Tag Archives: Ζαχαρίας Παπαντωνίου

«Τα ψηλά βουνά», Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Το υπέροχο αυτό ανάγνωσμα είναι κάτι που έλειπε μιας και τόσο η θαυμάσια διασκευή όσο και η ωραία εικονογράφησή του, θα αποτελέσουν έναυσμα για να διαβάσουν τα ελληνόπουλα ξανά αυτό το εξαίσιο βιβλίο με τα τόσο σημαντικά, ουσιαστικά και πολύτιμα μηνύματα.

Το νερό, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Είμαι το νερό. Σκορπίζω μαγικούς σκοπούς στον αέρα, παίζω σα βοσκού φλογέρα και σα θεία φοβέρα βουίζω. Μα στα θάμπη της αυγής όταν ο ουρανός με βλέπει ως τα βάθη […]

Το φεγγάρι, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Μήτε αστράφτει κουπί, μήτε κύμα ανασαίνει, Μια βαρκούλα ψαρεύει ανοικτά, ξεχασμένη… Σαν αγάπη! Σαν δόξα! Το φεγγάρι ανεβαίνει, Είσαι δίπλα μου εσύ απ’ το φως του ντυμένη. Σαν ονείρου φαντάζεις […]

Η φουστανέλα, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, γράφει αυτό το άρθρο για την φουστανέλα και μας μιλάει με τον μοναδικό του τρόπο για την ιστορία της, τα μέρη της, τους ελληνορράπτες Κώστα Γεωργούλα και Νέστορα Αποστολίδη, και την ανάγκη να μη χαθεί η παράδοσή μας

Ο παπαγάλος, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά: «Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά. Τι κάθομαι δω πέρα;» Την πράσινη ζακέτα του φορεί και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει, για να […]

Οι πέντε ποντικοί, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Στο σκοτάδι μαστορεύουν πέντε ποντικοί. Τι σκεπάρνια! Τι πριόνια! Τι μαστορική! Σε ντουλάπι νοικοκύρη βάλθηκαν να μπουν κρατς! ο ένας, κριτς! ο άλλος, κόβουν και τρυπούν. Είναι νύχτα και στο […]

Η φωνακλού όρνιθα

Μια κότα κακαρίζει απ την αυγή κι ανήσυχα γυρίζει μες στην αυλή. -“Θέση!”, φωνάζει “θέση! Θα κάμω αυγό!” -“Κυρά μου, πού σ αρέσει;” -“Ξέρω κι εγώ;” Μες στο κοτέτσι μπήκε… […]

Ο Ηνίοχος των Δελφών, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, με την μοναδική του γλώσσα και την τελειότητα στη περιγραφή μα και στη δημιουργία εικόνων, γράφει σε αυτό το άρθρο τις εντυπώσεις του για τον Ηνίοχο. Είναι καταπληκτική η ικανότητά του να εκφράζει με λέξεις όσα νιώθουμε αντικρίζοντας στο Μουσείο των Δελφών αυτό το έργο τέχνης.

Πού πας, καραβάκι

«Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό; Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Άνεμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό, πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;» «Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή. Θα […]

Το τραγούδι της μάνας

Τρία σύγνεφα ταξίδευαν -Τραγούδα το σιγά- Τρία σύγνεφα ταξίδευαν Κατά το Καρπενήσι… Το ῾να ψηλά κρεμάμενο -Φλογέρες θα το πούνε- Το ῾να ψηλά κρεμάμενο Λαμπάδιαζε στη δύση. Τ᾿ άλλο βοριάς […]

Ο Ξενιτεμένος

Σαν πήγε στην Αμερική, εγύριζεν ο νους του πίσω καθημερινή και Κυριακή. Σαν άρχιζε να γράφει γράμμα, – “καλή μου μάνα κι αδερφή”,- εκεί τον έπιανε το κλάμα. Επέρασε καιρός […]