Βιβλία

Η απαισιοδοξία και η μελαγχολία δεν πρέπει να μπαίνουν στην καρδιά

Ο Όζι Μπουν, ένας εμπορικότατος συγγραφέας ιστοριών μυστηρίου που ζυγίζει εκατόν ογδόντα κιλά και είναι φίλος και μέντοράς μου στο Πίκο Μούντο, επιμένει να διατηρώ ανάλαφρο τόνο σ' αυτά τα βιογραφικά χειρόγραφα. Πιστεύει ότι η απαισιοδοξία είναι αποκλειστικά για ανθρώπους που είναι υπερβολικά μορφωμένοι και στερούνται φαντασίας. Ο Όζι με συμβουλεύει ότι η μελαγχολία αποτελεί…

Μια ματιά στον Παράδεισο που χάσαμε

Πότε-πότε όμως, υπάρχουν στιγμές που η κούραση φαίνεται να αξίζει τον κόπο: στιγμές ανυπέρβλητης χαράς, που τα θαύματα γεμίζουν δέος το μυαλό, ή, σ' αυτή την περίπτωση, στιγμές απίστευτης χάρης που ο κόσμος φαίνεται καλύτερος απ' ό,τι πράγματι είναι και προσφέρει μια ιδέα του τί θα μπορούσε να ήταν η Εδέμ πριν την γκρεμίσουμε. Από…

Τι είναι χειρότερο; Ένα τέρας, ένας οπλισμένος κακοποιός ή ένας βουλευτής με κάτι στο μυαλό του;

[αναλογιζόμενος πόσο φοβερά ήταν τα τέρατα που είχε να αντιμετωπίσει] ... λιγότερο αληθινά από την απειλή που μπορεί να παρουσιάζει ένας άντρας μ' ένα πιστόλι, μια γυναίκα με ένα μαχαίρι, ή ένας γερουσιαστής των ΗΠΑ με μια ιδέα. Από το βιβλίο «Ο παράξενος αδερφός» του Dean Koontz

Τα γερμανικά και τα ιταλικά

...τα γερμανικά προσβάλλανε βάναυσα το μουσικό αυτί του. "Τι κακοφωνία!" έλεγε. "Τι κακοφωνία! Τους ακούς να μιλάνε και νομίζεις πως γαβγίζουν. Ενώ εκείνα τα ιταλικά, σκέτη μουσική..." Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Ελλάδα και σύμμαχοι

Τι κατάρα. Μόλις πάμε να σταθούμε στα πόδια μας, μας δίνουν μια οι σύμμαχοι κι οι φίλοι και μας τα κόβουνε... Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Ελληνικό φιλότιμο στα χρόνια του Όθωνα

[ο Στάθης συζητάει με έναν Κύπριο, στην Αγγλία] "Το ξέρεις ότι οι Εγγλέζοι για δήμιους (στην Κύπρο) χρησιμοποιούσαν Τούρκους;" Ο Στάθης το αγνοούσε. Με την ευκαιρία όμως θυμήθηκε μια ιστορία που είχε διαβάσει για την εποχή του Όθωνα. Όταν οι Βαυαροί έστησαν στο Ναύπλιο λαιμητόμο και ζητούσαν να προσλάβουν δήμιο, κανείς δεν παρουσιάστηκε παρά την…

1922, Μικρασιατική Καταστροφή: εικόνες απ’ την προκυμαία της Σμύρνης

Εκείνη τη στιγμή, ένα σύννεφο από σκόνη φάνηκε στο βάθος. «Το ιππικό μας! Έρχεται το ιππικό!» αναθάρρησαν οι Έλληνες. Όσο πλησίαζε όμως το σύννεφο, τόσο σκορπούσε ο κόσμος, γιατί οι καβαλάρηδες ήταν τσέτες άγριοι κι αγριεμένοι. Όλοι περίμεναν ν' ακούσουν τα κανόνια από τα πλοία των συμμάχων που ήταν αραγμένα ανοιχτά στο λιμάνι. Τρεις κανονιές…

Άλλο φτώχεια κι άλλο μιζέρια

Παρά τις δυσκολίες, οι Μικρασιάτες ξέρανε να ζουνε, γιατί η μιζέρια τους δεν ήταν της ψυχής τους. Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Η σχέση με τη μητέρα μας

Η σχέση μας με τη μητέρα μας είναι αυτή που μας επηρεάζει περισσότερο απ' όλες τις άλλες σχέσεις στη ζωή μας. Ποτέ δεν είναι εύκολο να την καταλάβουμε, γιατί ακόμα κι αν την έχουμε χάσει, ένας βαθύς και ανεξήγητος δεσμός μας ενώνει μαζί της. Από το μυθιστόρημα «Οι κόρες του νερού», της Φιλομήλας Λαπατά

ας κάνουμε το εφικτό… όσο γίνεται καλύτερο

Η σκέψη ότι το γρασίδι του γείτονα είναι πιο πράσινο, ή ότι ο άλλος έχει αυτό που εγώ δεν καταφέρνω να αποκτήσω, φαίνεται ότι μπορεί να με κάνει να υποφέρω πολύ. Ίσως, αν κάποιοι άνθρωποι μάθουν αυτές τις αλήθειες, να μπορέσουν να απελευθερωθούν από αυτά τα δηλητηριώδη συναισθήματα. Η πραγματικότητα βελτιώνεται σημαντικά όταν αποφασίζω να…

Περί παρθενίας

«Η ιστορία της παρθενίας και όλες οι περιπλοκές της οφείλονται σε μια τυχαία μεμβράνη που απαντάται στις γυναίκες και στους τυφλοπόντικες», έλεγε ένα μεσημέρι ο γιατρός του πλοίου σε μιαν ακόμα συζήτηση περί γυναικών που έκανε με τον Στάθη. «Μόνο που οι τυφλοπόντικες χειρίζονται λιγότερο δραματικά το θέμα!» συμπλήρωσε γελώντας. Από το βιβλίο «Σαν το…

Αιώνια πράγματα

Τότε όμως ήμουν ακόμα πολύ παιδί. Πίστευα στα αιώνια πράγματα. Στην αιώνια μνήμη. Στην αιώνια αγάπη. Στην αιώνια φιλία. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να μάθω πως όλα χάνονται. Ούτε τα πιο πολύτιμα αισθήματα δεν είμαστε σε θέση να συγκρατήσουμε. Κάποτε σβήνουν κι αυτά. Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.

Ένας πολιτισμός που κατρακυλάει προς την άβυσσο

... ένας πολιτισμός που κατρακυλάει προς την άβυσσο συχνά ξετρελαίνεται από αυτό το κατρακύλημα και καμιά φορά επιθυμεί να φτάσει στον πάτο της αβύσσου. Οι άνθρωποι συχνά βλέπουν μόνο την γοητεία του σκότους και αδυνατούν να διακρίνουν τη φρίκη που τους περιμένει στον πάτο, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Από το βιβλίο «Μια πόρτα πριν τον…

αντί κοινωνικότητας

Χωρίς να θέλει να προσβάλλει ούτε τον Ρωμύλο ούτε τον Ταρζάν ούτε τον HAL 9000, η Κας έκρινε ότι τα κοινωνικά προσόντα του Ερλ Μπόκμαν ήταν χειρότερα από ενός παιδιού που το είχε βυζάξει λύκαινα, το είχαν αναθρέψει μαϊμούδες και το είχαν μορφώσει μηχανές!... Από το βιβλίο «Μια πόρτα πριν τον παράδεισο» του Dean Koontz

Μποτιλιάρισμα ή δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας και κυβερνητικές περικοπές

Η Μίκι θυμήθηκε ότι είχε διαβάσει κάπου πως οι Αρχές της Καλιφόρνια είχαν αναστείλει την κατασκευή αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας για μια οκταετία, τη δεκαετία του '70. Ο τότε κυβερνήτης πίστευε ότι η χρήση αυτοκινήτων θα είχε περιοριστεί σημαντικά μέχρι το τέλος του αιώνα. Θα υπερίσχυαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η εναλλακτική τεχνολογία. Κάποιο θαύμα. Όλα…

Η πιο φρικιαστική εμπειρία που μπορείς να φανταστείς

Κοίτα, ποια είναι η πιο φρικιαστική εμπειρία που μπορείς να φανταστείς; Για μένα είναι να σε αφήσουν άοπλο σ' ένα σφραγισμένο κελί με κάποιο σαλιάρικο αρπακτικό ζώο ή μ' ένα μανιακό που του έχει σαλέψει το μυαλό από μια αρρώστια. Τότε δεν θα έχεις τίποτα εκτός από τη φωνή σου - τη φωνή σου και…

Η εξουσία φανερώνει το χαρακτήρα του άνδρα

Έτσι, κάτι μαλάκες που θα μπορούσαν να περνάνε μια χαρά με το πως είναι και το τι είναι και να ζουν δημιουργικά και ευτυχισμένα, τσουπ, κάνουν το ξεπέταγμα, σηκώνουν το μέτωπο ψηλά, βρίσκουν το Πάτημα: Στολή, Ιστορία, Φυλή, Πιστόλι. Και ξαφνικά ο βλάκας, ο περίγελος του σχολείου, αποκτά εξουσία πάνω σου, πάνω μου, πάνω μας,…