Μόλις άρχισ΄ ο ήλιος του Φλεβάρη να πρωτοχαϊδεύει τον λόγγο και πετάχθηκε νυφοστολισμένη κάτασπρα η Αμυγδαλιά. Χαμογέλασε στις μέλισσες που βούιζαν ολόγυρά της, κι άρχισε τις φωνές.
-Ξυπνάτε, καλέ! Πά’ η νύχτα, πάει ο χειμώνας! Ε! Γείτονα Γεροπλάτανε, ξύπνα! Πάει ο χειμώνας, ακούς;
Ο πλάτανος διπλοτριγυρισμένος στη γούνα του, έχασε την υπόμονή του, του είχε κόψει τον ύπνο.
-Άηντε, θεότρελη, και στό ‘πα ‘γώ πως θα πεθάνεις στην ψάθα. Τόσες φορές σε ξεγέλασαν κι ακόμα δεν έβαλες μυαλό; Πού άνοιξη ακόμα, ξεμυαλισμένη; Στάααααασου να δούμε!
Δεν πέρασαν μια-δυο βδομάδες κι η ντροπή στόλισε τις βερυκοκιές. Φόρεσαν κι αυτές τα νυφικά τους και χτύπησαν το παράθυρο του γερογκρινιάρη.
-Ε, κυρ Πλάτανε! Τι λες; Δεν θ’ ανοίξεις κι εσύ το σπίτι σου; Έφυγε ο χειμώνας.
-Μην πολυβιάζεσαι, κορίτσι μου, και μπορεί να μετανοιώσεις. Μην ακούς τα πλάνα λόγια. Στάααααασου να δούμε!
Να τώρα κι η σειρά της Ροδακινιάς με φλόγινα, αιματόχρωμα ρούχα. Κι αυτή ανυπόμονα χτυπάει τα θυρόφυλλα του άπιστου Θωμά.
-Γείτονα, γείτονα; Έβγα να δεις. Ο χειμώνας πάει!
-Α μπα! Κάνε δουλειά σου. Στάσου να δούμε.
Μα τώρα πεταχτές η Κερασιά κι η Αχλαδιά, ολόλευκη η πρώτη, σαν παπαρούνα η τελευταία, τρέξαν στον Γεροπλάτανο.
-Παππού, παππού, παντρευόμαστε, δεν περιμένουμε πια! Μπήκ’ ο Μάρτης, καλέ! Πάει ο χειμώνας.
-Ε, κορίτσια! Για κοιτάτε να μη σας αφήσουν οι γαμπροί στα κρύα του λουτρού! Μώρ’ πού να φύγει ο χειμώνας ακόμη. Στάσου να δούμε!
Στο τέλος έρχεται πολύχρωμη κι η Φρόνιμη Μηλιά. Λευκό χρώμα και κόκκινο και ρόδινο σε κάθε κλαδί, σε κάθε άνθος. Και μέλι στη ρίζα του κάθε ανθού και περίσια χάρη και φρονιμάδα χήρας.
-Τι λες κι εσύ γείτονα; Καιρός πια να ανοίξω σπίτι. Φτάνουν οι γαμπροί.
-Τι να σου πω κορίτσι μου; Πολλά είδαν τα μάτια μου! Στάσου να δούμε!
Όταν οι δυο αδελφές, η Λεύκα η απλοχέρα κι η Λεύκα η ραβδόψηλη, η περήφανη, φόρεσαν την πράσινη στολή τους κι άρχισε να χνουδίζει κι η Μουριά, τότε πια τ’ αποφάσισε κι ο Γεροπλάτανος να πολυκομπιάσει. Και γι’ αυτό άμα δείτε τον πλάτανο με πράσινα φυλλαράκια, πάει πια για τα καλά ο χειμώνας. Τότε μηνάει του χελιδονιού κι έρχεται.
Νεόκοσμος Γρηγοριάδης