Tag: Ντόρα Μανατάκη

Ένα αφιέρωμα στους ήρωες του 1821

Πάνω στα άγρια βουνά, τ’ αετοφωλιασμένα Έλληνες πολεμήσανε σαν να ‘ταν δράκου γέννα Πήραν τουφέκι σισανέ και γυριστή χαντζάρα Αρμάδες πυρπολήσανε και σκόρπισαν αντάρα Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο αντάμα με τον χάρο Βροντοφωνάζαν στο χορό «Ή λευτεριά ή θάνατο, άλλο δε θε να πάρω» Στο Μεσολόγγι, Ήπειρο, Βαλτέτσι και Δερβένι Ρίχνουνε βόλι αλύπητο, της γης οι αντρειωμένοι Τα χείλια σιγοτραγουδούν τον...

Όταν η φτώχεια συνάντησε τον πλούτο

Της Ντόρας Μανατάκη Οι αναμνήσεις είναι η μεγάλη μου αδυναμία, μου αρέσει να τις αναμοχλεύω και να τις ζω πάλι από την αρχή σαν παραμύθι. Σήμερα ξέθαψα την φτώχεια που συνάντησε τον πλούτο κάπου στην δεκαετία του 50-60. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά στα στενά του Πασαλιμανιού, Προμηθέα, Ευαγγελίστρια, προφήτη Ηλία, Καστέλα. Εκεί έζησα τα παιδικά μου χρόνια, εκεί ένιωσα...

Θα ‘θελα

Θα θελα πάντα μια ζεστή αγκαλιά να έχω σ όλα τα δύσκολα μέσα σ αυτήν να τρέχω πάντα ένα χέρι να μ αγγίζει το κεφάλι να ναι σιμά μου τις νυχτιές στο προσκεφάλι. Θα θελα αγάπη να χαρίζω και να παίρνω κι όταν πονώ και σαν κλωνί θα γέρνω πάντα δυο χέρια τρυφερά να με σηκώνουν και την ελπίδα στην...

Η προσφυγιά επαναλαμβάνεται

Κάποτε φεύγαν με καράβια τα παιδιά μας Για Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική Για να πετάξουνε της φτώχειας τον μανδύα Εργάτες, σερβιτόροι, ναυτικοί. Σε ποιο χωριό, ποιο σπιτικό δεν είχε μετανάστη Ποια μάνα δεν καρτέραγε στην πόρτα ένα γράμμα Απ’ τον ξενιτεμένο της, μια λέξη, μια γραφή Διάβαζε, ξαναδιάβαζε, το μούσκευε στο κλάμα Ήταν ο πόλεμος, μας είχε καταστρέψει αδέρφια χώριζε, μανάδες,...

Το μένος της θάλασσας

Εμάνιασε η θάλασσα, τριγμός στα σωθικά της άρχισε και κατάπινε ό,τι έβρισκε μπροστά της. Κύμα πελώριο ορθώνεται και σαν θεριό βρυχάται – Παίρνω εκδίκηση άφρονες, της αδερφής, της μάνας γης, που σεις καταπατάτε. Τα σωθικά ρημάξατε, κάψατε τα στολίδια τα δέντρα της και τα βουνά μείναν αποκαΐδια. Τον άνεμο μολύνατε, τα γαλανά νερά μου μ απόβλητα γεμίσατε πνίξατε τα παιδιά...

Ξεδιπλώνοντας την ζωή

Μια μικρή φυγή στο παρελθόν. Μια αναδρομή στα περασμένα. Η νοσταλγία σε αγκαλιάζει ρίχνοντας ένα αραχνοΰφαντο ρόδινο πέπλο. Ακολουθεί μια βουτιά στο πηγάδι των αναμνήσεων. Τίποτα δεν χάθηκε στην διαδρομή του χρόνου. Όλα ξεδιπλώνονται στην μνήμη σαν κινηματογραφική ταινία αργά-αργά, ζωντανεύουν και γίνονται παρόν. Δυο όμορφα παιδικά μάτια, ένα αθώο βλέμμα. Ένα μικρό κεφαλάκι στολισμένο με αχυρένιες μπουκλίτσες. Ξεκινά η...

Σύγχρονη πραγματικότητα

Σαββατόβραδο η συνηθισμένη παρεΐτσα. Καθιερωμένο πια πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο, ουισκάκι, καμιά μπιρίμπα, λίγο κρασάκι και πολλή κουβέντα. Οι κυρίες περί μόδας, παιδιών και καλλιτεχνικών νέων. Οι κύριοι, σχολιάζοντας τα γεγονότα της εβδομάδας ως επί το πλείστον τα έχοντα σχέση με την πολιτική. Τα παράπονα δίνουν και παίρνουν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος. «Που θα πάει ρε παιδιά...