Το πρωί η θάλασσα είναι απερίγραπτη

Το πρωί η θάλασσα είναι απερίγραπτη

Εσείς, καλά μου και υπναρούδικά μου, που αρπάζετε τα συμπράγκαλά σας και ξεκουνάτε για την παραλία κατά το μεσημέρι, χάνετε τα καλύτερα. Έλα, εμπρός! Να μην ακούω χαζομάρες, με κρατούσε σφιχτά ο Μορφέας στην αγκαλιά, κάνω δουλειές και τέτοια. Να του δραπετεύσεις του Μορφέα, για να σε ξαναθέλει. Μην σε χορτάσει πια. Οι δουλειές γίνονται τις καθημερινές το απόγευμα. Οργανωθείτε και του λόγου σας! Όχι, δεν θα ολοκληρώσω παραφρασμένη την γνωστή ρήση.
Το πρωί η θάλασσα είναι απερίγραπτη! Μια μάγισσα που είναι ικανή με το ραβδάκι της να σου αρπάξει τα μυαλά, να τα τινάξει πέρα απαλλάσσοντάς τα από εμμονές και σκέψεις μίζερες, να στα επιστρέψει καινούργια. Η πρωινή επίσκεψη στη θάλασσα, είναι για το μυαλό και την καρδιά ότι το σέρβις για το αυτοκίνητο. Κι ότι το… δεν θυμάμαι τη λέξη, για τον υπολογιστή. Χώρια που βρίσκεις θέση καλύτερη, απολαμβάνεις την ησυχία, εκείνη τη μαγεία της σιωπής δίπλα στο κύμα, χαζεύεις το πέταγμα των πουλιών, τις νυσταγμένες γκαρσονούλες, απολαμβάνεις τον καφέ σου, το κολατσιό που κρύβεις στην τσάντα. Αναμετράει η ματιά σου την απόσταση μέχρι την απέναντι ακτή, πάντα είναι ένα μυστήριο η απέναντι ακτή, κι ύστερα ξεκουράζεις το ματάκι σου πότε στη γκαρσονούλα που σου φέρνει με νάζι το παγωμένο νερό και πότε στη βάρκα την “Ξανθούλα” που ξενερίζει και δένει στη σημαδούρα.

Τότε σκέφτεσαι σε τι ευλογημένο τόπο ζούμε. Παλεύουμε να τον κάνουμε σαν τη μούρη μας, μα εκείνος αντιστέκεται ακόμα.

Γι’ αυτό σας λέω. Το μεσημέρι το τοπίο αλλάζει. Η θάλασσα αναμουτρουλίζεται (ναι, ανακατεύεται δηλαδή αλλά το είπα έτσι σε διάλεκτο εντελώς Αγουλινίτσης), τα μπαλάκια πάνε και έρχονται, τα σκουσμάρια των οικογενειών καλύπτουν την μουσική απόκρουση των μαγαζιών, οι γκαρσόνες δεν σου δίνουν προσοχή (και πού να πρωτοδώσουν τα δόλια κι αυτά), ο ήλιος ζεματάει, οι χοντρές πάνε κι έρχονται χωρίς ένα παρεό να καλύπτει ότι χρήζει κάλυψης, και γενικώς δεν λέει. Γι αυτό, ετοιμαστείτε.

Εν κατακλέιδι: Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτο. Έτσι έκλεινε το κηρυγμά του κι ο θεολόγος μας του σχολείου.

του Δημήτρη Χίλιου

Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα του “Με το σφύριγμα του τραίνου” και “Χάρτινα φιλιά“.

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment