Εκείνη τη στιγμή, ένα σύννεφο από σκόνη φάνηκε στο βάθος. «Το ιππικό μας! Έρχεται το ιππικό!» αναθάρρησαν οι Έλληνες. Όσο πλησίαζε όμως το σύννεφο, τόσο σκορπούσε ο κόσμος, γιατί οι καβαλάρηδες ήταν τσέτες άγριοι κι αγριεμένοι. Όλοι περίμεναν ν' ακούσουν τα κανόνια από τα πλοία των συμμάχων που ήταν αραγμένα ανοιχτά στο λιμάνι. Τρεις κανονιές αρκούσαν να διαλύσουνε τους Τούρκους, όμως δεν έπεσε ούτε μισή. Παλαιόθε και ως τώρα, «είπα ξείπα, την παρόλα μου την χέζω» οι σύμμαχοί μας. Έτσι διακόσιοι ογδόντα οχτώ - ούτε καν τρακόσιοι - τσέτες κατέλαβαν τη Σμύρνη, ύψωσαν τουρκική σημαία κι άρχισαν να ρημάζουν την πιο ξένοιαστη, την πιο εύθυμη, την πιο ευωδιαστή πόλη του κόσμου.
Εν τω μεταξύ καράβια ελληνικά να μη φαίνονται στον ορίζοντα, οι δε Αγγλογάλλοι, ενώ βλέπαν ότι είχε αρχίσει η σφαγή, εκείνοι στήσανε τις μπάντες τους στα καταστρώματα να παιανίζουν εμβατήρια!
Πολλοί Έλληνες μες στην απελπισία τους πέφτανε με τα ρούχα στη θάλασσα και προσπαθούσαν κολυμπώντας να φτάσουν στις μουσικές. Όσους τα κατάφερναν τους υποδέχονταν οι σύμμαχοι με τις κλοτσιές και τους ξανάριχναν πίσω.
Από το βιβλίο «Σαν το μετάξι» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη.
