμα πόθο, κάτι που μου χαρίζει τον παράδεισο, και κάτι που βαθιά στα σπλάχνα νιώθω, είναι ν’ ακούω το γέρο το πατέρα μου να λέει πως αγαπούσαν οι παλιοί, και –τι ντροπή!– πως έδωσε στη μάνα μου, πριν παντρευτούνε ακόμα, ένα φιλί! Κ’ ενώ γελάμε γύρω με...

Το χαμόγελο

Ωραία γυναίκα, το τρελλό το γέλιο σου διαβαίνει, σα μάταιος ήχος και σκορπά, κι ούτε μια ηχώ ξυπνά στην ακατάδεχτη καρδιά, που αγάπη τήνε δένει μ αθώα χαμόγελα βουβά. M αυτά που δείχνουνε χαρά, με κάποια που σκεπάζουν τον πόνο τους αμίλητον οι ευγενικές ψυχές, μ εκείνα που μαραίνονται κρυφά και ξεθωριάζουν, σ αρχαίες εικόνες σκοτεινές, Kαι μ όσα ακόμα...

Το χωριό μου

Το χωριό μου Του κόσμου μια μικρή γωνία με περίσσια αγωνία για του μέλλοντος τη ρότα, για τον τίμιο ιδρώτα. Μία εγκάρδια κουβέντα, θύμησες από τα γλέντια, μία σπλαχνική ματιά της ψυχής σταλαματιά. Θα πετάξει το γεράκι στης δροσιάς το αεράκι, θε να ‘ρθούνε χελιδόνια, πελαργοί και αηδόνια. Συγγενείς, γνωστοί και φίλοι για το στάρι, το τριφύλλι. Χωρατά για τα...

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ – ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ – ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ Χριστούληδες, Παναγίτσες, δυό ευρώ οι εικονίτσες. Φθάσατε στο παρά πέντε. Άστην αυτήν. Έχει πέντε. Δεν κάνουμε μείς απάτη. Αλλοιώς να μας βγεί το μάτι. Τον κόσμο τον σεβόμαστε. Κανέναν δε φοβόμαστε. Εμείς.., κάνουμε κουμάντο. Τους έχουμε από κάτω. Δίνουμε σε όλα λύση με πολύ ωραία κρίση. Είμαστε τα καλά παιδιά. Τύφλα να έχει η παπαδιά. Είμαστε καί...

Ύμνος εις την Ελευθερίαν – Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βιά μετράει τη γη. Απ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή, κι ένα στόμα ακαρτερούσες, «έλα πάλι» να σου πει. Άργειε να λθει εκείνη η μέρα, κι ήταν όλα σιωπηλά,...

Ύπνου δάκρυα

Mπρόβαλε μέρα λιβανή κι ονειροξεδιαλύτρα να διώξεις τα ησκιώματα του ύπνου από κοντά μου· μπρόβαλε μέρα, κοίμισε την υπνοφαντασιά μου, που ενώ κοιμούμαι ξαγρυπνά η νυχτοπαρωρίτρα. Γιατί νεκρούς, γιατί χλωμούς σαν μαραμένα κίτρα, μες στα παράξενα πολύ και άγρια πολύ όνειρά μου, είδα και τους πενήντα γιους του παλαιού Πριάμου και την Εκάβη επάνω τους βουβή μοιρολογήτρα. Δάκρυ δεν είχε...

Υποθήκαι

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούνε με χίλιους τρόπους. Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής, όταν ακούσεις ανθρώπους. Όταν ακούσεις ποδοβολητά λύκων, ο Θεός μαζί σου! Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά και κράτησε την πνοή σου. Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό, στον πλατύ κόσμο μια θέση. Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό, του δίνουν όψη ν αρέσει. Του δίνουν λόγια...