Tag: Πολυτεχνείο

Στις 17 Νοέμβρη 1973 οι αγωνιζόμενοι φοιτητές με την αποφασιστικότητα και την παλικαριά τους στο Πολυτεχνείο, ταρακούνησαν τα σαθρά θεμέλια της Χούντας.

Φοβάμαι, του Μανώλη Αναγνωστάκη

Φοβάμαι, του Μανώλη Αναγνωστάκη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου- βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό». Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλειναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια...

17 Νοέμβρη, 41 χρόνια μετά

Θα ‘θελα ακόμη να ήμουνα σοφός. Τι είναι όμως να είσαι σοφός; Τα αρχαία βιβλία λένε τι είναι σοφία. Μακριά να μένεις από τις επίγειες συγκρούσεις, Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βια. Στο κακό να κάνεις καλό. Να ξεχνάς τις επιθυμίες σου και όχι να τις εκπληρώνεις. Αλήθεια σε τι μαύρα χρόνια ζω; Εδώ βασιλεύει η φτώχεια και...

Ο εκφωνητής (του Πολυτεχνείου)

Ο εκφωνητής (του Πολυτεχνείου)

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη φωνή σου γενναίο παιδί: Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλάει ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! Είχες βραχνιάσει να μιλάς με τις ώρες μα πιο πολύ ήταν το πάθος που ράγιζε το πυρωμένο μέταλλο της φωνής σου γεμίζοντας τους αιθέρες μ ανατριχίλες και δάκρυα. Κι ο πλανταγμένος λαός συσπειρωμένος μισός στους...

1050 Χιλιόκυκλοι

1050 Χιλιόκυκλοι

“Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!” Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα, δεν σου στειλε ένα μήνυμα μητέρα, αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου, ήταν φωνή χιλιάδων του λαού σου. “Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!” Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι, χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα, σε στόματα μανάδων η κατάρα. Και τα κορίτσια και τ αγόρια...

Ένα παιδί αφηγείται

Ναι, έρχομαι από ΕΚΕΙ. Τι μέρα είναι σήμερα; Απ την Τετάρτη μπήκα μέσα. Τι να σας πω; Κόσμος πολύς στα κάγκελα, στο δρόμο, στην αυλή, στα κάγκελα δεμένα χέρια, χέρια, πλακάτ, κεφάλια, όπλα, τι να σας πω; Και βέβαια είχε αίμα. Μήπως έχετε ένα τσιγάρο; Τ αφήσαμε ΕΚΕΙ τα τσιγάρα, πολλά τσιγάρα κι ένα ταψί με κριθαράκι που μας έφερε...

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου από το χθες στο σήμερα: μια προσέγγιση 39 χρόνια μετά Το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο Ιδρύθη επί Όθωνος το 1836. Και ποιος να το’λεγε πως το Νοέμβρη του ’73 μέσ’ στο σκοτάδι της τυραννίας θα γινόταν φλόγα…. Σ’ έναν ενωτικό εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με τη σημερινή εκδήλωση τιμής και μνήμης θέλουμε να συμβάλλουμε. Η επικαιρότητά...

Δικαιοσύνη

Ο κύριος Π.Β.Ε., ετών 50, έμπορος, δι απάτην κατά συρροήν και εμπρησμόν, κατεδικάσθη εις τριών ετών φυλάκισιν. Ο Λ.Ι., ετών 15, μαθητής, διότι έγραφε συνθήματα στους τοίχους, κατεδικάσθη εις είκοσι ετών φυλάκισιν. Η κυρία Κ.Μ., ετών 48, επιχειρηματίας, δια μαστροπείαν και έκδοσιν ανηλίκων κορασίδων, κατεδικάσθη εις τριών ετών φυλάκισιν, λόγω του προτέρου εντίμου βίου. Η Ι.Λ., ετών 19, σπουδάστρια, δια...

Καλημέρα…

…Της είχε πει: «Αν πάθω τίποτα θα φύγεις αμέσως…». «Δεν είσαι καλά! Άκου, θα φύγω αμέσως!…». «Ναι, ναι… θα μ αφήσεις και θα φύγεις… Σα να μη συμβαίνει τίποτα!». «Σα να μη συμβαίνει τίποτα! Μα τ είναι αυτά που λες;» διαμαρτυρήθηκε η Ισμήνη. «Άκου που σου λέω», επέμενε εκείνος. «Θα μ αφήσεις και θα φύγεις. Να μου το υποσχεθείς!». «Μα…...

«Και βέβαια αλλάζει! Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση», Αγγέλα Καστρινάκη

«Και βέβαια αλλάζει! Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση», Αγγέλα Καστρινάκη

Στο βιβλίο αυτό ο αναγνώστης βλέπει να ξεδιπλώνεται μία ολόκληρη εποχή με τα σύμβολα της Αριστεράς να βρίσκονται εκεί: ο αυστηρός ποιητής Αναγνωστάκης, ο Λουντέμης, ο Γκράμσι, η Σεξουαλική Επανάσταση του Βίλχελμ Ράιχ.

Θα ήθελα να ήμουν εκεί

Θα ήθελα να ήμουν εκεί. Να νιώσω την καρδιά μου να χτυπά δυνατά. Τον κίνδυνο να μας κυκλώνει. Την αδρεναλίνη να κυλάει στις φλέβες μου. Θα ήθελα να ήμουν κι εγώ εκεί. Να αγωνιστώ για τις ιδέες που αγωνίστηκαν. Να νοιώσω τη συγκίνηση που ένοιωσαν. Το θάρρος. Τη βεβαιότητα για το δίκαιο αγώνα. Την πεποίθηση ότι μπορούν να κάνουν τη...

17 Νοεμβρίου

Δεν ήσασταν πολεμιστές δεν ήσασταν στρατιώτες ήσασταν άνθρωποι απλοί απλοί «Αθηνιώτες»! Ήσασταν νέοι, φοιτητές μες στο Πολυτεχνείο ήσασταν άνθρωποι καλοί φίλοι Δημοκρατίας! Κι όταν η Χούντα άδικα, σας πήρε την Παιδεία εσείς ζητούσατε κι’ αυτά Ψωμί, Ελευθερία! Κική Μέρου

Αντί στεφάνου

Ποια απάντηση, ποιος χτύπος στο κοιμισμένο στήθος σου αγόρι γαζωμένο από τις σύγχρονες μηχανές σε σχήμα χελιδονιού άγγελε με χλωρή γενειάδα κάτω από τις ερπύστριες συνείδηση βαμμένη στον τοίχο και στις πέτρες σώπασες τ όνομά σου μες στη βοή της λάσπης περιστέρι μπροστά στα ηλεκτροφόρα σύρματα με το σύνθημα της δικαιοσύνης στο χώμα. Με το τραγούδι χαιρετίζω όσους μοχθούν για...

Από τον κύκλο των σονέτων

Οι δρόμοι αλλάξανε -πώς να το πω;- κατεύθυνση. Και οι κάτοικοι περνάνε μπροστά μας… Σα να λείπουμε… Σα να ναι υπόλειμμα από χτες (βέβαια νωπό, μα δίχως βάσιμο και απτό σκοπό) η παρουσία μας. Όλοι μας σφαλάνε την πόρτα. Ούτε καπνό δε μας πουλάνε. Μα ακόμα κι έτσι -ω, ναι – την αγαπώ την πόλη που σε καθεμιά της άκρη...

Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα κείτεται -δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε- για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου, και συ στο σπιτάκι σου, μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον. Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται, η άνοιξή του παίζει και δεν τηνε ξέρει πια. Στις φλέβες του αίμα σταματημένο...

Επέτειος Πολυτεχνείου

Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι από το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία; Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι την ώρα που γραφόταν η ιστορία που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου. Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους, που πίστεψαν πως είναι ελευθερία να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους...

Εδώ Πολυτεχνείο…

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ καλώ βοήθεια, πρόφτασε, λαέ, βοήθεια, πρόφτασε, λαέ, σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ! Τα νιάτα που έστησαν εδώ του Αγώνα τραγικόν χορό και τραγουδούν τη Λευτεριά, σου τα σκοτώνουν τα παιδιά. Της βίας ο δούλος ο μωρός δουλέμπορος, φονιάς μιαρός, σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου, τ αγόρια, τα κορίτσια σου. Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ τα νιάτα σέρνουνε...

Τα κάγκελα

Πίσω απ τα κάγκελα ελεύθεροι χιλιάδες στο δρόμο περπατάει αργά η φοβέρα, πίσω απ τα σίδερα ονειρεύονται μανάδες παιδιά που έχουνε αλλάξει σε μια μέρα. Μπροστά απ τα κάγκελα οι σκλάβοι που φοβούνται όπλα κρατάνε και ο δρόμος τους ανήκει πίσω απ τα κάγκελα φωνές που δε φοβούνται και μοιάζουν θάλασσα που πλέει ένα καΐκι. Πίσω απ τα σίδερα τα...

Οι δικές τους φωνές

Κινήσαν οι φωνές τους με τους τρελούς αγέρηδες να σμίξουν Να παραβγούν στο πάλεμα τους σιδηρόφραχτους Να πετάξουν πάνω από τις πύλες του Πολυτεχνείου Να περάσουν τα σύνορα της πρωτεύουσας και να γιομίσει η Ελλάδα, ΕΛΛΑΔΑ Οι δικές τους οι φωνές προτάσσουν το στήθος στα τανκς, στα τεθωρακισμένα Οι δικές τους οι φωνές “των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών των ελεύθερων αγωνιζομένων...

Μικρός τύμβος

(17 Νοεμβρίου 1973) Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο, υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα. Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί που ωραία λουλούδια τις μορφές σας Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου, Μπροστά σ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή. Νικηφόρος Βρεττάκος

Το ελικόπτερο

Ένα μεγάλο κουνούπι ζουζουνίζει πάνω απ τα κεφάλια μας: «Η Αθήνα παρουσιάζει όψιν θλιβεράν…» Κόβει βόλτες πάνω απ τις ταράτσες, πάνω απ’ τα αναποδογυρισμένα λεωφορεία με τις μεγάλες διαφημιστικές επιγραφές: «ο θαυμαστός κόσμος των ζώων!» Το μεγάλο κουνούπι σαν να κουβαλάει όλες τις αρρώστιες του κόσμου πότε – πότε λαμπίζει στον ήλιο. «Η πόλις θυμίζει Δεκεμβριανά…» Ζουζουνίζει το κουνούπι βγαλμένο...

Μικρή ομάς αναρχικών…

«Μικρή ομάς αναρχικών εξεμεταλλεύθη…» Θα βρούνε δυο – τρεις εργάτες να πιάσουν, πρέπει, οπωσδήποτε, γιατί οι πολίτες θύμωσαν: «Τα παιδιά, οι σπουδαστές μας, τα καλύτερα παιδιά μας!» Γι αυτό ο νόμος πήρε διαταγή να μαζέψει κι άλλους εργάτες, πρωί – πρωί. «Ε, συ! Ταυτότητα!» Πρέπει ν αλλάξει η σύνθεση των συλληφθέντων, να υπάρχουν πολλοί οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, άνεργοι, να ξεχάσει ο...

Το κατεστημένο

Και κάποιος συγγραφέας, στην τηλεόραση, αξύριστος, μονάχα με πουκάμισο κι ανεβασμένα τα μανίκια μιλάει ενάντια στο κατεστημένο. Αξύριστος και μόνο με πουκάμισο— απόδειξη πως περιφρονεί το κατεστημένο, το μάχεται από την τηλεόραση με λόγια σκληρά. Οι θεατές τον θαυμάζουν: «Τι θάρρος! Ασφαλώς θα τον συλλάβουν!» Κι ο συγγραφέας, μαχητικός, μονάχα με πουκάμισο κι αξύριστος «εγώ δεν μπαίνω σε κανόνες!» χτυπάει...

Ως το πρωί…

«Κρατήστε ως το πρωί!» (Τα παιδιά περιμένουν τον ήλιο… Ο ήλιος είναι σύμμαχός τους, ο ήλιος είναι πάντα νέος). «Κρατήστε ως το πρωί! Η νύχτα θα περάσει». (Μεσάνυχτα, πια. Πάμε, τ ακούμε απ το ραδιόφωνο: 1050 χιλιόκυκλοι. Κάποιος χασμουριέται: πολύ κουραστική ημέρα). «Κρατήστε ως το πρωί! Λίγες ώρες μένουν». (Το πρωί έχουμε και δουλιές. Τα ρολλά του μαγαζιού περιμένουν. Το...

Ένας ζεστός Νοέβρης

…και ξαφνικά πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη καλοκαιριά στην καρδιά του χειμώνα. Ήταν οι ανάσες των παιδιών, κοντά – κοντά, σαν να ’ταν μια αναπνοή κι οι ανάσες στα παράθυρα κοντά – κοντά, σα να ’τανε ένα μπαλκόνι η Αθήνα, κι οι φωτιές που καίγανε στους δρόμους τα σκουπίδια, κοντά – κοντά, σα να ’ταν πυρκαγιά, κι ήταν οι σφαίρες...

Ανώτατες σπουδές

Σταματήσανε τα μαθήματα να κάνουμε ανώτατες σπουδές στους δρόμους. Οι αρχιτέκτονες χτίζουν οδοφράγματα οι γιατροί μαθαίνουν τον πόνο οι νομικοί κάνουν πρακτική εξάσκηση στο δίκιο οι μαθηματικοί μετρούν τις δυνάμεις οι μηχανικοί κατασκευάζουν χιλιοκύκλους οι φυσικοί ελέγχουν τη σύνθεση του αίματος. Οι ζωγράφοι, με το καβαλέτο τους στημένο μπροστά στα τανκς ζωγραφίζουν το θάνατο. Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής

Περιμένουν

Οι πολιτικοί περιμένουν εξελίξεις οι αδιάλλακτοι περιμένουν έστω και την επέμβαση του ΝΑΤΟ οι ποιητές περιμένουν βραβεία οι μαγαζάτορες περιμένουν πελάτες οι γιωταχίδες περιμένουν το Σαββατοκύριακο. Οι φοιτητές περιμένουν συμπαράσταση. Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής

Το κέρδος

Ως τότε δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον και μες στο σπίτι μας ακόμη. Ως εκείνη τη μέρα του Νοέμβρη, δεν ξέραμε ποιος κάθεται στο διπλανό διαμέρισμα. Και ξαφνικά, συναντηθήκαμε στο ασανσέρ με τον συνταξιούχο του τρίτου, συναντηθήκαμε στην είσοδο με τη νοικοκυρά του πρώτου, συναντηθήκαμε στην πόρτα με έναν εργάτη, με έναν πρώην υπουργό, συναντηθήκαμε στο δρόμο με τους...

Χαρμόσυνο γεγονός

«Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή, στην πόρτα μας σταμάτησε ένα τανκ! Ο λοχαγός σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε! Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή, ο στρατός είναι δικός μας, δε θα μας χτυπήσουν! Αυτή τη στιγμή σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε ένας λοχαγός. Δε θα μας χτυπήσουν! Μόνο το σίδερο είναι δικό τους, οι καρδιές...

Αποστολή

Πρώτα – πρώτα, πλύσου καλά, να φύγουν τα αίματα, να μην τρομάξουν όταν σε δουν. Χτύπα την πόρτα και πες… Μα πλύνε, πρώτα, τα αίματα. Είσαι και κίτρινος, προσπάθησε να συνέλθεις. Μην έχεις αυτό το ύφος. Χτύπα την πόρτα και πες… Μα ρώτησε πιο πριν τη γειτονιά. Μου φαίνεται πως ήταν άρρωστη η μητέρα της. Ρώτα τη γειτονιά αν μπορεί...