Ο AΠΑΤΕΩΝΑΣ

Ο AΠΑΤΕΩΝΑΣ

Ο AΠΑΤΕΩΝΑΣ

Συναντάς σε κάθε βήμα
ένα έξυπνο μπουμπούκι.

Που κοιτάει να σου φάει
ό,τι έχεις στο σεντούκι.

Κάνει ότι είναι φίλος
μα λυσσομανά σα σκύλος.

Είναι τόσο λιμασμένος.
Πολύ αποφασισμένος.

Μια με αμάκα μιά με τράκα
σε χώνει μέσα στη φάκα.

Σού κάνει το παλληκάρι.
Περπατάει με καμάρι.

Πουλάει εμπιστοσύνη.
Φέρεται με καλοσύνη.

Σου τη στήνει με το γάντι
για να σου βγάλει το μάτι.

Πρώτα ρίχνει τους δικούς του.
Τους βλέπει όλους εχθρούς του.

Δεν έχει όσιο και ιερό.
Τους κοπανάει στο σταυρό.

Γιατί δεν το περιμένουν.
Τελικά άναυδοι μένουν.

Όταν στον ύπνο σε πιάσει
έρχεται τούμπα η πλάση.

Του δανείζεις ότι έχεις
μα στο τέλος όμως τρέχεις.

Σου κόβει την καλημέρα.
Mε τρόπο σε κάνει πέρα.

Δανεικά και αγύριστα.
Πάρε τα’ αυγά και ξύριστα.

Πάει πιά το φιλότιμο.
Εχάθηκε το άτιμο.

Αυτό όμως δεν πουλιέται.
Έτσι ο άνθρωπος γεννιέται.

Ό,τι κάνεις το παθαίνεις.
Απ’ τα λάθη σου μαθαίνεις.

Έρχεται όμως η ώρα
που όλα βγαίνουν στη φόρα.

Τότε ο απατεώνας
Χάνεται από την πιάτσα.

Γίνεται ο ίδιος στόχος
και του βλαστημούν τη ράτσα.

Τότε πιά χάνει τα πάντα.
Τονε κάνουνε στην πάντα.

Έρχεται μία ανάγκη.
Κι έτσι πέφτει στο φαράγγι.

Είναι περιφρονημένος.
Απ’ όλους κυνηγημένος.

Γι αυτό ο λαός μας λέει:
ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΥΝΑΖΟΜΕΝΑ ΣΕ ΚΑΚΕΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ.
Ο ΨΕΥΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΧΑΙΡEΤΑΙ.

TO AΔΙΚΟ ΟΥΚ ΕΥΛΟΓΕΙΤΑΙ.

Πειραιάς, Φεβρουάριος 2010
Γεώργιος Βελλιανίτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment