Λυπημένα δειλινά, του Ζαχαρία Παπαντωνίου .: Έγραψαν .: Ματιά
 

Λυπημένα δειλινά, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Το “Λυπημένα δειλινά”, είναι ένα ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Γράφει: Matia Gr
Λυπημένα δειλινά, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Στης γειτονιάς της φτωχικής
γυρίζει ο νους μου τα στενά
τα λυπημένα δειλινά
στοχάζομαι της Κυριακής.

Μέσα στην κόκκινη αντηλιά
το μαραμένο θηλυκό
δίχως ελπίδα και μιλιά
ποτίζει το βασιλικό.

Κανείς διαβάτης δεν περνά
κανένα αυτή δεν καρτερεί
που στο μπαλκόνι ορθή φορεί
το γιορτινό της το γκρενά.

Σα μοίρα κάθεται μία γριά.
Στο φως μιας πόρτας ρημαδιού
μακραίνει ο ίσκιος του παιδιού…
Καμπάνα ακούγεται μακριά…

Στο σύννεφο το βυσσινί
θα πέσει ο ήλιος να κρυφτεί.
Ψαλμός ακούγεται η φωνή
του τελευταίου πραματευτή.

Όλα σταμάτησαν εκεί.
Αργεί πολύ να ‘ρθει η βραδιά…
Πως έχω την ψυχή βαριά,
το δειλινό την Κυριακή!

Το άρθρο εκφράζει και αντανακλά τις προσωπικές θέσεις και απόψεις του συγγραφέα και αποτελεί έργο προσωπικής του έρευνας και εργασίας. Έχει γίνει προσπάθεια να σας παρέχει αντικειμενική πληροφόρηση, αλλά σε θέματα υγείας, διατροφής και όχι μόνο, πάντοτε πρέπει να ζητάμε τη συμβουλή ενός ειδικού.