Θέλω να φτιάξω ένα cd με τραγούδια για τις ώρες που ταξιδεύω μόνος. Απαλά και καλοκαιρινά. Ε, δεν θα βάλω και το “ένα δυο τρία ωπ το ‘ριξα στο σορολόπ”, απλά να εκφράζει μια διάθεση καλοκαιρινή. Ίσως μουσικές μόνο, κομμάτια ορχηστρικά. Που ακούγοντάς τα θα είναι σαν να διαβάζω ένα μυθιστόρημα καλοκαιρινό του Κοσμά Πολίτη, σαν να βλέπω το “Προξενειό της Άννας”, το “Γαμήλιο εμβατήριο” (που τα γυρίσματά του παρακολούθησα παιδάκι στον Καϊάφα), σαν να ξεφυλλίζω παλιά περιοδικά και σαν να σκαλίζω σαρανταπεντάρια δισκάκια σ’ ένα συρτάρι ραπτομηχανής Σίγγερ στο σπίτι στο χωριό. Κατόπιν θα κόβω ταχύτητα κι απ’ το παράθυρο θα κοιτάζω τα καρπουζοχώραφα πλάι στη θάλασσα, το απότιστο χώμα, πιο πέρα δυο κορίτσια να γυρνάνε από το μπάνιο και να είναι τα μαλλιά τους στη γυμνή πλάτη, μπλεγμένα απ’ την αλμύρα. Κι ύστερα θα γκαζώνω απότομα θέλοντας να προλάβω το ηλιοβασίλεμα στο Ιόνιο. Και το βραδάκι να γυρνάω σπίτι που θα κάθεται η μάνα μου στο μπαλκόνι με δυο γειτόνισσες κι εγώ θα τους έχω φέρει καλαμπόκια ψημένα, πατημένα στο αλάτι. Θα ετοιμάζομαι, θα βάζω λευκά και θα ξεπορτίζω για μπύρες με φίλους όπου θα φλυαρούμε ασταμάτητα, θα θυμόμαστε πλάκες νεανικές, θα κουτσομπολεύουμε αθώα κοινούς φίλους και θα γελάμε με τα απλά, τα καθημερινά. Αν τύχει να πάμε σε πολυσύχναστο μέρος της περιοχής, παίζουμε συνήθως ένα παιχνίδι δικής μου επινοήσεως. Πιάνουμε θέση-θεωρείο στο πέρασμα και επεξεργαζόμαστε τις παρέες που βολτάρουν προσπαθώντας να μαντέψουμε καταγωγή, τόπο κατοικίας προέλευση. Από το σουλούπι. Πολυπαιγμένο, αλλά ανεξάντλητο παιχνίδι. Γιατί όλα εκείνα που καθορίζουν τη ζωή μας, μόνο για γέλια δεν είναι πια… Το άλλο πρωί, με τη γεύση του βρασμένου αυγού στο στόμα, βιβλία κι εφημερίδες που δεν θα διαβάσω πατηκωμένα στην τσάντα, θα φεύγω για μια απομακρυσμένη αμμουδιά απαλή σαν αγκαλιά, με τη μουσική πολύ δυνατά, τα τραγούδια που θα διαλέξω απόψε…
του Δημήτρη Χίλιου
Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.