Έγραψαν

Η Σημαία

Πάντα κι όπου σ` αντικρίζω, με λαχτάρα σταματώ, υπερήφανα δακρύζω, ταπεινά σε χαιρετώ. Δόξα αθάνατη στολίζει κάθε θεία σου πτυχή και μαζί σου φτερουγίζει της πατρίδος η ψυχή. Όταν ξάφνου […]

Δημόσιοι υπάλληλοι

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία. (Ηλεκτρολόγοι θα ναι η Πολιτεία κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν). Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν αθώα λευκά […]

Έχετε (1) αναπάντητη κλήση

Λησμονώ τον εαυτό μου Φαντάζομαι ότι είμαι ανθρώπινο σώμα. Το σώμα τρέμει, βομβίζει ολόκληρο Άγριες σφήκες μπαινοβγαίνουν στ’ ανοικτό στόμα Έχουν κάνει φωλιά στο στομάχι. Στις παλάμες του φυτρώνουν πόλεις […]

Αιμοδοσία αιώνων

Δεν είναι μόνο τα χρόνια και η στέρηση… Ούτε οι εμμονές που εφορμούν και καταλαμβάνουν εκείνες τις μύχιες γωνιές του μυαλού τις ξεχασμένες ατραπούς που αρχίζουν από το πουθενά και […]

Η εξομολόγηση του καλλιτέχνη

Πόσο μας συγκινούν ως τα σωθικά οι μέρες του χινοπωριού. Έως που να πονέσουμε, μας περνούν βαθειά. Γιατί και οι συγκινήσεις οι γλυκιές κάποτε κρύβουν, στην αοριστία τους, την ένταση […]

Μεθάτε

Μεθυσμένοι πρέπει νά μεθα πάντα. Να η μοναδική αλήθεια! Για να μην αισθανθείτε το φρικτό φορτίο του καιρού που τις πλάτες σας γκρεμίζει και σας σκύβει στη γη, αδιάκοπα να […]

Ο εχτρός

Η νιότη ήταν μονάχα μπόρα σκοτεινιασμένη που ολίγων ήλιων είδε φως κλεφτάτα εδώ κι εκεί κι από βροχές και κεραυνούς τέτοιο κακό έχει γίνει που κόκκινοι στον κήπο μου ολίγοι […]

Ουγκώ

Εκατό χρόνια. Ω δόξα, ω φως! Βωμός λατρείας έγινες, τ αφιερώματα είν εκεί βασιλικά περίσσια, φέρτε, λαοί, και διαλεχτοί. Κι εγώ σου φέρνω, Ολύμπιε, της Ρούμελης τη λύρα την παλληκαρίσια. […]

Η Νίκη

Εδώ στο ελληνικό το χώμα, το στοιχειωμένο και ιερό, που το ίδιο χώμα μένει ακόμα κι απ’ τον αρχαίο τον καιρό, στο χώμα τούτο πάντα ανθούνε κ’ έχουν αθάνατη ζωή […]

Θούριος

Ώς πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά, Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά; Σπηλαίς να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά, Nα φεύγωμ απ τον Κόσμον, για την πικρή σκλαβιά. Nα […]

Το τέλος των νικητών και των ηττημένων

Δρόμους στοιχειωμένους ακολουθούμε, εκεί χανόμαστε… Φωτιές μικρές που καίνε από παντού μας ζώνουν, ήχοι αποκρουστικοί μας συνοδεύουν όπως οδοιπορούμε της την οδό των αναχωμάτων… Έχει το κόκκινο της οργής, το […]

Είδα

Είδα μια χώρα ξωτικιά στ ανήσυχο όνειρό μου: πόσ όμορφη δε θα το πει ποτέ καμιά ψυχή. Tο νου μου πήρε κι άφησα το φτωχικό χωριό μου κι έκανα τάμα […]

Σονέττο 28

Σα χάρβαλο η ψυχή μου είναι ρημάδι που σε μια του γωνιά φτωχό καλύβι έστησε χερομάχος σε λιβάδι χέρσο: μα ο χαλασμός ω πώς με θλίβει! Kι είμαι ο φτωχός, […]

Ύπνου δάκρυα

Mπρόβαλε μέρα λιβανή κι ονειροξεδιαλύτρα να διώξεις τα ησκιώματα του ύπνου από κοντά μου· μπρόβαλε μέρα, κοίμισε την υπνοφαντασιά μου, που ενώ κοιμούμαι ξαγρυπνά η νυχτοπαρωρίτρα. Γιατί νεκρούς, γιατί χλωμούς […]

Ο κισσός

O μαύρος κι άχαρος κισσός, τον πόνο του τρυγώ και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει και λέω κ είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ που ο μαύρος κι […]

Σπουδαστές

Σας είδα κάτου από την πύρινη βροχή με τα πλακάτ και τα σκουτιά τα ματωμένα εσάς που κάματε τη δύσκολην αρχή κείνα τα χρόνια τα βαριά, τα κολασμένα. Σήμερα βλέπω […]

Δεν ήτανε να γίνω…

Ένα πουλί που λάλησε στον άνεμο της νιότης, στ ολάνθιστο απαλό κλαδί κάποιας αγάπης πρώτης, και το τραγούδι του άλλαξε σε πικρό ξάφνου θρήνο. Δεν ήτανε να γίνω ότι έχω […]

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια, θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια. Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι με τα λαμπρά, μεγάλα […]

Η προσφυγιά επαναλαμβάνεται

Κάποτε φεύγαν με καράβια τα παιδιά μας Για Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική Για να πετάξουνε της φτώχειας τον μανδύα Εργάτες, σερβιτόροι, ναυτικοί. Σε ποιο χωριό, ποιο σπιτικό δεν είχε μετανάστη Ποια […]

Μοίρα άγει

Α, στο λαό πως μ’ έριξεν η μοίρα, πως μ’ έκρουσε στη θείαν ανατροφή και μ’ άφησεν ο δύσμοιρος και πήρα τη χλεύη, τη βρισιά και τη ντροπή. Όχλε λαέ, […]

Υποθήκαι

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούνε με χίλιους τρόπους. Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής, όταν ακούσεις ανθρώπους. Όταν ακούσεις ποδοβολητά λύκων, ο Θεός μαζί σου! Ξαπλώσου χάμου με […]

Χαμόγελο

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε, ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει, ίσως γιατί οι συφορές έρχονται. Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δεν βρέχει […]

Η νύχτα μας εχώρισεν

Η νύχτα μας εχώρισεν από όσους αγαπάμε πριν μας χωρίσει η ξενιτιά. (Να ‘ναι όλοι εκεί στο μόλο;) Σφύρα, καράβι αργήσαμε κι αν φτάσουμε όπου πάμε, στάσου λίγο, μα ύστερα […]

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί, μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή. Οι Ουγκό με “Τιμωρίες” την τρομερή των Ολυμπίων εκδίκηση […]

Νοσταλγία

Μέσ από το βάθος των καλών καιρών, oι αγάπες μας πικρά μας χαιρετάνε. Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες Κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις Που δεν μπορείς […]

Ο Μιχαλιός

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη. Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία με το Μαρή και με τον Παναγιώτη. Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ ώμου». Όλο εμουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα, άσε με […]

Μοναξιά

Μεσάνυχτα και λείπετε, αδερφούλες μου. Σαλεύει θλιβερό το κυπαρίσσι. Τις κάμαρες θ ανοίξω που στοιχειώσανε, τ αγέρι κι η νυχτιά ναν τις γιομίσει. Ανε με πάρει ο ύπνος, μέσα στ […]

Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους, διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν για τελευταία φορά τα βήματά τους. Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία. Θεέ μου, […]

Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους. Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε. Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ναι ζήτημα ύψους. Σύμβολα ζωής υπερτέρας, ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα, λευκές άκανθες ολόγυρα σ ένα […]

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους […]