Κι επειδή δε σε βρίσκω πουθενά…

Κι επειδή δε σε βρίσκω πουθενά…

Κι επειδή δε σε βρίσκω πουθενά… σε ιστορώ πάνω στα άδεια κοχύλια στην άκρη της παλίρροιας… Κι επειδή τα θαλασσινά ξωτικά της νύχτας δοκιμάζουν την απαντοχή τους στην αβεβαιότητα ενός γερασμένου αστερία… εκπέμπω στην παράνομη συχνότητα χωρίς αναστολές πια χρονοβόρες!!! Δεν έχεις σήμα… το ξέρω… ακούνε οι Ωκεανίδες και οι Άρπυιες… κι αυτό μου αρκεί!!!

του Λάκη Παλίδη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment