Για το σημερινό βράδυ, έχει καθοριστεί η επιδρομή στον «Κόκκινο Κοκοβιό». Όχι, δεν είναι το κωδικό όνομα κάποιου στόχου ήσσονος σημασίας για την εξέλιξη του πολέμου. Ήσσονος σημασίας είναι βέβαια, αλλά για άλλο λόγο. Ο «Κόκκινος Κοκοβιός» είναι μια ψαροταβέρνα σε ένα νησί. Σε αυτήν, και πιο συγκεκριμένα στα τηγάνια της, πρόκειται να επιτεθούν δύο μαύροι γάτοι προκειμένου να χορτάσουν την πείνα τους. Έγκλημα εκ προμελέτης δηλαδή, με αυτουργούς τον Κοψονούρη ή Γατοκομάντο ή Τηγανάκια και τον ήρωα - αφηγητή του Ευγένιου Τριβιζά στο βιβλίο «Η τελευταία μαύρη γάτα» που εκδόθηκε από τα Ελληνικά Γράμματα το 2001 με εικονογράφηση του Stephen West.
…
Η κοιλιά μου γουργουρίζει ανυπόμονα, αλλά την καθησυχάζω, διαβεβαιώνοντάς την ενόρκως ότι σε λίγο θα την κάνω ευτυχισμένη. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να γουργουρίζει γιατί σπάνια με εμπιστεύεται κι αυτό γιατί οι γαστριμαργικές υποσχέσεις μου, τις πιο πολλές φορές, αποδεικνύονται απατηλές.
Ξαφνικά συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Κάτω από μια αναποδογυρισμένη ψαρόβαρκα εμφανίζεται ένας άλλος, άγνωστός μου, μαύρος γάτος, που καθώς φαίνεται τον έχει προκαλέσει κι αυτόν η γαργαλιστική και ακατανίκητη μυρωδιά των μπαρμπουνιών.
...
Τον παρακολουθώ να πλησιάζει με προφύλαξη προς την κατεύθυνση της ψαροταβέρνας ρίχνοντας κλεφτές ματιές ολόγυρα.
...
Μια τρίκυκλη μοτοσικλέτα με καρότσα στο πλάι που ερχόταν φουλαριστή από το βάθος του δρόμου, κόβει ταχύτητα, φρενάρει απότομα, δυό τύποι, ένας κοντός με τραγιάσκα και ένας ψηλός με κρεμαστό μουστάκι, πηδούν, αρπάζουν επιδέξια τον γάτο με μια απόχη, του κοπανάνε μια-δυο κλωτσιές και τον μπουζουριάζουν σε ένα τσουβάλι.
...
Οι απαγωγείς ρίχνουν το θήραμά τους στην καρότσα, πηδάνε πάλι στην μοτοσικλέτα και γίνονται καπνός.
...
Αυτό ήταν. Η πείνα πήγε περίπατο και ο Κοψονούρης μάλλον θα αναγκαστεί να κάνει μονάχος την επιδρομή στα καλούδια της ψαροταβέρνας. Η εγκληματική ενέργεια του κοντού με την τραγιάσκα και του ψηλού με το μουστάκι, σίγουρα είναι συνδεδεμένη με κάποιο μεγάλο μυστήριο, το οποίο και πρέπει να διαλευκανθεί.
Ενέργεια πρώτη: Παρακολούθηση των υπόπτων. Άντε τώρα να κυνηγήσεις μια μοτοσικλέτα και με άδειο στομάχι. Αλλά, "Ανάγκα και Θεοί πείθονται"... το πιστεύουν και οι γάτες αυτό... Άσε, που πέρα από την διαλεύκανση του μυστηρίου πρέπει να βοηθήσει και τον καψερό τον γάτο που βρίσκεται στα χέρια των απαγωγέων. Τρεχάτε ποδαράκια μου και βόηθα με Θεούλη μου.
Πως όμως να καταφέρουν τέσσερα πεινασμένα πόδια -έστω και σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης- να προφτάσουν τις ρόδες μιας μοτοσικλέτας; Δεν μπορούν! Έτσι η μηχανή χάνεται μέσα στη νύχτα, αλλά ίσως δεν έχουν χαθεί και όλες οι ελπίδες ανεύρεσης των κακοποιών μαζί της. Φαίνεται, πάνω στην αναμπουμπούλα τους έπεσε στον δρόμο κάτι... Μια μεταλλική καρφίτσα από αυτές που οι άνθρωποι συνηθίζουν να φοράνε στο πέτο. Αυτή η καρφίτσα, με το πράσινο τετράφυλλο τριφύλλι μέσα στο ασημένιο πέταλο, θα γίνει το στοιχείο που θα βοηθήσει τον γατο-φίλο μας στην αναζήτησή του;
Θα τον βοηθήσει, αλλά όχι αμέσως... Απ' τη μία πρέπει να γίνει η επιδρομή στην ψαροταβέρνα -το στομάχι δεν αστειεύεται πια- και απ' την άλλη πρέπει να πάει και στο ραντεβού με την Γκρατσιέλα! Ναι! Που το καταλάβατε; Γάτα είναι η Γκρατσιέλα, αλλά τι γάτα... Μια τρισπεντάμορφη γάτα Αγκύρας, άλλο να σας λέω κι άλλο να την βλέπετε. Ένα θηλυκό σκέτη κόλαση... Τα μάτια, το τρίχωμα και η ουρά της, ο εγκόσμιος παράδεισος των γάτων. Με αυτό το θείο αιλουροειδές είναι παράφορα ερωτευμένος ο φίλος μας αλλά ευτυχώς για εκείνον τα αισθήματα είναι αμοιβαία, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας.
Τι θα γίνει στην συνέχεια; Πολλά! Πάρα πολλά, που όμως δεν θα τα μάθετε από εμένα. Δεν θα αποκαλύψω ούτε ένα τοσοδούλι περιστατικό της συνέχειας -μην με πιέζετε να σας πω ότι όλοι οι μαύροι γάτοι και οι μαύρες γάτες του νησιού βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο- και ούτε θα σας αναφέρω κανένα άλλο όνομα ήρωα... όπως ο Ρασμίνος ο γάτος Αγκύρας, η Εβενίνα η μαύρη γάτα που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πλοκή του «Η τελευταία μαύρη γάτα», του Ευγένιου Τριβιζά.
Τον Ευγένιο Τριβιζά δεν φαντάζομαι να χρειάζεται να σας τον συστήσω; Πάνω από εκατό έργα του έχουν εκδοθεί, διαβαστεί και αγαπηθεί με πάθος από μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Είναι ο κατεξοχήν σύγχρονος Έλληνας παραμυθάς και αυτόν τον τίτλο τον κέρδισε με το σπαθί του ή πιο σωστά με την πένα του, η οποία πραγματικά μεγαλουργεί πάνω στο χαρτί. Δημιουργεί ήρωες, ιστορίες ακόμα και λέξεις που λατρεύονται από τους αναγνώστες και καταλαμβάνουν μια θέση στην καρδιά και το μυαλό τους.
Κατά την προσωπική μου άποψη το «Η τελευταία μαύρη γάτα» είναι ένα από τα πλέον εξαιρετικά δείγματα αυτής την ταλαντούχας πένας. Η πλοκή φανταστική εξάπτει την φαντασία μας από τις πρώτες σελίδες και κρατά το ενδιαφέρον μας συνεχές και έντονο μέχρι την τελευταία λέξη της τελευταίας παραγράφου, στην τελευταία σελίδα. Οι ήρωες του, παραμυθένιοι -τι παραμυθάς θα ήταν άλλωστε- έχουν σε κάθε τους ενέργεια να μας διδάξουν κάτι.
Οι πράξεις τους είτε προς αποφυγή είτε προς παραδειγματισμό δίνουν στο βιβλίο ένα ηθοπλαστικό χαρακτήρα που το κατατάσσει ανάμεσα στα αναγνώσματα που πρέπει οπωσδήποτε να περάσουν από τα χέρια των παιδιών μας αλλά και εμάς των ιδίων. Ακόμα και οι μικρότεροι αναγνώστες που δεν θα μπορέσουν να συλλάβουν τα αλληγορικά νοήματα του κειμένου θα το λατρέψουν για την εκπληκτική ιστορία του η οποία θα αφήσει μέσα τους ένα σποράκι που με την δική μας παρέμβαση κάποια στιγμή θα ανθίσει.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς, σε αυτό του το έξοχο δημιούργημα, μας μιλά για τον ρατσισμό και για τον ανάλγητο τρόπο που στέκεται η εξουσία απέναντι στους αδύναμους και στους μικρούς, σε αυτούς δηλαδή που οφείλει να στέκεται αρωγός έχοντας τους υπό την αιγίδα της. Μας μιλάει όμως και για κάτι ακόμα... για το τι κρύβεται πίσω από κάποιες φαινομενικά αθώες και ασύνδετες ενέργειες αυτής της εξουσίας... μας μιλά για το κέρδος και το χρήμα που έχει γίνει ο αυτοσκοπός της σύγχρονης κοινωνίας.
Δεν παραλείπει όμως να μας δείξει ότι ακόμα και στα πιο πυκνά σκοτάδια, εκεί που μια μαύρη γάτα θα περνούσε απαρατήρητη, υπάρχει η ελπίδα να έρθει το φως ξανά και να κυριαρχήσει! Στο βιβλίο την ελπίδα την φέρνει ένας μαύρος γάτος. Στην εποχή μας οφείλουμε να τον αναζητήσουμε... Ας ξεκινήσουμε πάντως από τις μισοφωτισμένες γωνιές της κοινωνίας και του μυαλού μας... Καλή ανάγνωση!
