Μπορεί να μ’ έχουν πλανέψει ακρογιαλιές-δειλινά, αλλά πόσο να κάτσει πια κανείς! Με διώξανε. Και σήμερα πρωί με την αυγούλα φόρτωσα το μισό σπίτι που είχα κουβαλήσει, τα ζαρζαβατικά, τα γλυκά του κουταλιού και τα κρέατα και πήρα την άγουσα προς το άλλοτε ιοστεφές άστυ. Μαυρισμένος, αλλά όχι ομοιόμορφα και παντού. Με μαγιώ κολυμπούσα, δεν θέλω ερωτήσεις του τύπου. Σεμνότης!
Μπάνια, καφέδες, βόλτες, μπύρες, μικροεκδρομές, κολύμπι μέχρι να βουτήξει, να χαθεί εντελώς ο ήλιος. Και τα βράδια ξανάμανά μπύρες μετά μουσικής. Για το φαγητό δεν θα πω πολλά, εννοούνται. Ούτε για τα παγωτά. Μήτε για τους μεζέδες της μπύρας. Τα πρωινά είχε δουλειές σε σπίτι και αυλή, η μάνα μου δεν θα ησύχαζε αν δεν έκανα χίλια δυο, με τα χόρτα, με τα δέντρα, με τις χήνες, με τα ξύλα του χειμώνα, με τα κάγκελα. Και δεν θα χρηματοδοτούσε τις διακοπές. Α! Φωτογραφίες δεν έβγαλα, παρά ελάχιστες και κείνες κακές. Πήρα κάτι οκαδίτσες, όχι πολλές αλλά φαίνονται. Έτσι δεν ποζάρισα και τόσο. Αφού οι παρέες ήταν σχεδόν πάντα αδιάφορες με τις απαθανατίσεις, το ξέχασα κι εγώ εντελώς. Ήσαν πολύ της κουβέντας, τσ τσ τσ! Κάποιες φορές αγαναχτούσα, ο δόλιος.
Πόσα ηλιοβασιλέματα είδα; Περί τα 25. Δεν έχασα μήτε ένα. Τα ρούφηξα όλα. Σιωπηλά. Δεν έλεγα το παραμικρό, δεν άκουγα, δεν σκεφτόμουν τίποτα. Μόνο μισόκλεινα τα μάτια… Να μην χάσω ικμάδα χρώματος, μην χάσω στιγμή… Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, καλό φθινόπωρο. Με υγεία.
του Δημήτρη Χίλιου
Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.