Βιβλία

Η απαισιοδοξία και η μελαγχολία δεν πρέπει να μπαίνουν στην καρδιά

Ο Όζι Μπουν, ένας εμπορικότατος συγγραφέας ιστοριών μυστηρίου που ζυγίζει εκατόν ογδόντα κιλά και είναι φίλος και μέντοράς μου στο Πίκο Μούντο, επιμένει να διατηρώ ανάλαφρο τόνο σ' αυτά τα βιογραφικά χειρόγραφα. Πιστεύει ότι η απαισιοδοξία είναι αποκλειστικά για ανθρώπους που είναι υπερβολικά μορφωμένοι και στερούνται φαντασίας. Ο Όζι με συμβουλεύει ότι η μελαγχολία αποτελεί μια συβαριτική μορφή οδύνης. Λέει προειδοποιητικά ότι γράφοντας με μια μονότονα σκοτεινή διάθεση, ο συγγραφέας κινδυνεύει να καλλιεργήσει το σκοτάδι στην καρδιά του και να γίνει έτσι αυτό ακριβώς που στηλιτεύει.[άραγε έχει κάποιο συγκεκριμένο συγγραφέα στο μυαλό του ο Όζι Μπουν]

Από το βιβλίο «Ο παράξενος αδερφός» του Dean Koontz

Μια ματιά στον Παράδεισο που χάσαμε

Πότε-πότε όμως, υπάρχουν στιγμές που η κούραση φαίνεται να αξίζει τον κόπο: στιγμές ανυπέρβλητης χαράς, που τα θαύματα γεμίζουν δέος το μυαλό, ή, σ' αυτή την περίπτωση, στιγμές απίστευτης χάρης που ο κόσμος φαίνεται καλύτερος απ' ό,τι πράγματι είναι και προσφέρει μια ιδέα του τί θα μπορούσε να ήταν η Εδέμ πριν την γκρεμίσουμε.

Από το βιβλίο «Ο παράξενος αδερφός» του Dean Koontz

Τι είναι χειρότερο; Ένα τέρας, ένας οπλισμένος κακοποιός ή ένας βουλευτής με κάτι στο μυαλό του;

[αναλογιζόμενος πόσο φοβερά ήταν τα τέρατα που είχε να αντιμετωπίσει]... λιγότερο αληθινά από την απειλή που μπορεί να παρουσιάζει ένας άντρας μ' ένα πιστόλι, μια γυναίκα με ένα μαχαίρι, ή ένας γερουσιαστής των ΗΠΑ με μια ιδέα.

Από το βιβλίο «Ο παράξενος αδερφός» του Dean Koontz

Ελληνικό φιλότιμο στα χρόνια του Όθωνα

[ο Στάθης συζητάει με έναν Κύπριο, στην Αγγλία]"Το ξέρεις ότι οι Εγγλέζοι για δήμιους (στην Κύπρο) χρησιμοποιούσαν Τούρκους;" Ο Στάθης το αγνοούσε. Με την ευκαιρία όμως θυμήθηκε μια ιστορία που είχε διαβάσει για την εποχή του Όθωνα. Όταν οι Βαυαροί έστησαν στο Ναύπλιο λαιμητόμο και ζητούσαν να προσλάβουν δήμιο, κανείς δεν παρουσιάστηκε παρά την αδρή αμοιβή. Τότε έβγαλαν διάταγμα που έδινε χάρη, λεφτά και σύνταξη σ' όποιον θανατοποινίτη δεχόταν να αναλάβει τη "δουλειά". Ούτε ένας δεν πήγε.

Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

1922, Μικρασιατική Καταστροφή: εικόνες απ’ την προκυμαία της Σμύρνης

Εκείνη τη στιγμή, ένα σύννεφο από σκόνη φάνηκε στο βάθος. «Το ιππικό μας! Έρχεται το ιππικό!» αναθάρρησαν οι Έλληνες. Όσο πλησίαζε όμως το σύννεφο, τόσο σκορπούσε ο κόσμος, γιατί οι καβαλάρηδες ήταν τσέτες άγριοι κι αγριεμένοι. Όλοι περίμεναν ν' ακούσουν τα κανόνια από τα πλοία των συμμάχων που ήταν αραγμένα ανοιχτά στο λιμάνι. Τρεις κανονιές αρκούσαν να διαλύσουνε τους Τούρκους, όμως δεν έπεσε ούτε μισή. Παλαιόθε και ως τώρα, «είπα ξείπα, την παρόλα μου την χέζω» οι σύμμαχοί μας. Έτσι διακόσιοι ογδόντα οχτώ - ούτε καν τρακόσιοι - τσέτες κατέλαβαν τη Σμύρνη, ύψωσαν τουρκική σημαία κι άρχισαν να ρημάζουν την πιο ξένοιαστη, την πιο εύθυμη, την πιο ευωδιαστή πόλη του κόσμου.Εν τω μεταξύ καράβια ελληνικά να μη φαίνονται στον ορίζοντα, οι δε Αγγλογάλλοι, ενώ βλέπαν ότι είχε αρχίσει η σφαγή, εκείνοι στήσανε τις μπάντες τους στα καταστρώματα να παιανίζουν εμβατήρια!Πολλοί Έλληνες μες στην απελπισία τους πέφτανε με τα ρούχα στη θάλασσα και προσπαθούσαν κολυμπώντας να φτάσουν στις μουσικές. Όσους τα κατάφερναν τους υποδέχονταν οι σύμμαχοι με τις κλοτσιές και τους ξανάριχναν πίσω.

Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Η σχέση με τη μητέρα μας

Η σχέση μας με τη μητέρα μας είναι αυτή που μας επηρεάζει περισσότερο απ' όλες τις άλλες σχέσεις στη ζωή μας. Ποτέ δεν είναι εύκολο να την καταλάβουμε, γιατί ακόμα κι αν την έχουμε χάσει, ένας βαθύς και ανεξήγητος δεσμός μας ενώνει μαζί της.

Από το μυθιστόρημα «Οι κόρες του νερού», της Φιλομήλας Λαπατά

ας κάνουμε το εφικτό… όσο γίνεται καλύτερο

Η σκέψη ότι το γρασίδι του γείτονα είναι πιο πράσινο, ή ότι ο άλλος έχει αυτό που εγώ δεν καταφέρνω να αποκτήσω, φαίνεται ότι μπορεί να με κάνει να υποφέρω πολύ.Ίσως, αν κάποιοι άνθρωποι μάθουν αυτές τις αλήθειες, να μπορέσουν να απελευθερωθούν από αυτά τα δηλητηριώδη συναισθήματα. Η πραγματικότητα βελτιώνεται σημαντικά όταν αποφασίζω να απολαύσω αυτά που μπορώ, αντί να υποφέρω επειδή δεν πραγματοποιείται μία φαντασίωση ή μία αυταπάτη.Η πρόταση είναι: στη ζωή μας ας κάνουμε το εφικτό... όσο γίνεται καλύτερο.Το να υποφέρω επειδή τα πράγματα δεν είναι όπως εγώ τα είχα φανταστεί, δεν είναι μόνο ανώφελο, είναι και παιδαριώδες.

Από το βιβλίο «Να βλέπεις τον έρωτα» του Μπουκάι Χόρχε

Περί παρθενίας

«Η ιστορία της παρθενίας και όλες οι περιπλοκές της οφείλονται σε μια τυχαία μεμβράνη που απαντάται στις γυναίκες και στους τυφλοπόντικες», έλεγε ένα μεσημέρι ο γιατρός του πλοίου σε μιαν ακόμα συζήτηση περί γυναικών που έκανε με τον Στάθη. «Μόνο που οι τυφλοπόντικες χειρίζονται λιγότερο δραματικά το θέμα!» συμπλήρωσε γελώντας.

Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Αιώνια πράγματα

Τότε όμως ήμουν ακόμα πολύ παιδί. Πίστευα στα αιώνια πράγματα. Στην αιώνια μνήμη. Στην αιώνια αγάπη. Στην αιώνια φιλία. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να μάθω πως όλα χάνονται. Ούτε τα πιο πολύτιμα αισθήματα δεν είμαστε σε θέση να συγκρατήσουμε. Κάποτε σβήνουν κι αυτά.

Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Ένας πολιτισμός που κατρακυλάει προς την άβυσσο

... ένας πολιτισμός που κατρακυλάει προς την άβυσσο συχνά ξετρελαίνεται από αυτό το κατρακύλημα και καμιά φορά επιθυμεί να φτάσει στον πάτο της αβύσσου. Οι άνθρωποι συχνά βλέπουν μόνο την γοητεία του σκότους και αδυνατούν να διακρίνουν τη φρίκη που τους περιμένει στον πάτο, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Από το βιβλίο «Μια πόρτα πριν τον παράδεισο» του Dean Koontz

αντί κοινωνικότητας

Χωρίς να θέλει να προσβάλλει ούτε τον Ρωμύλο ούτε τον Ταρζάν ούτε τον HAL 9000, η Κας έκρινε ότι τα κοινωνικά προσόντα του Ερλ Μπόκμαν ήταν χειρότερα από ενός παιδιού που το είχε βυζάξει λύκαινα, το είχαν αναθρέψει μαϊμούδες και το είχαν μορφώσει μηχανές!...

Από το βιβλίο «Μια πόρτα πριν τον παράδεισο» του Dean Koontz

Μποτιλιάρισμα ή δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας και κυβερνητικές περικοπές

Η Μίκι θυμήθηκε ότι είχε διαβάσει κάπου πως οι Αρχές της Καλιφόρνια είχαν αναστείλει την κατασκευή αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας για μια οκταετία, τη δεκαετία του '70. Ο τότε κυβερνήτης πίστευε ότι η χρήση αυτοκινήτων θα είχε περιοριστεί σημαντικά μέχρι το τέλος του αιώνα. Θα υπερίσχυαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η εναλλακτική τεχνολογία. Κάποιο θαύμα.Όλα αυτά τα χρόνια που η Μίκι εκνευριζόταν οδηγώντας σε ατελείωτες ουρές, κάνοντας δύο ώρες για μια διαδρομή είκοσι λεπτών, δεν είχε συνδέσει ποτέ αυτήν την ανόητη πολιτική με το τωρινό κομφούζιο. Τώρα καταλάβαινε πως με δική της επιλογή ζούσε αποκλειστικά στην παρούσα στιγμή, σαν σε μια φυσαλίδα που την απομόνωνε από το παρελθόν και από το μέλλον, από το αίτιο και από το αποτέλεσμα.Σταμάτα ξεκίνα. Σταμάτα ξεκίνα.Πόσα εκατομμύρια λίτρα βενζίνης σπαταλούνται άσκοπα σ' αυτήν την κίνηση, πόση παραπανίσια ατμοσφαιρική μόλυνση προέκυπτε ως συνέπεια εκείνης της μη σκόπιμης αναστολής στην κατασκευή των αυτοκινητοδρόμων. Παρ' όλα αυτά, η τωρινή κυβέρνηση είχε ανακοινώσει κι αυτή τις δικές τις περικοπές στις κατασκευές.

Από το βιβλίο «Μια πόρτα πριν τον παράδεισο» του Dean Koontz

Η πιο φρικιαστική εμπειρία που μπορείς να φανταστείς

Κοίτα, ποια είναι η πιο φρικιαστική εμπειρία που μπορείς να φανταστείς; Για μένα είναι να σε αφήσουν άοπλο σ' ένα σφραγισμένο κελί με κάποιο σαλιάρικο αρπακτικό ζώο ή μ' ένα μανιακό που του έχει σαλέψει το μυαλό από μια αρρώστια. Τότε δεν θα έχεις τίποτα εκτός από τη φωνή σου - τη φωνή σου και τη σκέψη σου. Θα ουρλιάξεις σ' αυτό το πλάσμα να μη σε αγγίξει, θα βρεις τα πιο πειστικά, τα πιο αποστομωτικά λόγια, θα γίνεις το σκεύος της απόλυτης αλήθειας. Και θα δεις ζωντανά μάτια να σε κοιτάζουν και θα καταλάβεις ότι το πλάσμα δεν μπορεί να σε ακούσει, ότι δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του, κι όμως αναπνέει και κινείται εκεί μπροστά σου μ' ένα δικό του σκοπό. Αυτό είναι η φρίκη. Ε λοιπόν, αυτό κρέμεται πάνω από τον κόσμο, παραμονεύοντας κάπου μέσα στην ανθρωπότητα, αυτό το ίδιο πράγμα, κάτι κλειστό, δίχως νόηση, ολότελα ανεύθυνο, αλλά με δικό του σκοπό και με δική του πανουργία.

Από το βιβλίο «Κοντά στον ουρανό» της Άυν Ραντ

Η εξουσία φανερώνει το χαρακτήρα του άνδρα

Έτσι, κάτι μαλάκες που θα μπορούσαν να περνάνε μια χαρά με το πως είναι και το τι είναι και να ζουν δημιουργικά και ευτυχισμένα, τσουπ, κάνουν το ξεπέταγμα, σηκώνουν το μέτωπο ψηλά, βρίσκουν το Πάτημα: Στολή, Ιστορία, Φυλή, Πιστόλι. Και ξαφνικά ο βλάκας, ο περίγελος του σχολείου, αποκτά εξουσία πάνω σου, πάνω μου, πάνω μας, έτοιμος να χυμήξει, να πάρει το αίμα του πίσω. Απ' όλους. Από τις γκόμενες που δεν του κάθισαν, από τους τύπους που δεν τον έκαναν παρέα, από τους συναδέλφους που τον δούλευαν. Τώρα μπορεί να τους δείρει, να τους μπουζουριάσει, να τους ξεφτιλίσει, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ασύδοτα, ελεύθερα, απόλυτα.

Από το βιβλίο «Τα χαστουκόψαρα» του Λένου Χρηστίδη.