Αν και οι πάγκοι των ψαράδων στη λαϊκή με απωθούν και τα φαγητά με ψάρι με "ανακατεύουν", όταν είδα τον τίτλο του νέου βιβλίου που έγραψε ο Γιάννης Πλιώτας, μου άνοιξε η όρεξη... για διάβασμα! «Τα ουγγρικά ψάρια» είναι σερβιρισμένα από τον Ιούλιο του 2011 στο "εστιατόριο" των Βορειοδυτικών εκδόσεων και περιμένουν να τα δοκιμάσουμε!
Ως είθισται, από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις, εκτός από την κλασσική έντυπη έκδοση, το μυθιστόρημα κυκλοφορεί με την άδεια του συγγραφέα και στο διαδίκτυο ώστε να μπορεί ο καθένας να το απολαύσει δωρεάν. Βρίσκεται, δε, μόλις δύο κλικ μακριά σας, στη σελίδα:
https://voreiodytikes.blogspot.com/p/e-books.html
Για να δούμε όμως τι άρωμα, γεύση και εντυπώσεις θα μας αφήσει αυτό το "πιάτο"...
...
Η δημοτική πλαζ ήταν σχεδόν άδεια. Κάτω ήταν στρωμένη με βότσαλα και γόπες– όχι τα ψάρια. Η θάλασσα ανέδιδε μία στιλπνή μυρωδιά– όχι αλάτι. Αστικοί μύθοι έκαναν λόγο για αποχετεύσεις παραλιακών μαγαζιών που έχυναν το περιεχόμενό τους εκεί. Παρακολουθώντας ύποπτα κυλινδρικά εκτοπλάσματα να επιπλέουν παντού, αναρωτήθηκα πού σταματάνε τα όρια του μύθου και πού αρχίζει η πραγματικότητα. Λίγο μακρύτερα καφετέριες και μπαράκια άπλωναν το τσιμέντο τους μέχρι τη θάλασσα καταπατώντας το Σύνταγμα των Ελλήνων.
...
Σε αυτή την ειδυλλιακή Copacabana αποφάσισαν ο Γιάννης και ο Μάγος να κολυμπούν κάθε Δευτέρα σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν μέρος του σφρίγους τους που καταρρακωνόταν από τα σουβλάκια και τις μπύρες με τα οποία είχαν συχνά πυκνά ρομαντικά ραντεβού. Μην αναρωτιέστε σε ποιο μέρος της Ελλάδας... τέτοιες παραλίες υπάρχουν σε όλη την επικράτεια, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και από τις άλλες... Ξέρετε μωρέ, αυτές τις βαρετές με τα καταγάλανα κρυστάλλινα νερά, με τον ήλιο να βουτά δύoντας μέσα στην θάλασσα βάφοντας τον ουρανό πορτοκαλί και προτρέποντας σε να βαδίσεις σε ερωτικά μονοπάτια...
Για να απολαύσεις βέβαια οποιουδήποτε είδους παραλία πρέπει να υπάρχει και η σχετική ηρεμία στην ζωή σου. Οι δύο φίλοι έχουν κάμποση από αυτή, μιας και η ζωή τους κυλά γενικά σε χαλαρούς ρυθμούς. Με εξαίρεση όμως εκείνον τον Αύγουστο... όπου ένα ζεστό βράδυ του...
...
«Άκουσέ με πάρα πολύ προσεκτικά Γιάννη», είπε πάλι ο Χάκερ επιβεβαιώνοντας τη σκέψη μου. Ευτυχώς ήξερα πώς να τον ξεκολλήσω:
«Έλα Χάκερ, reset. Πάμε πάλι απ’ την αρχή».
«Εντάξει, εντάξει το έχω. Άκου. Πρέπει να συναντηθούμε. Αμέσως. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ή και ακόμα παραπάνω».
Χμ… Δεν ήξερα τι συμπέρασμα να βγάλω από εκείνα τα λόγια. Αν ήμασταν ήρωες ταινίας ή βιβλίου ίσως και να ψάρωνα και να του έλεγα ναι. Όμως με είχε ξυπνήσει στα άγρια χαράματα, όταν είχα κοιμηθεί πριν λίγη ώρα, επιστρέφοντας από ξενύχτι και έχοντας προσπαθήσει επανειλημμένως και ανεπιτυχώς να εντυπωσιάσω με στίχους την αδερφή ενός φίλου. Δεν ήταν η καλύτερη ώρα.
...
Αυτό ήταν! Η ηρεμία πήγε περίπατο! Οι παραλίες, οι κοπέλες, οι μπύρες και τα σουβλάκια θα έπρεπε να περιμένουν... Ο φίλος τους ο Χάκερ κάτι είχε ανακαλύψει στο διαδίκτυο -σπάζοντας κατά το συνήθειο του κωδικούς ασφαλείας και υπερπηδώντας έξυπνα firewall- που έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την ζωή του. Και επειδή ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται... ε, καλά τα υπόλοιπα θα τα μάθετε διαβάζοντας το «Τα ουγγρικά ψάρια», του Γιάννη Πλιώτα.
Έχοντας φτάσει στην τελευταία του σελίδα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό το "πιάτο" παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η σκηνή που παίζεται η μυθιστορία των 27+1 πράξεων είναι μια πόλη της σύγχρονης Ελλάδας. Οι ήρωες του έργου είναι φιγούρες που μπορείς να συναντήσεις τριγύρω σου, ίσως με λίγο περισσότερο χιούμορ προς τέρψη του αναγνωστικού κοινού. Οι δε καταστάσεις που εκείνοι βιώνουν -κινούμενες στο φάσμα μεταξύ των εντελώς αστείων και των τραγελαφικών- δεν θα σας αφήνουν να βαρεθείτε ούτε στιγμή!
Στο «Τα ουγγρικά ψάρια», του Γιάννη Πλιώτα, θα βρείτε άπειρους καφέδες, πολλές μπύρες και σουβλάκια, μπόλικο σκάκι, διάφορους υπολογιστές -σταθερούς και laptop-, ένα σκιάχτρο, μια γάτα, μερικά πιράνχας, τον Τσε, ένα Lada, αρκετές κορασίδες ψυχαγωγούμενες εν μεταμεσονύκτια διασκεδαστήρια, και φυσικά... κάμποσα κιλά ουγγρικά ψάρια! Μα, πάνω και πρώτα απ' όλα, όπως τονίζει και ο συγγραφέας... «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική. Στο βιβλίο περιγράφεται η σκληρή πραγματικότητα». Διαβάστε το!