Αυτό πάλι με το πασόκ που κοπανιέται στους τοίχους, δέρνεται, μαδιέται, βουτιέται στα σκατά, ξαναβγαίνει στον αφρό και συγχώρεση δεν παίρνει, το έχω έτσι για παρηγοριά μέσα στη φτώχεια και την απονιά των ημερών. Δεν λένε η εκδίκηση τρώγεται κρύα; Ε, αυτό. Τέλος πάντων, δεν θα το κανιβαλίσω άλλο, απλά θα καταλήξω στο συμπέρασμα πως όλα εδώ πλερώνονται, εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ. Μόνο που τον παράδεισο τον χάρηκαν για πολλά χρόνια του λόγου τους και τώρα χαίρονται τα αποθέματα. Τους εύχομαι τα χειρότερα.
Ψάχνω εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης (έτσι δεν το λένε που θέλεις κάτι ασυνήθιστο;) πελάγωσα χθες στα μαγαζιά και δεν κατέληξε το εγχείρημα. Κάτι σόμπες κηροζάν, κάτι πάνελ επιτοίχια, κάτι θερμοπομποί, δεν ξέρω τι να κάνω και τι να αποφασίσω, δεν ξέρω αν θα πεθάνω (από κρύο) ή αν μπορώ να ζήσω. Ψάχνω κάτι που να μην καίει σε ρεύμα τα γκρίζα μαλλιοκέφαλά μου, κρυουλιάρης πολύ δεν είμαι, ούτε τόσο καλομαθημένος στη ζεστασιά, ίσα που να μην τρεμοκουκουρίζω. Αλλά το θέλω και μια στάλα κομψούτσικο, δεν αντέχω μέσα στη μούρη μου μια κουμούτσα που να μην έχω πώς να την κρύψω, δεδομένου πως δεν διαθέτουμε και τις αχανείς εκτάσεις λίμνης Κωπαΐδος για σαλόνι. Θα το ξανασκεφτώ το πράμα, δεν πλάκωσε βαρυχειμωνιά. Όποιος έχει ιδέες, δοκιμασμένες όμως (όχι μαλακίες), ας τις παραθέσει στο δημοκρατικό τούτο βήμα διαλόγου. Όλα δεκτά.
Μπιφτέκια θα έχει το μενού και μια σαλάτα με ποικιλιότητα πιπεριών από την ζαρντινιέρα μου. Είμαι παραγωγός, τα είπαμε αυτά προ ημερών. Τα λελούδια; Μια χαρά! Όλο της προόδου. Ε, ήθελα να δώσω στην κατακλείδα και μια σταλίτσα αισιοδοξία, άλλο δεν βρήκα πρόσφορο.
του Δημήτρη Χίλιου
Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.