Tag: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

«Στο τσιμεντένιο δάσος», της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

«Στο τσιμεντένιο δάσος», της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

Στο τσιμεντένιο δάσος Οι εκδόσεις των φίλων, 1981 Μυθιστόρημα για νέους Η Κόννη -ή πιο σωστά Κωνσταντίνα – Ελπινίκη- μια 16χρονη κοπέλα, ζει με τους Έλληνες γονείς της στην Βοστώνη. Παίρνει την μεγάλη -αλλά ευχάριστη για την ίδια- απόφαση να κάνει μόνη της το ταξίδι προς την Ελλάδα. Το ταξίδι αυτό το έκανε πάντα με την συνοδεία των γονιών της,...

Τα πράσινα μανίκια της Σοφίας Βέμπο και η μέρα της απελευθέρωσης – 12/10/1944

Σε τούτο το βιβλίο θα βρείτε εφτά παραμύθια. Είναι ιστορίες που τις άκουσα παιδί και δεν τις ξέχασα ποτέ. Μόνο που εδώ τις ζύμωσα με τη δική μου φαντασία, τις έγραψα για σας με το δικό μου τρόπο, σαν τους παλιούς παραμυθάδες. Και είθε να περάσετε καλά διαβάζοντάς τις, είθε να μείνουνε και στη δική σας θύμηση για πάντα.

Η πολύτιμη συμβουλή

Η πολύτιμη συμβουλή

Σε τούτο το βιβλίο θα βρείτε εφτά παραμύθια. Είναι ιστορίες που τις άκουσα παιδί και δεν τις ξέχασα ποτέ. Μόνο που εδώ τις ζύμωσα με τη δική μου φαντασία, τις έγραψα για σας με το δικό μου τρόπο, σαν τους παλιούς παραμυθάδες. Και είθε να περάσετε καλά διαβάζοντάς τις, είθε να μείνουνε και στη δική σας θύμηση για πάντα.

Από το παιδομάζωμα της τουρκοκρατίας, στην ξενιτιά λόγω ανεργίας

Επί τουρκοκρατίας είχαμε “παιδομάζωμα” δια της βίας. Επί γερμανοκρατίας έχουμε “νεομάζωμα” δια της ανεργίας. της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου Η Λότη Πέτροβις-Ανδρουτσοπούλου είναι συγγραφέας. Δείτε την επίσημη ιστοσελίδα της, κάνοντας κλικ εδώ! Δείτε τα βιβλία της συγγραφέως που έχουμε παρουσιάσει στη Ματιά, κάνοντας κλικ εδώ!

Η “νέα” Ευρωζώνη

Και σε όσες χώρες, λέει, δε συμμορφωθούν με τους κανόνες της νέας Ευρωζώνης, θα ασκηθεί … “πεινική” δίωξη! Η Λότη Πέτροβις-Ανδρουτσοπούλου είναι συγγραφέας. Δείτε την επίσημη ιστοσελίδα της, κάνοντας κλικ εδώ! Δείτε τα βιβλία της συγγραφέως που έχουμε παρουσιάσει στη Ματιά, κάνοντας κλικ εδώ!

Με τις ευχές μου για τις Δήμητρες και τους Δημήτρηδες

«… Και να! Πριν τελειώσουν τα λόγια του, στον ορίζοντα φάνηκε ένας τρανός καβαλάρης με στολή φωτεινή. Το άλογό του ήταν κόκκινο και στην πλάτη του είχε δυο μεγάλα φτερά. Περήφανα κάλπαζε, κι ο καβαλάρης κρατούσε δόρυ από φως! – Να ο γιος μου! Να το καλό μου Καλοκαιράκι! έλαμψε το πρόσωπο του παππού-Χρόνου και στη γη άνθισαν τα χρυσάνθεμα....

Φιλαναγνωσία και ψυχική υγεία

Ο Αμερικανός παιδοψυχίατρος Robert Cole έχει διατυπώσει (22ο Συνέδριο της ΙΒΒΥ) μια άποψη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για τη σχέση του διαβάσματος και της ψυχικής υγείας. Λέει: «Τα παιδιά που δεν έχουν εξοικειωθεί με το διάβασμα νιώθουν συνήθως πολύ μεγαλύτερη μοναξιά απ’ ό,τι μπορούν να φανταστούν οι μεγάλοι. Και το θλιβερό είναι ότι ανήκουν συνήθως στις στερημένες οικογένειες των χαμηλών εισοδημάτων. Τα...

Ο Σεπτέμβρης στο σχολείο

Τη μέρα που γεννήθηκε ο Σεπτέμβρης στη χώρα του παππού του, του Χρόνου, μια παρέα συννεφάκια έπαιζαν κυνηγητό στη γειτονιά. «Να πάω κι εγώ να παίξω μαζί τους;» ρώτησε ο Σεπτέμβρης τον πατέρα του το Φθινόπωρο. Το Φθινόπωρο, που ήταν ζωγράφος, είχε πολύ δουλειά και λίγη όρεξη για κουβέντες. Ζωγράφιζε με τα μακριά του πινέλα. ΄Εβαζε κίτρινα φύλλα στα δέντρα,...

Επειδή και οι μήνες-παιδιά έχουν τα βασανάκια τους…

Ο Μάρτης γεννήθηκε μια μέρα δροσερή στη χώρα του παππού του του Χρόνου. Μητέρα του ήταν η Άνοιξη και πατέρας του ήταν το Κρύο. Του Μάρτη οι γονείς, ωστόσο, μόλις ήρθε ο γιος τους στον κόσμο, αποφάσισαν να χωρίσουν. Άλλαξε λοιπόν σπίτι το Κρύο και δε ζούσε πια με την Άνοιξη… – Το έλεγα στη θυγατέρα μου εγώ, κουβέντιαζε ο...

27 Φεβρουαρίου 1943

… Μια κρύα, παγερή μέρα – Φεβρουάριος ήταν του 1943 – μου είπε: – Θέλεις να έρθεις μαζί μου, Ελισάβετ; Και τα μάτια της ήταν κόκκινα σαν να είχε κλάψει. – Και… και οι θείες; ρώτησα ξαφνιασμένη μ’ εκείνο το “Ελισάβετ” – Λίζα μ’ έλεγε πάντα η Όλγα. – Τα κανόνισα, μη σε νοιάζει! μου είπε. Μόνο φόρεσε το δικό...

Επάγγελμα: Αστροπώλης!

Φωτογραφείον «I. Καλλιγέρη» – Αιόλου 75, λέει πίσω η παλιά φωτογραφία. Κι από κάτω, γραμμένο από τη μάνα μου: Απόκριες 1950, η Ρούλη τριών ετών, ντυμένη ανθοπώλις. Ήταν πολύ της μόδας τότε η στολή της ανθοπώλιδας για τα κοριτσάκια. Όμως το αγγελάκι μας -ναι, αγγελάκι, τι άλλο μπορεί να ήταν ένα τέτοιο χαρισματικό παιδάκι, που μας έφερε τόση χαρά εκείνα...

Επειδή η ζωή δίχως λίγο παραμύθι συχνά γίνεται αφόρητη…

Όταν γεννήθηκε ο Φλεβάρης, ο αδερφός του ο Γενάρης του έκανε δώρο ένα μπαλάκι από χιόνι. – Τρώγε να μεγαλώσεις, για να μπορείς να παίξεις με τον αδερφό σου, του έλεγε κάθε τόσο η μαμά του, η Παγωνιά. Μόλις μάθεις να τρέχεις, θα παίξετε χιονοπόλεμο, κυνηγητό και κρυφτό. Ο Φλεβάρης ωστόσο αργούσε να μάθει να τρέχει. Ούτε να περπατήσει καλά...

Όταν βαφτίστηκε ο Γενάρης…

Ο Γενάρης γεννήθηκε ένα κρύο πρωί στη χώρα του παππού του Χρόνου, μια χώρα παραμυθένια κι αέρινη, που απλώνεται πάνω από τον αιθέρα και τυλίγει γύρω γύρω τη γη. Πατέρας του ήταν ο Χειμώνας και μητέρα του η Παγωνιά. Ο παππούς, μόλις άκουσε πως γεννήθηκε ο πρώτος του εγγονός, χάρηκε τόσο, που θαρρείς και ξανάνιωσε! – Χαρούμενος κι ευτυχισμένος ο...

Σαν αύριο…

“…O Παναγιώτης ήρθε στο σπίτι μας την τελευταία παραμονή Χριστουγέννων της Κατοχής, στις 24 Δεκεμβρίου του 1943. Τον έφερε η κυρία Πόπη Αστρά, φίλη της μάνας μου, γειτόνισσα που έμενε ακριβώς απέναντι, σ’ ένα διώροφο παραδοσιακό των Εξαρχείων που υπάρχει ακόμα (στην οδό Εμμ. Μπενάκη, ανάμεσα στην οδό Βαλτετσίου και την Ανδρέου Μεταξά). Δικός της ήταν ο κούκλος. Τον είχε...

Το πεισματάρικο αστεράκι

Είχε αποφασιστεί από καιρό. Το βράδυ εκείνο τ’ αστεράκια θα ντύνονταν όλα βοσκοί και θα πήγαιναν να προσκυνήσουν ένα ένα το μικρό Χριστό στη φάτνη. Οι πεταλούδες θα γίνονταν όλες άγγελοι να ψέλνουν και να φτερουγίζουν πάνω από το προσκεφάλι του μωρού. Κι ένα κρινάκι θα γινόταν το μεγάλο λαμπερό αστέρι, που θα οδηγούσε ως τη φάτνη τους Τρεις Μάγους...

Για ποιον γράφουν οι συγγραφείς παιδικών βιβλίων;

Αρκετοί συγγραφείς παιδικών λογοτεχνικών βιβλίων, Έλληνες και ξένοι, όταν ερωτηθούν γιατί γράφουν για παιδιά, απαντούν: «Μα εγώ δε γράφω για παιδιά, γράφω για τον εαυτό μου». Βέβαια, αν αυτό ήταν αλήθεια πέρα για πέρα, τα κείμενά τους θα έπρεπε να μένουν στο συρτάρι τους, αφού μοναδικός τους προορισμός θα ήταν να διαβαστούν μόνο από τον ίδιο το δημιουργό τους που...

Ο νεογέννητος Δεκέμβρης σας εύχεται καλό μήνα!

“… Ο Χειμώνας και η γυναίκα του η Παγωνιά έλειπαν από τη χώρα του Χρόνου εννιά ολόκληρους μήνες, όταν ένα πρωί αποφάσισαν πια να γυρίσουν. Καβάλησαν λοιπόν ένα γκρίζο γρήγορο σύννεφο και ξεκίνησαν βιαστικά. Είχαν λόγο να βιάζονται. Η Παγωνιά περίμενε το τρίτο παιδί τους και δεν ήθελε να το γεννήσει στην ξενιτιά. Ταξίδεψαν λοιπόν ώρες και ώρες, έφτασαν στον...

Μνήμη Γοργοπόταμου

… Από το μικρό ραδιόφωνο, οι πληροφορίες έλεγαν τώρα πως ο ΕΛΑΣ, ο ΕΔΕΣ, η ΕΚΚΑ, οι οργανώσεις οι άλλες, όλοι μαζί θα πολεμούσαν τον καταχτητή αδελφωμένοι. Από το μεγάλο σφραγισμένο ραδιόφωνο, στα τέλη του Νοέμβρη, οι ειδήσεις των Γερμανών έλεγαν ότι “καταζητούνται οι πρωταίτιοι εγκληματικής ενεργείας, η οποία εντοίχισε την ζωήν εις σημαντικόν αριθμόν Γερμανών αξιωματικών και οπλιτών, καθώς...

Με αφορμή την ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού: Η δύναμη των βιβλίων

Είναι γνωστό ότι εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο εργάζονται κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Θύματα μιας απάνθρωπης εκμετάλλευσης, παραμένουν αναλφάβητα, αρρωσταίνουν ή και πεθαίνουν πρόωρα από την ανθυγιεινή απασχόλησή τους σε βαριά επαγγέλματα. Και η κατάσταση θα συνεχίζεται όσο το μεγάλο αυτό τμήμα του παιδικού πληθυσμού θα παραμένει βουτηγμένο στην αμάθεια και στη φτώχεια. Το πρώτο βήμα...

Ενδεικτικός κατάλογος βιβλίων παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας με αναφορά σε παιδιά με αναπηρίες

Αβρααμίδου Μαρία: Γράμμα στο μοναχικό αδερφό μου – Πατάκης (συνδρ. ντάουν) Αλεξοπούλου Φραντζέσκα: Φίλοι φως φανάρι – Παπαδόπουλος (κωφότητα) Αυτζής Μερκούριος: Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου – Ελληνικά Γράμματα (ντάουν) Αγαπητός Ιωσήφ: Η τυφλή πρωταθλήτρια – Εκδόσεις Καρδιάς Βακάλη Συρογιαννοπούλου Φιλομήλα: Αγαπάει Γιάγκο, αγαπάει – Άγκυρα (ντάουν) Βαρελλά Αγγελική: Τα παπουτσάκια που λένε παραμύθια – Άγκυρα (κινητικά προβλήματα) Δικαίου...

Νοέμβρης το φτωχόπαιδο (Με τις ευχές μου για καλό μήνα)

«Όταν ο Νοέμβρης ήρθε στον κόσμο, τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια του, ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης, είχαν φύγει στην ξενιτιά. Οι γονείς του είχαν φτωχύνει και δύσκολα τα έβγαζαν πέρα. Το αραχνοΰφαντο φουστάνι της μητέρας του της Βροχής είχε τόσο ξεφτίσει, που είχαν μείνει μονάχα τα κρόσσια. Και τα χρώματα που είχε για να ζωγραφίζει ο πατέρας του το Φθινόπωρο...

«Παραμύθι χωρίς όνομα» – Το καλύτερο γιατρικό

Εκείνη τη φοβερή εποχή, μέσα στην αντάρα του πολέμου, άρχιζα λίγο λίγο να μαθαίνω ανάγνωση, παρακολουθώντας τον αδελφό μου που είχε αρχίσει να πηγαίνει σχολείο, αλλά και τον πατέρα μου που διάβαζε ώρες ατελείωτες κάθε βράδυ. Το 1943, λοιπόν, μόλις που είχα κλείσει τα έξι, κατάφερα να διαβάσω για πρώτη φορά το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα. Θυμάμαι ολοζώντανα...

Με τις ευχές μου για τις Δήμητρες και τους Δημήτρηδες

«… Και να! Πριν τελειώσουν τα λόγια του, στον ορίζοντα φάνηκε ένας τρανός καβαλάρης με στολή φωτεινή. Το άλογό του ήταν κόκκινο και στην πλάτη του είχε δυο μεγάλα φτερά. Περήφανα κάλπαζε, κι ο καβαλάρης κρατούσε δόρυ από φως! – Να ο γιος μου! Να το καλό μου Καλοκαιράκι! έλαμψε το πρόσωπο του παππού-Χρόνου και στη γη άνθισαν τα χρυσάνθεμα....

Ο φιλέλληνας Roald Dahl

Ο βρετανός συγγραφέας Roald Dahl (1916-1990) ήταν πασίγνωστος κυρίως ως δημιουργός παιδικών βιβλίων, τα περισσότερα από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και έχουν κυκλοφορήσει από τις “εκδόσεις Ψυχογιός” (Ματίλντα, Οι μάγισσες, Ο Τζίμης και το Γιγαντοροδάκινο, Ντάνυ ο Πρωταθλητής, Ο Τσάρλυ και το εργοστάσιο σοκολάτας, κ.ά.). Πόσοι όμως ξέρουν άραγε στον τόπο μας ότι ήταν και θαυμαστής του ελληνισμού;...

Ένα μήνυμα αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα

Ύστερα από μεγάλο δισταγμό και φόβο μήπως οι φίλοι μου στο φμπ θεωρήσουν ότι πλαγίως περιαυτολογώ, αποφάσισα τελικά να μοιραστώ μαζί τους ένα μήνυμα απρόσμενο, ξεχωριστό και συγκινητικό που έλαβα χτες το βράδυ. Αποστολέας μια νεαρή πρόσφατη φίλη που υπήρξε αναγνώστριά μου. Πήρα την έγκρισή της για τούτη την «ανάρτηση» και αν την αποφάσισα δεν είναι τόσο που με συγκίνησε...

Οι μέλισσες του Κάλβου

Από το βιβλίο «Οι μέλισσες του Κάλβου τριγυρίζουν στα λιβάδια του Λινκολνσάιρ», της Πόλυς Χατζημανωλάκη: «…λόγια του επισκόπου του Λίνκολν στον Αγγλικανικό εσπερινό το 1960…: Πατέρα των πάντων, σ’ ευχαριστούμε για το δούλο σου Ανδρέα Κάλβο που έζησε σε αυτό τον τόπο σε μέρες περασμένες και που τα λείψανά του βρήκαν ανάπαυση στο κοιμητήριο τούτης της εκκλησιάς. Σ’ ευχαριστούμε για...

Το παιδί και το δελφίνι

Μια παλιά ιστορία που μου τη θύμισε η ανάρτηση της Πόλυς Χατζημανωλάκη σχετικά με Σοφία Λόρεν, τον ΄Αλαν Λαντ και την ταινία ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ:. Το γύρισμα της ταινίας έγινε από κλιμάκιο της 20th Century Fox Film Corporation, που τότε τη διοικούσε ο Ελληνοαμερικανός Σπύρος Σκούρας. Η ταινία γυρίστηκε στην Ελλάδα το 1956 – στην ΄Υδρα από τα...

Ρήσεις του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου για το μυθιστόρημα

(Συμβολή στη συζήτηση που άνοιξε η Πασχαλία Τραυλού) Από το τεράστιο, πολύτιμο και πολύπλευρο έργο του κορυφαίου λογοτέχνη και εκπαιδευτικού Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου (1901-1982) σταχυολογούνται εδώ, κυρίως από τη σειρά των δοκιμίων του “Τα πρόσωπα και τα κείμενα – Β΄ Ανήσυχα χρόνια”, πολύτιμες ρήσεις του σχετικά με την πεζογραφία και ειδικότερα για το μυθιστόρημα, που αναμφίβολα μπορούν να γίνουν έναυσμα για...

Βία και παιδιά – Σκέψεις με την αρχή της σχολικής χρονιάς

Κοινή η διαπίστωση τα τελευταία χρόνια ότι αυξάνεται διαρκώς η επιθετικότητα των παιδιών, η ενδοσχολική βία, το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) ή τα άγρια παιχνίδια τους την ώρα του διαλείμματος, όπου τείνει να επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας. «Πάντα υπήρχε βία στην παιδική ηλικία» ίσως αντιτείνουν αβασάνιστα μερικοί. Κι ως ένα σημείο είναι σωστή η παρατήρηση. Βίαιη συμπεριφορά παιδιών αναφέρεται...

Τέχνη και παγκοσμιοποίηση

Πολλές οι κουβέντες με αφορμή την περίφημη παγκοσμιοποίηση, κι άκουσα πάλι πρόσφατα να υποστηρίζει κάποιος πως η Τέχνη δεν έχει πατρίδα. Σωστή άποψη, η Τέχνη πατρίδα δεν έχει, οι δημιουργοί της όμως έχουν. Και είναι θεμελιώδης, πιστεύω, η συναίσθηση της πατρίδας στους καλλιτέχνες, ουσιαστική και απαραίτητη όσο η ρίζα σ’ ένα λουλούδι, σ’ ένα φυτό. Γνωστό άλλωστε το αξίωμα ότι...

Τέχνη και παρηγορία

Εκφράζω συχνά την ανησυχία μου για κάποιες περίεργες, αν όχι ύποπτες, πρόσφατες τάσεις και προσπάθειες, σποραδικές ευτυχώς, κυρίως στην ξένη παιδική/νεανική λογοτεχνία, να υπάρξουν βιβλία με κακό τέλος, βιβλία που εκπέμπουν απύθμενη απαισιοδοξία, που αποθαρρύνουν, απελπίζουν, ή ακόμη και τρομοκρατούν τους νεαρούς αναγνώστες. Οι υποστηρικτές αυτών των τάσεων ισχυρίζονται ότι έτσι προετοιμάζουν τα παιδιά για τη σκληρότητα της ζωής. Τέτοια...

Αν ήμουν δέντρο…

Αν ήμουν δέντρο, θα ήθελα να είχα γίνει ένα δέντρο παράξενο, ένα δέντρο-παραμυθάς. Για να σκαρφαλώνουν τα παιδιά στα κλαριά μου και ν’ ακούνε τις ιστορίες που θα τους ψιθύριζα με το φύσημα του ανέμου – ιστορίες που θα μάθαινα από τις ρίζες μου. Ή να κάθονται στην πράσινη αγκαλιά μου και να διαβάζουν τα παραμύθια που θα ήταν γραμμένα...

Για να παίρνουμε κουράγιο…

Διάβασα: «Η κρίση του βιβλίου συνεχίζεται φοβερή. Ποιος να τ’ αγοράσει; Ο δημόσιος υπάλληλος πένεται. Ο ιδιωτικός επίσης. Ο πλούσιος, αν είναι γλωσσομαθής, αγοράζει ξένα βιβλία. Αν δεν είναι, δεν αγοράζει τίποτα…». Όχι, δε γράφτηκαν για την εποχή μας αυτά τα λόγια, αν ίσως έτσι νομίσατε. Είναι φράσεις του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου παρμένες από ένα γράμμα του στον Εμμ. Κριαρά...

Επαφή με την πραγματικότητα

Το είχα επισημάνει πριν από καιρό στο περιοδικό «Διαδρομές», ωστόσο το ξαναγράφω εδώ, ελπίζοντας πως ενδιαφέρει τους φίλους. Γράφοντας, δημοσιεύοντας, παρουσιάζοντας βιβλία για παιδιά στις χώρες τις «ανεπτυγμένες», μοιάζει να παλεύουμε ν’ αδειάσουμε τη θάλασσα μ’ ένα κουτάλι, αν λογαριάσουμε ότι το 70% του πληθυσμού της γης είναι και παραμένει αναλφάβητο! Δεν ωφελεί ν’ απελπιζόμαστε βεβαίως. Γι’ αυτό και συνεχίζεται...

Ας μην καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις στα παιδιά!

Γνωστός συγγραφέας κλήθηκε πρόσφατα σε τάξη του Δημοτικού. Κι ο δάσκαλος, για να προετοιμάσει τα παιδιά, έκανε το εξής: Φωτοτύπησε –ναι, διαβάσατε καλά!– φωτοτύπησε από ένα παραμύθι του περίπου το μισό, το μοίρασε στους μικρούς μαθητές και τους ζήτησε να το συμπληρώσει ο καθένας όπως νόμιζε, «για να γίνουν κι εκείνοι συγγραφείς»! Και γεννάται το ερώτημα: Θα τολμούσε ποτέ κάποιος...

Να τον πιστέψω;

«Σε μερικές δεκαετίες δε θα υπάρχουν ελληνόπουλα να διαβάζουν τα βιβλία σας» μου είπε κάποιος απαισιόδοξος. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται» συνέχισε. «Σας θυμίζουν τίποτα οι αράδες που θα σας διαβάσω; Ακούστε: “Την εποχή μας επικρατεί σ’ όλη την Ελλάδα απαιδία και ολιγανθρωπία. [….] Οι άνθρωποι αποφεύγουν το γάμο, […] όσες φορές παντρεύονται αποφεύγουν να ανατρέφουν τα παιδιά που γεννιούνται, εκτός από...

Για όσους απαισιοδοξούν και ανησυχούν για την κατάντια των καιρών μας

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν έχουν διόλου άδικο να νιώθουν απελπισμένοι σ’ έναν κόσμο που μαστίζεται από τη βία, την εκμετάλλευση, τη διαφθορά, τους βρόμικους πολέμους και την τρομοκρατία. Πληθαίνουν στις μέρες μας οι φωνές διαμαρτυρίας για την κατάντια του κόσμου μας, μεγαλώνει η απαισιοδοξία για το μέλλον, βαθαίνει η απογοήτευση για την καταρράκωση θεσμών και απαρασάλευτων, διαχρονικών αξιών. Κάθε άνθρωπος...

Γίνε απαισιόδοξος, αν μπορείς!

Απόσπασμα από το δοκίμιο του Χάρρυ Έμερσον Φόσντικ, με τίτλο «Γίνε απαισιόδοξος, αν μπορείς!», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ευθύνη, τ.123, 1982, σελ. 143-145, (σε μετάφραση δική μου). Αφιερωμένο εδώ στη Ρίτσα Μασούρα – της αξίζει!: «…Αρνούμαι να παραδοθώ στην αποθάρρυνση (…) Παίρνω θάρρος από τις απροσδόκητες νίκες του ορθού έναντι του λαθεμένου στην ιστορία. Πριν από χρόνια ο Χίτλερ φαινόταν...

Η αλφαβήτα του συγγραφέα

«Τι χρειάζεται για να γίνει κανείς συγγραφέας;» ρωτούν συχνά τα μεγαλύτερα παιδιά, ιδίως του γυμνασίου, το συγγραφέα που επισκέπτεται το σχολείο τους. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός έχει αρχίσει να τ’ απασχολεί. Η ιδέα της δημιουργίας λογοτεχνικών βιβλίων που θέλγουν το αναγνωστικό κοινό φαντάζει γοητευτική, η ενασχόληση με την Τέχνη δείχνει ευχάριστη. Έτσι το «επάγγελμα» του συγγραφέα συχνά εγγράφεται στον κατάλογο των...

Για μια πιο ζεστή καληνύχτα!

Βρήκα τυχαία στα χαρτιά μου ένα παλιό απόκομμα της Καθημερινής (Τετάρτη, 6.10.2004). Τίτλος: «Για μια πιο χαμογελαστή και βιώσιμη κοινωνία». Έγραφε λοιπόν πως η κοινωφελής οργάνωση Community Links, που κύριος στόχος της είναι η καταπολέμηση της κοινωνικής αποξένωσης, έχει δημιουργήσει μία κίνηση με το σύνθημα «Είμαστε ό,τι κάνουμε», μια ιδέα στηριγμένη στην παρατήρηση του Μαχάτμα Γκάντι «Πρέπει να είμαστε η...

Κρύβοντας τα χειμωνιάτικα

Ζέστη σήμερα, μπήκε οριστικά το καλοκαίρι, καιρός να κρυφτούν τα χειμωνιάτικα, σκέφτηκα, όπως σε καιρούς πολύ πιο δύσκολους από τον σημερινό, που οι μόδες άλλαζαν αργά και σπάνια υπήρχε η δυνατότητα κάτι να χαριστεί ή και να πεταχτεί, το πιθανότερο ήταν η «μεταποίηση». Άρχισα λοιπόν να κρύβω μάλλινα, ζακέτες, παλτά και να το πάλι στην καλύτερη θέση της ντουλάπας, το...

Σύνδρομο Down

Η Mary Pan επισημαίνει: Σύνδρομο Down δεν είναι ασθένεια. Άτομα με σύνδρομο Down δεν επιδιώκουν ένα φάρμακο, απλά θέλουν να γίνουν αποδεκτά και να αντιμετωπίζονται όπως κάθε άλλος. 93% των επαφών μου, δεν θα αντιγράψει αυτό το μήνυμα, ελπίζω ότι εσείς, που διαβάζετε τώρα, να είσαστε μέρος από το υπόλοιπο 7%, που θα θέσει αυτό το μήνυμα στον πίνακα ανακοινώσεων...