ΩΣ ΠΟΤΕ

ΩΣ ΠΟΤΕ

ΩΣ ΠΟΤΕ

Στενάζει η μάννα
νάβρει το ψωμί
να δώσει στο παιδί.

Ας είναι! Ας είναι!
Ας είναι υπομονή.
Ας είναι! Ας είναι!
Ας είναι υπομονή.

Κουράζετ’ ο πατέρας
Εργάζεται σκληρά.
Μα προκοπή καμμία!
Καμμία! Καμμία!

Ας είναι! Ας είναι!
Ας είναι υπομονή.
Ας είναι! Ας είναι!
Ας είναι υπομονή.

Ίδια πάντα η ρουτίνα.
Κούραση χωρίς ελπίδα.
Μόνο το πικρό ψωμί,
Πικρό ψωμί, πικρό ψωμί.

Μα ως πότε! Ως πότε!
Μα ως πότε, ως πότε
ως πότε υπομονή,
μα ως πότε, ως πότε,
ως πότε υπομονή.

Περνούν έτσι τα χρόνια
με βάρος στην ψυχή.
Δε θάρθουν χελιδόνια
την άνοιξη εκεί.

Μα ως πότε! Ως πότε
μα ως πότε, ως πότε
ως πότε υπομονή,
μα ως πότε, ως πότε
ως πότε υπομονή.

Πειραιάς, Ιούνιος 1995
Γεώργιος Βελλιανίτης

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment