Πάντως δεν θα πλήξουμε
Κότα χήνα τον Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη!
Ετοιμαστείτε, έχουμε εκλογές. Κομματάκι ξενέρωτες, αν και κρίσιμες όσο ποτέ. Να μην σας θυμίσω εκλογές δεκαετίας του ’80 με τις πλαστικές σημαίες, τα κορναρίσματα, τα γρονθοκοπανήματα, τα κομψά συνθήματα, τις εκδρομές με τα πούλμαν των οπαδών από κωμόπολη σε κατσικοχώρι. Ω, ναι, τα έχω κάνει κι αυτά, ομολογώ ταπεινά. Πάντως δεν πλήτταμε.
Ο καιρός ολίγον νεφελώδης, δεν προτείνω ξεπορτίσματα. Ωραία είναι τα κυριακάτικα μαγειρέματα, γενικώς. Αφού, σου λέει, κι ο Αλέξης δεν χοντραίνει το παιχνίδι με το Ποτάμι, δεν τους πετάει στα μούτρα εκείνα τα περί απολιτίκ ασχετοσύνης (ναι, ο σχετικός), για να έρθει ομαλά μεθαύριο η συμπόρευση αλαμπρετσέτα στα κακοτράχαλα καλντερίμια της… προοδευτικιάς διακυβέρνησης. Αυτοί νομίζουν ότι θα τραγουδάνε το γκέω-βαγκέω, δεν εξηγείται αλλιώς η τόση ανεμελιά. Εμάς να δούμε τι σκυλιά θα μας τραβήξουν.
Το τι γέλια θα κάνουν οι Ευρωπαίοι (αν και ξενέρωτοι, περιορίζονται σε κάτι δολοφονικά μειδιάματα) όταν ξαμολυθούν στα διεθνή φόρα να συναποφασίζουν, να παζαρεύουν και να συναλλάσσονται ο Αλέξης με τον ποταμίσιο. Δεν ξέρω εκεί στην αλλοδαπή αν έχουν παρδαλό κατσίκι κρυμμένο στη ραχούλα, αλλά θα το εφεύρουν λόγω ειδικών συνθηκών. Φαντάζομαι.
Από την άλλη μεριά, έχει το πράγμα την πλάκα του. Με παίρνουν στο τηλέφωνο άνθρωποι από τα γραφεία πολιτευάμενων, ζητούν την στήριξή μου, υποθέτω και από εσάς, χωρίς να ρωτήσουν την περιφέρεια πού ψηφίζω. Την στήριξη, γενικώς. Πιάνω κουβέντα, απαρηγόρητος τάχα για το καραταμπάνι που έρχεται (Καραταμπάνι: το δυνατό, ξαφνικό κοπάνημα που αποδιοργανώνει και βυθίζει στα τάρταρα της πιο βαθειάς κλαψομουνίασης). Τι κακό που μας βρήκε, αφήστε τα, περάσαμε τόσο καλά με τους δικούς μας, τους άμεμπτους, να δούμε τι θα κάνουμε και τέτοια πικραμένα. Δεν ξέρω τι πιστεύουν από όλα, πάντως με ακούν με συμπόνια. Σαν πρόκειται μάλιστα περί υποψηφίου του Πασόκ, εκεί δίνω τα ρέστα μου, σχεδόν πλαντάζω στο κλάμα για τον καταποντισμό, πετάω κι ονόματα ηρωικών μορφών του κινήματος, δράμα. Έτσι το καταδιασκεδάζω ο φτωχός, που δεν έχω να βγω, να πάω μια εκδρομή, ένα θέατρο, έναν κινηματογράφο, ένα μπουζούκι (εκείνα που τώρα λέγονται μουσικές σκηνές). Κλαίω και οδύρομαι για το κακό που μας βρίσκει οσονούπω. Κατόπιν κλείνω με την διαβεβαίωση πως ναι θα τον δώσω τον μεγάλον αγώνα, αλλοίμονο, πέρασα τόσο καλά την τελευταία τετραετία.
Α, να πω και μια καλή κουβέντα. Αυτήν την φορά για τον κ. Καμένο, δεν θα του πλέξω κανένα εγκώμιο, σιγά, απλά επειδή το γέλιο είναι πηγή ζωής.. Μόλις έγινε εκείνος ο ψιλοχαμός με όσα ξεστόμισε η Ραχήλ (αυτά τα τελευταία, δεν ανατρέχω στα άπαντα της πολιτικού), ο πρώην αρχηγός της έκανε μια δηλωσούλα πολύ καλή. Ας πρόσεχαν τι έπαιρναν! Αυτό. Πολύ το γλέντησα.
Αλλά, μεταξύ μας, θέλω να δω την μουτσουνίτσα του κ. Σαμαρά την νύχτα εκείνη που θα φεύγει με μια κλωτσιά από την πρώην Ρηγίλης και νυν Συγγρού. Για την μουτσούνα του άλλου δεν έχω λόγια, οι περιγραφές εννοούνται. Τι να πρωτοθυμηθώ από τα καλά της διακυβέρνησής τους; Τα ξέρετε και τα απολαύσαμε όλοι μαζί επί τετραετίαν. Εγώ να ξέρω μόνο την στιγμή, να έχω βγάλει φωτοτυπίες τις αποδείξεις πληρωμής του ΕΝΦΙΑ, έτσι αναμνηστικά, να τους ραίνω με δαύτες από μακριά, όπως κάνουν για τις φίρμες στα σκυλάδικα με τις χαρτοπετσέτες (μου λένε). Να ζούμε να τους θυμόμαστε.
Αυτά λοιπόν τα κυριακάτικα. Ναι, μια αγωνία την έχω, όχι για το αποτέλεσμα. Για το τι σκυλιά θα με τραβήξουν, πιστεύω κι εσείς. Αλλά μόλις ψάχνω διέξοδο, να μην τρελαθώ, επικρατεί εκεί το “Τι έχω να χάσω; την τσόχα ή τα ραφτικά; Ό,τι γίνει” και χαλαρώνω. Ψιλοανεύθυνο, δεν λέω. Αλλά και τι επιλογές έχω; Όσο κι αν ψάχνω τίποτα. Όσο κι αν σκιάζομαι για το τι τέξεται η επιούσα, δεν γίνεται. Χρειάζεται και το καραταμπάνι που λέγαμε πριν. Έτσι για να σφίγγουν οι κώλοι. Πάντως δεν θα πλήξουμε, το μόνο σίγουρο.
Βάζω μπρίκι για δεύτερο καφέ, με το ερώτημα να παραμένει αναπάντητο και πλάκα να μην σηκώνει. Τι σκατά; Τι;
του Δημήτρη Χίλιου
Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.