Tag Archives: Κώστας Καρυωτάκης

Χιόνι

Τι καλά που ναι στο σπίτι μας, τώρα που έξω πέφτει χιόνι! Το μπερντέ παραμερίζοντας τ άσπρο βλέπω εκεί σεντόνι να σκεπάζει όλα τα πράματα, δρόμους, σπίτια, δέντρα, φύλλα. Πόσο […]

Δημόσιοι υπάλληλοι

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία. (Ηλεκτρολόγοι θα ναι η Πολιτεία κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν). Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν αθώα λευκά […]

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια, θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια. Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι με τα λαμπρά, μεγάλα […]

Υποθήκαι

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούνε με χίλιους τρόπους. Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής, όταν ακούσεις ανθρώπους. Όταν ακούσεις ποδοβολητά λύκων, ο Θεός μαζί σου! Ξαπλώσου χάμου με […]

Χαμόγελο

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε, ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει, ίσως γιατί οι συφορές έρχονται. Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δεν βρέχει […]

Η νύχτα μας εχώρισεν

Η νύχτα μας εχώρισεν από όσους αγαπάμε πριν μας χωρίσει η ξενιτιά. (Να ‘ναι όλοι εκεί στο μόλο;) Σφύρα, καράβι αργήσαμε κι αν φτάσουμε όπου πάμε, στάσου λίγο, μα ύστερα […]

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί, μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή. Οι Ουγκό με “Τιμωρίες” την τρομερή των Ολυμπίων εκδίκηση […]

Νοσταλγία

Μέσ από το βάθος των καλών καιρών, oι αγάπες μας πικρά μας χαιρετάνε. Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες Κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις Που δεν μπορείς […]

Ο Μιχαλιός

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη. Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία με το Μαρή και με τον Παναγιώτη. Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ ώμου». Όλο εμουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα, άσε με […]

Μοναξιά

Μεσάνυχτα και λείπετε, αδερφούλες μου. Σαλεύει θλιβερό το κυπαρίσσι. Τις κάμαρες θ ανοίξω που στοιχειώσανε, τ αγέρι κι η νυχτιά ναν τις γιομίσει. Ανε με πάρει ο ύπνος, μέσα στ […]

Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους, διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν για τελευταία φορά τα βήματά τους. Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία. Θεέ μου, […]

Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους. Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε. Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ναι ζήτημα ύψους. Σύμβολα ζωής υπερτέρας, ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα, λευκές άκανθες ολόγυρα σ ένα […]

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους […]

Αγάπη

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα. Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι. Πώς μ έσεισε το ξύπνημα […]