Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Ελλάδα

Μια Ματιά στην Θεσσαλονίκη

Όταν λέμε Θεσσαλονίκη, στο μυαλό μου έρχονται πρώτα-πρώτα τα κλασικά: ο Λευκός Πύργος στην παραλία, οι βόλτες στη Νέα Παραλία με τις Ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, η Πλατεία Αριστοτέλους που ανοίγεται σαν σκηνικό ταινίας μπροστά στον Θερμαϊκό.

Κάθομαι – συχνά – σ’ ένα παγκάκι, κοιτάζω το άγαλμα με τον Μέγα Αλέξανδρο να «καβαλάει» το κύμα πάνω στον Βουκεφάλα. Πόσο ωραία δένει σε αυτήν την πόλη το παλιό με το καινούργιο! Τα καράβια στο λιμάνι από τη μια και τις καφετέριες που δεν λένε να αδειάσουν από την άλλη. Κι αν αναρωτιέσαι αν αυτά είναι όντως τα «κλασικά» της πόλης, ναι, μιλάμε για τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία και περιοχές της Θεσσαλονίκης σήμερα.

Από εκεί και πέρα, το κέντρο είναι ένα μικρό βιβλίο ιστορίας που δεν χρειάζεται να το διαβάσεις, αλλά να το διαβείς! Περνάω από την Καμάρα, συνεχίζω μέχρι τη Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου, χαζεύω τη Ρωμαϊκή Αγορά και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσα στρώματα χρόνου πατάω κάθε φορά. Μπαίνω μια στιγμή στον Άγιο Δημήτριο, κάνω μια στάση στην Αγία Σοφία και μετά ανηφορίζω προς Άνω Πόλη, τείχη και Επταπύργιο – εκεί πάνω η πόλη ανοίγεται στα πόδια σου και ο Θερμαϊκός μοιάζει να μπαίνει μέσα στο σαλόνι. Τα παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία που έχουν μπει και στη λίστα της UNESCO δεν είναι απλά «αξιοθέατα», είναι η αίσθηση ότι όπου και να γυρίσεις το κεφάλι κάτι σου ψιθυρίζει ιστορίες.

Όταν πεινάσω (που συμβαίνει συχνά), κατηφορίζω προς Μοδιάνο και Καπάνι: μυρωδιές από μπαχαρικά, λαχανικά, ψάρια, τυριά, και κάπου ανάμεσα μια μπουγάτσα Θεσσαλονίκης που εξαφανίζεται πριν προλάβω να τη βγάλω φωτογραφία. Στο χέρι συνήθως κρατάω κι ένα τσουρέκι – από Τερκενλή – γιατί όπως και να το κάνουμε, χωρίς τσουρέκι η μέρα εδώ είναι μισή. Το βράδυ, αν θέλω πιο παλιό, ρεμπέτικο και λαϊκά, βρίσκω ένα μαγαζάκι στα Λαδάδικα ή σε κάποια γειτονιά γύρω από Βαρδάρη· αν πάλι θέλω πιο σύγχρονο nightlife, η Βαλαωρίτου δεν απογοητεύει ποτέ με τα μπαρ και τα στενά της και είναι εξίσου κοντά στην καρδιά του κέντρου της πόλης.

Την πόλη τη νιώθω να αλλάζει ρυθμό ανά εποχή και διοργάνωση: Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο λιμάνι και στο Ολύμπιον, Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης (HELEXPO ΔΕΘ), γύρω από το ΑΠΘ, Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στην παραλία για όσους χανόμαστε σε σελίδες αντί για σοκάκια.

Ανάμεσα στα μουσεία, το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού είναι στάσεις που πάντα «αξίζουν τον κόπο», ειδικά αν θες να καταλάβεις τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά τα μάρμαρα και τους τρούλους που βλέπεις τριγύρω. Και κάπως έτσι, από την πανεπιστημιούπολη του Αριστοτελείου μέχρι τη ΔΕΘ και τα περίπτερά της, η πόλη μοιάζει με μια μεγάλη αυλή που δεν ησυχάζει ποτέ.

Κλείνοντας τη μέρα, κοιτάζω προς τα έξω: ξέρω ότι από τον Θερμαϊκό ο δρόμος ανοίγει για Χαλκιδική, για Πυλαία–Χορτιάτη και πιο μακριά, για όλη τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ προς τα δυτικά απλώνονται Νεάπολη–Συκιές και οι πιο λαϊκές γειτονιές που δίνουν άλλο χρώμα στην εικόνα της πόλης. Όσο περπατάς, τόσο καταλαβαίνεις ότι η Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο τα «καρτ–ποστάλ» σημεία της, αλλά ένα συνεχές πέρα–δώθε ανάμεσα σε θάλασσα, βουνό, αγορά, μουσική και βραδινές κουβέντες σε τραπεζάκια έξω. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια μπουγάτσα, έναν καφέ στην παραλία και ένα ρεμπέτικο που παίζει χαμηλά, συνειδητοποιείς ότι αυτή η πόλη δεν είναι απλώς προορισμός – είναι συνήθεια που έγινε λατρεία.

Και τελικά, κάθε φορά που έρχεσαι, απορείς γιατί δεν μετακομίζεις για να μείνεις μόνιμα στην Θεσσαλονίκη.

Φωτογραφίες: Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Ελλάδα

Καιρος: Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Ελλάδα

GPS links

Εάν έχετε Κινητό με Android κάντε κλικ εδώ, εάν έχετε iPhone κλικ εδώ για να δείτε τον χάρτη με το GPS της συσκευής σας.