Η φωνακλού όρνιθα

Η φωνακλού όρνιθα

Μια κότα κακαρίζει
απ την αυγή
κι ανήσυχα γυρίζει
μες στην αυλή.

-“Θέση!”, φωνάζει “θέση!
Θα κάμω αυγό!”
-“Κυρά μου, πού σ αρέσει;”
-“Ξέρω κι εγώ;”

Μες στο κοτέτσι μπήκε…
σα σκοτεινό.
Το στάβλο τον ευρήκε
πολύ στενό.

Το πλυσταριό μεγάλο
και πληχτικό…
-“Τόπο δεν έχετε άλλο;
κο-κο-κο-κο-κο”

Βασίλεψε. Βραδιάζει.
Σε μια ελιά
η κότα μας φωλιάζει
χωρίς μιλιά.

-“Δε γέννησες, καημένη;”
-“Ξέρω κι εγώ;…
Εβγήκα γελασμένη,
δεν είχ αυγό”.
-“Κρίμα στα σημερνά σου
ξεφωνητά
και στα ταρναριστά του
καμαρωτά!

Τ αυγό σου να χεις πρώτα
και να το κάνεις,
τον κόσμο, κυρά κότα,
πριν ξεκουφάνεις!”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Post comment