Ό, τι ζήλεψα, ζήλεψα! Γιατί να το κρύψω; Μετά τον μεσημεριανό υπνάκο κι αφού κατασπάραξα ένα σιροπιαστό (δεν λέω τι), βγήκα στη βεράντα προς ρεμβασμόν. Μου μύρισε κάπνα, ξύλο που καίγεται, πεύκο μάλλον. Κάποιοι στη γειτονιά άναψαν το τζάκι. Κουφάλα κενωνία, είπα και μπήκα μέσα να σιδερώσω.
Πιο κακομοίρικες γιορτές δεν θυμάμαι! Το καλό είναι ότι δεν ξαναπλερώνουμε εκείνες τις αηδίες στο Σύνταγμα, αλλά όλα μίζερα. Τα μαγαζιά, οι μούρες μας, τα σχέδια. Καλά, χέστα τώρα αυτά, δεν θα τα αλλάξεις εσύ (λέω στον εαυτό μου) και ξαμολύσου για έναν καφέ. Καλού-κακού κάνε ένα μπάνιο πριν με αφρόλουτρο από το καλό. Γιορτές είναι, πού ξέρεις.
Δουλειές, δουλειές, δουλειές! Κάτι κειμενάκια ξεπέταξα, κάτι σοκολατάκια επίσης. Φύτεψα κυκλάμινα και Τώρα θα κρεμάσω την καινούργια μου κουρτίνα (υπερπαραγωγή, σαν την αυλαία στο μιούζικαλ της Μαρινέλλας). Κατόπιν θα συνθέσω ένα παζλ φωτογραφιών, καρτ-ποστάλ εποχής και γελοιογραφιών σε ένα μεγάλο κάδρο. Κι όλα χωρίς χείρα βοηθείας, Αχ-βαχ!
Μόλις τα ξεπετάξω, λέω να φτιάξω μια σαλάτα, φουλ. Ρόκα, παρμεζάνα, λιαστές, αβοκάντο, άνηθο και ότι άλλο βρω ξεχασμένο (ίσως και μισοχαλασμένο) στο ψυγείο.
Τώρα θα βγει κάποιος να μου πει: Χεστήκαμε. Δεν θα θυμώσω, ελεύθερα.
Δυο μέρες πριν τα Κάλαντα των Χριστουγέννων, όλο και πιο λίγα τα παιδάκια φέτος στους δρόμους (η Ελλάδα που φθίνει). Ίσως βγουν οι μεγάλοι, τα εργαζόμενα και τα συνταξιούχα που έλεγε η Μαλβίνα, με την μελόντικα και με τα τριγωνάκια. Σχεδίασα μια παραλλαγή των καλάντων, κάπως πιο επίκαιρη, στο πιο σκαμπρόζικο. Να μαζέψω χορωδία; Λοιπόν ξεκινά οντισιόν.
Ακούω ιδέες. Και… εντάξει τη λέξη καλαμάρι θα την αντικαταστήσω με άλλη για να κάνει ρίμα, εντάξει. Άλλα, άλλα…
του Δημήτρη Χίλιου
Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.