ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;

ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;

ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;

Είσαι φτωχός! Δεν ντρέπεσαι;
Δεν έκλεψες κανένα;
Πάντα σωστά περπάταγες;
Δε σ έβλαψαν εσένα;

Μα δε σε περιφρόνησαν;
Δε σούκλεισαν το σπίτι;
Ρημάξανε, αλώνισαν;
Σου μπήκανε στη μύτη;

Δε βλέπεις που σε αδικούν
ημέρα μεσημέρι;
Εσύ ακόμα στέκεσαι
με το Σταυρό στο χέρι;

Δεν αγανάκτησες ποτέ;
Να πεις: Ως εδώ! Φτάνει!
Φιλότιμο θέλεις μωρέ,
π όποιος έχει το χάνει;

Σ αρέσει η υπόληψη;
ο φερετζές σου λείπει;
Δεν κάνεις καμμιά “πρόβλεψη”
να μη σε τρώει η λύπη;

Εδώ ο Κόσμος χάνεται.
Εσύ θα τονε σώσεις;
Όποιος κλέβει δεν πιάνεται.
Εσύ πώς θα στερειώσεις;

Θα βάλεις κάποτε μυαλό
ν αρπάζεις ό,τι τύχει,
να μην κάνεις πιά το καλό,
να σου γελά η τύχη;

Να κλείνεις μάτια και αυτιά
σ όποιον σ έχει ανάγκη,
να βλέπεις με ψυχρή ματιά
τον άλλον σαν μυρμήγκι;

Πώς θέλεις να σε σέβονται
άμα κακός δεν είσαι.
Οι άλλοι πώς βολεύονται
καί σύ απέξω είσαι;

Είσαι φτωχός; Είσαι γυμνός!
Σ αρέσει η κοροϊδία;
Πές μου χαζοχαρούμενε,
γιατί νοιώθεις αηδία;…

Πειραιάς, Ιανουάριος 1997
Γεώργιος Βελλιανίτης

Bλέπε στο ίντερνετ δημοσίευμα άρθρου Θεοδώρου Π. Λιανού, Καθηγητού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με τίτλο “Γιατί να είμαστε έντιμοι;”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment