Category: Ποιήματα

ΦΙΛΟΤΙΜΟ

ΦΙΛΟΤΙΜΟ Αλλοίμονο στους αφελείς που άλλους εμπιστεύονται. Αλλοίμονο στους δυστυχείς όταν δεν προστατεύονται. Εσύ να μην περιμένεις πως θα σε λυπηθεί κανείς αν δεν έχεις τη δύναμη ‘πό μόνος σου να αμυνθείς. Όμως τι πρέπει να κάνει όποιος δεν έχει δύναμη. Από πού να προστατευθεί σαν κάποιος θα του τηνε βγεί. Μάλλον θα πρέπει από τη μια να κάνει σαν...

Φοβάμαι, του Μανώλη Αναγνωστάκη

Φοβάμαι, του Μανώλη Αναγνωστάκη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου- βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό». Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλειναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια...

ΦΟΡΟΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

ΦΟΡΟΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ Τον συνάντησα και πάλι με σκυμμένο το κεφάλι. Είχε το βλέμμα θλιμμένο το πρόσωπο κουρασμένο. Τον ερώτησα τι έχει αλλά κείνος «πέρα βρέχει». Συνεχώς παραμιλούσε. Καμμιά φορά εγελούσε. Εμιλούσε γιά θυσίες που αποδείχτηκαν βλακείες. Έλεγε για κάτι κλέφτες. Ήταν ρουφιάνοι και ψεύτες. Αυτός από νοικοκύρης εκατάντησε μπατήρης. Τον εβάλανε στο λούκι. Του πήρανε το σεντούκι. Aφού δεν υπήρχε...

Χαμένος κόσμος

Το στόμα μου από εσένα έχει διψάσει, δε θες νερό να γίνεις να σε αγγίξω, από ανάγκη θα μείνω ακόμα μια φορά, γιατί η καρδιά μου δείχνει να το αξίζω. Τη φυλακή σου διαλέγω για να μείνω, με τ’ όνομα σου μόνος να θυμάμαι, ας βγάλω ρίζες από την σιγή, και όλοι μαζί να αποζητάμε. Έτσι όπως γύρισε σε εμένα...

Χαρμόσυνο γεγονός

«Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή, στην πόρτα μας σταμάτησε ένα τανκ! Ο λοχαγός σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε! Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή, ο στρατός είναι δικός μας, δε θα μας χτυπήσουν! Αυτή τη στιγμή σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε ένας λοχαγός. Δε θα μας χτυπήσουν! Μόνο το σίδερο είναι δικό τους, οι καρδιές...

Χιόνι

Τι καλά που ναι στο σπίτι μας, τώρα που έξω πέφτει χιόνι! Το μπερντέ παραμερίζοντας τ άσπρο βλέπω εκεί σεντόνι να σκεπάζει όλα τα πράματα, δρόμους, σπίτια, δέντρα, φύλλα. Πόσο βλέπω μ ευχαρίστηση μαζεμένη τόση ασπρίλα! Όμως, κοίτα, τουρτουρίζοντας το κορίτσι εκείνο τρέχει. Τώρα στάθηκε στην πόρτα μας, ψωμί, λέει, πως δεν έχει, πως κρυώνει, πως επάγωσε… -Έλα μέσα, κοριτσάκι,...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Χαράματα, Παραμονή των Χριστουγέννων, πριν ακόμη ροδίσ’ η αυγή, με το φώς του φεγγαριού μικρό παιδί, παίρνω το δρόμο με κάποια χαρά. Εκτός των άλλων είναι δική μου γιορτή, Τα κάλαντα να πώ στο χωριό με τα παιδιά. Κι ήταν αιθέρια ξαστεριά. Λάμπαν τα’ αστέρια και τρεμόσβηναν Σαν καντηλιού η λάμψη στον αέρα. Τρέχαν τα σύννεφα και φάνταζαν Σαν...

Χριστούγεννα – Αιμίλιος Ελευθεριάδης

Λαμποκοπούν οι ουρανοί διαμάντια στολισμένοι Μοιάζουν ολόλαμπρο ναό μα έρμο σιωπηλό· Οι άγγελοι στέκουνε βουβοί με σταυρωμένο το φτερό… Κάποιον Τρανό, Υπερκόσμιο, το σύμπαν περιμένει!… Κι έξαφνα θεία χαρμονή στο άπειρο σκορπιέται, Κρυφαντηχούν φτερουγισμοί και μελωδία μυστική… Σ΄ένα φιλί απέραντο σμίγουνε γη και ουρανοί, Παντού αγάπη, φως, χαρά… Ο Ιησούς γεννιέται!…

Χριστούγεννα – Γ. Ελευθερουδάκης

Έλα να γονατίσουμε μπρος στο νεογέννητο Χριστό, κι ας μην κρατούμε δώρα σαν τους Μάγους. -Φτάνει που σα λαμπάδες τα κορμιά μας λιώνουνε.- Χειμωνανθούς στο ταπεινό παχνί του να σκορπίσουμε, να βάλουμε στο θυμιατήρι την ψυχή μας. Και την καρδιά μας, σμύρνα και προσκέφαλο, τ’ ολόξανθο κεφάλι του να γείρει.

Χριστούγεννα – Μικρασία

Στο χωριό μου τέτοια ώρα θα χτυπάει της εκκλησιάς γλυκόλαλα η καμπάνα· η δόλια μου κι αξέχαστή μου μάνα μια λαμπάδα ως το μπόι μου θε να πάει. Χριστός γεννάται σήμερον! Και φέρνει στον κόσμο την αγάπη τη μεγάλη· μα μένα τάχα ποια αμαρτία με δέρνει και ποια το νου μου πνίγει ανεμοζάλη! Αλί! Δεν την ακούω εγώ την καμπάνα,...

Χριστούγεννα στο Μέτωπο – Κώστας Καρθαίος

Κάτω από τις λεύκες, μες στα κρύα νερά, στ’ άσπρα σου καλύβια φώλιαζε η χαρά. Να σε παρατήσω δεν το ταγιαντούσα. Όσο να μπορούσε να σε ειδεί το μάτι μάκραινα μονάχα· τόσο δα μπορούσα. Ω χωριό, ω φτωχό μου! Τόσο σ’ αγαπούσα, πάνω από στρατούς και κράτη. Πού είμαι, πού είσαι τώρα, γελαστή φωλιά! Μακρινά σου στέλνω με το νου...

Χριστούγεννα στο σήμερα τι άραγε σημαίνει;

Κατάθλιψη, κατήφεια το γέλιο απουσιάζει παραμιλά ο Έλληνας που η τσέπη του αδειάζει. Δώρα, στολίδια και γλυκά φαντάζουν πλέον ξένα αφού τα δώρα κι οι μισθοί πήγανε στα χαμένα. Χωρίς στη τσέπη του ευρώ πως να χαμογελάσει πως να βρεθεί στις αγορές καλούδια ν αγοράσει; Πως να καλέσει συγγενείς φίλους, παιδιά κι εγγόνια σε τι τραπέζι γιορτινό να βάλει τα...

Χωρίς τίτλο

Σε χρώματα γαλάζια ταξίδεψα με τα σύννεφα που έγιναν φτερά μου και ξάπλωσα στην αγκαλιά του ουρανού σ-σ-σ! κοιμήσου στην παλάμη μου ψιθύρισε ο Απόλλωνας Απλώς αφέθηκα… Το ποίημα αυτό μας το έστειλε ο Φάνης Μαντζώρος, τον οποίο και ευχαριστούμε πολύ!

ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ Οι απατεώνες τάζουν. Ποτέ τους δεν σου αρνούνται. Δεν σε απογοητεύουν. Να σε δέσουνε γυρεύουν. Μοιράζουνε καλωσύνη. Δίνουν ψεύτικες ελπίδες. Μα όταν κάνουν τη δουλειά τους πού σε είδαν πού τους είδες. Όταν έχει το πουγκί σου Ολ’ οι φίλοι είναι δικοί σου. Όποιος δίνει ή προσφέρει κάποιος θα του τηνε φέρει. Οι συγγενείς και οι φίλοι σου...

Ω μνήμες!

Ω Μνήμες! αναμνήσεις του χτες, που ήρθε και σας φώτισε απόψε, το ολόγιομο φεγγάρι! Είσαστε κοιμισμένες, και ξεχασμένες, εκεί στο βάθος του μυαλού, για χρόνια ριζωμένες, μα να! Τώρα θεριέψατε, αλήθεια ζωντανέψατε, και την φτωχή μου την καρδιά, απόψε ταξιδέψατε! Μα τι να πρωτοθυμηθώ, και τι πια να ελπίσω είναι ανώφελο ξανά, στο παρελθόν να ζήσω, γιατί το χτες ξυπνά...

ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Είναι η ζωή μας ένα κρίμα. Είν ένας αγώνας γιά το χρήμα. Ψάχνομε να βρούμε την ψευτιά να γεμίσει η άδεια μας καρδιά. Δεν υπάρχει σήμερα Αξία. Δεν υπάρχει πλέον η Ντροπή. Αυτές έχουν πάθει ασφυξία μέσ στην εποχή μας την αισχρή. Σε κοιτάζουνε με ειρωνία έτσι και μιλάς γιά Ηθική. Παντού κυριαρχεί η καχυποψία. Να! Ποιά είν΄...

ΩΣ ΠΟΤΕ

ΩΣ ΠΟΤΕ Στενάζει η μάννα νάβρει το ψωμί να δώσει στο παιδί. Ας είναι! Ας είναι! Ας είναι υπομονή. Ας είναι! Ας είναι! Ας είναι υπομονή. Κουράζετ’ ο πατέρας Εργάζεται σκληρά. Μα προκοπή καμμία! Καμμία! Καμμία! Ας είναι! Ας είναι! Ας είναι υπομονή. Ας είναι! Ας είναι! Ας είναι υπομονή. Ίδια πάντα η ρουτίνα. Κούραση χωρίς ελπίδα. Μόνο το πικρό...

Ως το πρωί…

«Κρατήστε ως το πρωί!» (Τα παιδιά περιμένουν τον ήλιο… Ο ήλιος είναι σύμμαχός τους, ο ήλιος είναι πάντα νέος). «Κρατήστε ως το πρωί! Η νύχτα θα περάσει». (Μεσάνυχτα, πια. Πάμε, τ ακούμε απ το ραδιόφωνο: 1050 χιλιόκυκλοι. Κάποιος χασμουριέται: πολύ κουραστική ημέρα). «Κρατήστε ως το πρωί! Λίγες ώρες μένουν». (Το πρωί έχουμε και δουλιές. Τα ρολλά του μαγαζιού περιμένουν. Το...