Tag: Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Οι πέντε ποντικοί, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Οι πέντε ποντικοί, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Στο σκοτάδι μαστορεύουν πέντε ποντικοί. Τι σκεπάρνια! Τι πριόνια! Τι μαστορική! Σε ντουλάπι νοικοκύρη βάλθηκαν να μπουν κρατς! ο ένας, κριτς! ο άλλος, κόβουν και τρυπούν. Είναι νύχτα και στο σπίτι το ‘ριξαν βαριά. Ετεμπέλιασεν ο γάτος δίπλα στη φωτιά. Μόνο η φάκα στο ντουλάπι κάθετε ξυπνή κι αφουγκράζεται τον κλέφτη κι ώρες αγρυπνεί. Με τα δόντια τους ανοίξαν τρύπα...

Ο παπαγάλος, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Ο παπαγάλος, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά: «Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά. Τι κάθομαι δω πέρα;» Την πράσινη ζακέτα του φορεί και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει, για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη. Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή, ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα, και τους λέει: «καλησπέρα». Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ. Τι διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος! Θα ’ναι...

Η φουστανέλα, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Η φουστανέλα, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, γράφει αυτό το άρθρο για την φουστανέλα και μας μιλάει με τον μοναδικό του τρόπο για την ιστορία της, τα μέρη της, τους ελληνορράπτες Κώστα Γεωργούλα και Νέστορα Αποστολίδη, και την ανάγκη να μη χαθεί η παράδοσή μας

Απολογία στα Ζώα, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Απολογία στα Ζώα, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Σαν αλαργεύουν από με γεμάτοι τρόμο οι γάτοι θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ’ την απάτη. Ο ίσκιος που τρέχει να χαθεί παράμερα του δρόμου μέσ’ στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου να τό ‘ξερε τι ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου! Με των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα και...

O πόλεμος! Ο πόλεμος! του Ζαχαρία Παπαντωνίου

O πόλεμος! Ο πόλεμος! του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Είδες το σπίτι που κλειστό σκορπάει τη φρίκη γύρα; Ο πόλεμος, ο πόλεμος του σφάλισε τη θύρα Και το φτωχό τον κήπο του κιτρινοφυλλιασμένον; Ο πόλεμος, ο πόλεμος τον έχει μαραμένο Και το θρηνολογώ πουλί που κάνει εδώ νυχτέρι; Ο πόλεμος, ο πόλεμος στη στέγη το χει φέρει Και τη γρια,που σκιάζεται τον κόσμο ν’ αντικρύσει; Ο πόλεμος, ο πόλεμος,...

Ο Ηνίοχος των Δελφών, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο Ηνίοχος των Δελφών, του Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, με την μοναδική του γλώσσα και την τελειότητα στη περιγραφή μα και στη δημιουργία εικόνων, γράφει σε αυτό το άρθρο τις εντυπώσεις του για τον Ηνίοχο. Είναι καταπληκτική η ικανότητά του να εκφράζει με λέξεις όσα νιώθουμε αντικρίζοντας στο Μουσείο των Δελφών αυτό το έργο τέχνης.

«Τα ψηλά βουνά», Ζαχαρίας Παπαντωνίου

«Τα ψηλά βουνά», Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Το υπέροχο αυτό ανάγνωσμα είναι κάτι που έλειπε μιας και τόσο η θαυμάσια διασκευή όσο και η ωραία εικονογράφησή του, θα αποτελέσουν έναυσμα για να διαβάσουν τα ελληνόπουλα ξανά αυτό το εξαίσιο βιβλίο με τα τόσο σημαντικά, ουσιαστικά και πολύτιμα μηνύματα.

Το νερό, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Είμαι το νερό. Σκορπίζω μαγικούς σκοπούς στον αέρα, παίζω σα βοσκού φλογέρα και σα θεία φοβέρα βουίζω. Μα στα θάμπη της αυγής όταν ο ουρανός με βλέπει ως τα βάθη της πηγής, ιερή σιωπή μου πρέπει. Γνώρισα των χαλασμάτων την απελπισία σαν πέφτει στης ψυχής μου τον καθρέφτη το μεγάλο φάντασμά των. Τρόμαξα τη μοναξιά των, είδα, βράδυ, τα όνειρά...

Το φεγγάρι, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Μήτε αστράφτει κουπί, μήτε κύμα ανασαίνει, Μια βαρκούλα ψαρεύει ανοικτά, ξεχασμένη… Σαν αγάπη! Σαν δόξα! Το φεγγάρι ανεβαίνει, Είσαι δίπλα μου εσύ απ’ το φως του ντυμένη. Σαν ονείρου φαντάζεις μορφή, σαν τις κόρες που αλαφρά περπατούνε σ’ ολόασπρες ζωηφόρες Ο παλμός μου χτυπάει. Τον ακούς. Τέτοιες ώρες θα τις πάρει ο καιρός, σαν ξερόφυλλα οι μπόρες. Όχι. Αυτής της...

Η φωνακλού όρνιθα

Μια κότα κακαρίζει απ την αυγή κι ανήσυχα γυρίζει μες στην αυλή. -“Θέση!”, φωνάζει “θέση! Θα κάμω αυγό!” -“Κυρά μου, πού σ αρέσει;” -“Ξέρω κι εγώ;” Μες στο κοτέτσι μπήκε… σα σκοτεινό. Το στάβλο τον ευρήκε πολύ στενό. Το πλυσταριό μεγάλο και πληχτικό… -“Τόπο δεν έχετε άλλο; κο-κο-κο-κο-κο” Βασίλεψε. Βραδιάζει. Σε μια ελιά η κότα μας φωλιάζει χωρίς μιλιά. -“Δε...

Πού πας, καραβάκι

«Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό; Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Άνεμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό, πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;» «Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή. Θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω. Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω με πρίμο αγεράκι, μ ακέριο πανί.» «Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι; Απάνω σου αν...

Το τραγούδι της μάνας

Τρία σύγνεφα ταξίδευαν -Τραγούδα το σιγά- Τρία σύγνεφα ταξίδευαν Κατά το Καρπενήσι… Το ῾να ψηλά κρεμάμενο -Φλογέρες θα το πούνε- Το ῾να ψηλά κρεμάμενο Λαμπάδιαζε στη δύση. Τ᾿ άλλο βοριάς το μάχουνταν -Τραγούδα το σιγά- Τ᾿ άλλο βοριὰς το μάχουνταν Και σαν αχνός εχάθη… Το τρίτο το πυκνότερο -Φλογέρες θα το πούνε- Το τρίτο το πυκνότερο Τ᾿ αργοταξιδεμένο Απάνου από...

Ο Ξενιτεμένος

Σαν πήγε στην Αμερική, εγύριζεν ο νους του πίσω καθημερινή και Κυριακή. Σαν άρχιζε να γράφει γράμμα, – “καλή μου μάνα κι αδερφή”,- εκεί τον έπιανε το κλάμα. Επέρασε καιρός πολύς, στα ξένα ασπρίσαν τα μαλλιά του, γυρίζει πίσω παραλής. Τα πλούτη του είναι περισσά. Έφερε γούνες και ρολόγια, έχει τα δόντια του χρυσά. Πηγαίνει στο σπιτάκι ίσια. Η μάνα...