Κι όμως έπρεπε να δουλέψω σε σειρά επανορθωτικών κινήσεων! Ήταν αυτό που πάντα σιχαινόμουνα... όμως έπρεπε...
Κι ύστερα ήρθε η αναγνώριση του λάθους... Η επίπλαστη συναίσθηση της ευθύνης... Και η έλλειψη της ζήλιας ...
Κι όμως έπρεπε να πείσω και να πεισθώ!!! Ήταν αυτό που πάντα ήτανε στα προγράμματα αποφυγής!!!
Κι ύστερα ήρθε η μνήμη σε ελάσσονα "τρόπο"... Η αρχή του ηθελημένου αλτσχάιμερ... Η αποδοχή του "ποτέ"...
Κι όμως έπρεπε να βγάλω το αλάτι από τα θαλασσωμένα μου χέρια!!! Αυτά -έτσι κι αλλιώς- ξεχνούσαν από πάντα!!!
Κι ύστερα ψιθύρισες στα σπασμένα κοχύλια ένα όνομα... Μπορεί και νάταν το δικό σου... ή και το δικό μου!!!
Κι όμως έπρεπε να σε ξεντυθώ... όσο ακόμα είσαι η ανάμνηση μιας παραπλανημένης μέδουσας...
Κι ύστερα ήρθε η θλίψη... η φρόνιμη αναπόληση... η σώφρων βεβαιότητα του τετριμμένου τέλους ...
Κάλμα... Όλα καλά!!!
του Λάκη Παλίδη
