Verba volant, scripta manent!

  •  
    Η Μάνα του Χριστού

     
     

    Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,
    ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
    Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
    και μακριάθε βογγάει και μακριάθε ανεβαίνει.

    Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
    των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν
    κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
    να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

    Α! πώς είχα σα μάνα κι εγώ λαχταρήσει
    (ήταν όνειρο κι έμεινεν, άχνα και πάει)
    σαν και τ άλλα σου αδέρφια να σ είχα γεννήσει
    κι από δόξες αλάργα κι αλάργα από μίση!

    Ένα κόκκινο σπίτι σ αυλή με πηγάδι…
    και μια δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι…
    νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
    το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

    Κι άμ ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
    με τα ρούχα γεμάτα ψιλό ροκανίδι,
    (άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
    ν ανασαίνει βαθιά τ όλο κέδρον αγέρι.

    Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
    τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
    η ακριβή σου να βγάνει νερό να σου χύσει,
    ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν αρχίσει.

    Κι ο κατόχρονος θάνατος θάφτανε μέλι
    και πολλή φύτρα θ άφηνες τέκνα κι αγγόνια
    καθενού και κοπάδι, χωράφια κι αμπέλι,
    τ αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

    Κατεβάζω στα μάτια τη μάβρην ομπόλια,
    για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει…
    Ξεφαντώνουν τ αηδόνια στα γύρω περβόλια,
    λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεφτή μοσκοβόλια.

    Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιε μου, καλέ μου,
    άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
    Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
    δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

    Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
    ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
    Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα.
    Τρέχουν αίμα τ αστήθια, που βύζαξες γάλα.

    Πώς αδύναμη στάθηκε, τόσο η καρδιά σου
    στα λαμπρά Γεροσύλυμα Καίσαρας να μπεις!
    Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
    δεν ήξεραν ακόμα ούτε ποιο τ όνομά σου!

    Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη…
    Δολερά ξεσηκώσανε τ άγνωμα πλήθη
    κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά ρθει το δείλι,
    το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κι οι φίλοι.

    Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν! Κι ακόμα
    σα ρωτήσανε : «Ποιός ο Χριστός;» τι πες «Να με!»
    Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα!
    Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δε σ έμαθ ακόμα!

     

    Κατηγορία: Ποιήματα
    Tags:

    No Comments

Αφήστε ένα σχόλιο!


Προσαρμοσμένη αναζήτηση