Category: Ποιήματα

Επέτειος Πολυτεχνείου

Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι από το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία; Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι την ώρα που γραφόταν η ιστορία που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου. Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους, που πίστεψαν πως είναι ελευθερία να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους...

Επιθυμία, της Σωτηρίας Κυρμανίδου

ΕΠΙΘΥΜΙΑ Ανέβα καλέ μου τα σκαλιά. Αναρωτιέμαι. Θα καταλάβω την ηχώ των βημάτων σου; Ξέχασα μάλλον… Πόσο ανάλαφρα έφτανες στο κατώφλι, με το γέλιο να φωτίζει το πρόσωπό σου. Συγχώρα με ακριβέ μου. Διάβηκα την άβυσσο της απόλυτης απουσίας σου. Απλά πράγματα, καθημερινά δεν πρόλαβα να γευθώ. Η « αντοχή» δηλωτική για όλους. Ακούω τα βήματά σου… Ανοίγω την αγκαλιά...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Ανταλλαγή απόψεων μ αυστηρή ηρεμία είν ένα θερμοκήπιο γιά επικοινωνία. Καυτά τα θέματα συχνά θολώνουν το μυαλό μας, χωρίς εμείς να βλέπομε πιό είναι το καλό μας. Η τεχνική στηρίζεται πάνω στην πειθαρχία που ακολουθούν τα άτομα. Όχι στην αναρχία. Υπάρχουνε οι τεχνικές καί οι προϋποθέσεις. Ή γενικές ή ειδικές να εκτεθούν οι θέσεις. Μα πιό μεγάλη είν΄ αυτή....

Εργασία

Ξημερώνει αυγή δροσάτη με το πρώτο της πουλί λες και κράζει τον εργάτη στην φιλόπονη ζωή. Πριν αχνίσει κάθε αστέρι με χαρούμενη καρδιά, νέοι, μεσόκοποι και γέροι, τρέξετ όλοι στη δουλειά! Μη σας είναι ο ξένος πλούτος έν αγκάθι στην καρδιά – πέστε αζήλευτα: Είναι τούτος εργασίας κληρονομιά. Σηκωθείτε! Η γη χαρίζει μόνον άφθονο καρπό, αν ο κόπος την ποτίζει...

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ Κινούμεθα. Ενεργούμε. Κτίζουμε. Προχωρούμε. Μ’ αυτόν τον τρόπο πάντα Εμείς δημιουργούμε. Ας κυνηγιόμαστε. Δοκιμαζόματε. Μα σαν τον Φοίνικα ξαναγεννιόμαστε. Του Έλληνα το Πνεύμα κόντρα σε κάθε ρεύμα, στέκεται καί νικάει. Και ας ψυχομαχάει. Έλληνες! Προσπαθείτε!! Θάρθει η στιγμή να δείτε, Όρθια την Ψυχή σας, να στέκεται στη Γή σας. Έρχεται Τιμωρία σε κείνα τα Θηρία που πρόδωσαν τη...

Ευαγγελισμός

Ευαγγελισμός Η κουκκίδα μεσ’ στο χάρτη ένα ίχνος, μια τελεία. Νιότης γλέντια μα και πάρτυ έρωτες για ποιά ταινία; Άνθρωποι στο βιός δοσμένοι για τη ζήση, την ανάγκη. Νιώθουν όλοι προδομένοι τους τη φέραν με το γάντι. Στα χωράφια, στα κοπάδια στάζει ο ιδρώτας, ρέει. Στις κορφές και στα ισάδια καλλιέργειες με χρέη. Ξεχωρίζουνε τα σόγια και του καθενός τη...

Εύνοιες κι αδικίες

Μια ματιά στην κοινωνία, μια ματιά σ’ όλους τους χώρους της. Τα παραθυρόφυλλα της ευθυκρισίας σφαλιστά πάντα, η πόρτα της αξιοκρατίας μόνιμα κλειστή! Σκανδαλώδης προώθηση μέτριων ή ανάξιων, καταφανής παρεμπόδιση ικανών και άξιων! Κάποιοι άξιοι ίσως προοδεύσουν, αν τους αφήσουν οι άλλοι, κάποιοι όχι! Κάποιοι άλλοι συκοφαντούν και καταδίδουν, χωρίς να νοιάζονται για όσους βλάπτουν. Κάποιες επί σκοπώ συνουσιάζονται, χωρίς...

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ Πολλές είναι οι προσευχές, πολλές οι ευχαριστίες που Σ’ απευθύνομε, Θεέ, γιά χίλιες δυό αιτίες. Μιά προσευχή, μία ευχή, πιό πάνω από όλες. Δέξου την καί βοήθησε. Είναι γιά όλους μας αυτή. Σ’ όλες της Γής τις χώρες. Σ’ ευχαριστούμε, Ύψιστε, καί γιά τούτη τη μέρα που πέρασε ειρηνικά. Δώσε υγεία καί χαρά σ’ όλα του Κόσμου...

ΕΧΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗ

ΕΧΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗ Πρόσεξε φίλε! Εσύ δεν έφταιξες. Ζάρια δεν έπαιξες. Μην κοιτάς πίσω. Προχώρα τώρα. Τούτη την ώρα. Μην πελαγώνεις. Η μοίρα σ έτρεξε. Μαζί σου έπαιξε. Πάρε ανάσα. Νοιώσε ελεύθερα γιά λίγα δεύτερα. Αυτό είν το πάν. Είναι μιά αρχή μέσ στην Ψυχή. Να μη δειλιάζεις. Θές προσοχή. Διώξ την οργή. Μέσα σου άντεξε. Διώξε τη λύπη, ό,τι άν...

Έχετε (1) αναπάντητη κλήση

Λησμονώ τον εαυτό μου Φαντάζομαι ότι είμαι ανθρώπινο σώμα. Το σώμα τρέμει, βομβίζει ολόκληρο Άγριες σφήκες μπαινοβγαίνουν στ’ ανοικτό στόμα Έχουν κάνει φωλιά στο στομάχι. Στις παλάμες του φυτρώνουν πόλεις Σφίγγοντας κάθε τόσο τις γροθιές του, Τις συντρίβει μ’ έναν μαλακό, υπόκωφο θόρυβο. Καταπακτές ανοίγουν στο θόλο του κρανίου Ανθρωπίσκοι προβάλλουν Γελούν μέχρι δακρύων. Αίφνης ηχεί το κινητό του «Ποιός;»...

ΖΗΤΗΜΑ ΑΡΧΗΣ

ΖΗΤΗΜΑ ΑΡΧΗΣ Σαν το τοπίο είναι γκρίζο. μην αρνηθείς να το διαβείς. Όταν διστάσεις, κάνεις πίσω, δε θα μπορέσεις να σταθείς. Δε θέλει δίλημμα ο δρόμος. Δω είναι ζήτημα Αρχής. Όταν σε γυροφέρνει ο φόβος, μη σ εμποδίσει να σκεφθείς. Να έχεις πάντα την ελπίδα ότι θα δείξει ο καιρός. Έχεις αόρατη ασπίδα, εφόσον είσαι καθαρός. Φαντάσματα που σε τρομάζουν...

Η άγ(ρ)ια νύκτα των εξεγερμένων

Τα πρόσωπα των παιδιών σχίζονται Ογκώδη μάρμαρα προβάλλουν από μέσα Τα εξορύσσουν απ τα σπλάγχνα τους Για να οικοδομήσουν τη νέα πόλη. Μπροστά μου τρέχει μία καλλίπυγος επαναστάτις Καταφεύγουμε λαχανιασμένοι στα Προπύλαια -«Ποιά εισαι; Βγάλε τη μάσκα» της ζητώ Κατεβάζει το blue jean· «φίλησέ μου το» αξιώνει Της λείχω το αιδοίο κοιτάζοντάς την κατάματα Μέσα από την αντιασφυξιογόνο μάσκα, Ακούγεται...

Η αντίσταση (Επίγραμμα)

Δεν είναι τούτο πάλαιμα σε μαρμαρένια αλώνια, εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος. Εδώ σηκώνεται όλη η γη με τους αποθαμένους, και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της. Κι απάνω-απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος. Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες,...

Η ΓΛΩΣΣΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ (2000 ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ… ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ)

Η ΓΛΩΣΣΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ (2000 ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ… ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ) Η Γλώσσα η Ελληνική ακούγεται σαν μουσική. Πλούσια, όσο εκφραστική με μέτρο και με ρυθμική. Είναι η Επικοινωνία σε μια δεμένη Κοινωνία πούχει κρατήσει τα ηνία πέρα πό την κοσμογονία. Αυτή η Γλώσσα είναι τώρα μια γερή βάση για τη Χώρα, σαν έρχεται μεγάλη μπόρα σε μία άθλια κατηφόρα. Δέχεται κτύπους μανιακούς από...

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΨΙΩΝ

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΨΙΩΝ Η τρέλλα απ’ τη λογική απέχει μια λεπτή κλωστή. Πολύ δύσκολα διακρίνεις ποια είν’ η σκάρτη κι η σωστή. Αν είσαι φίλος, πρόσχαρος, κάποιοι σου τηνε στήνουνε. Σου τηνε φέρνουν ύπουλα. Άναυδο σε αφήνουνε. Αυτά συμβαίνουνε συχνά σαν δεν υποψιάζεσαι. Αγκαλιάζεις τους πονηρούς. Έτσι, παραμυθιάζεσαι. Να φτιάχνεις αντισώματα με κάθε υποψία. Στον ύπνο μη σε πιάνουνε....

Η ΔΙΑΟΛΟΓΡΙΑ

Η ΔΙΑΟΛΟΓΡΙΑ Από νωρίς στη γειτονιά όταν θα βγεί ο ήλιος ξυπνάει μια κωλόγρια κι όλα γίνονται μύλος. Τους παίρνει όλους στη σειρά για να τους ξεματιάσει, τους πλακώνει στις προσευχές το κακό να προφτάσει. Είναι πολύ θρησκόληπτη. Σέβεται τους παπάδες. Πάντα όταν τους συναντά τους κάνει τεμενάδες. Κάνει μετάνοιες και σταυρούς. Τον καθένα διδάσκει. Μα στην πραγματικότητα, φάσκει και...

Η ΕΛΛΑΣ ΤΩΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΩΝ

Η ΕΛΛΑΣ ΤΩΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΩΝ Η Ελλάς των Λουδοβίκων με την πλούσια χλιδή, εξεζούμισε τον κόσμο. Του επήρε την ψυχή. Μέσα σε όλους τους άλλους τους μικρούς και τους μεγάλους «Οι Ρασπούτιν» ξεφυτρώσαν. Παραδείγματα εδώσαν. Σώσον Κύριε τον λαόν σου που πολύ τον κατατρέχουν. Βοήθησε και τους κλέφτες, ώστε πιο πολλά να έχουν. Αυτή η Χώρα η «Ελλάς» έχει υπηρέτες του...

Η Ελληνίδα μητέρα

Κρέμεται τὸ σπαθὶ κοντὰ στὴν κούνια σου, καλό μου, ἀλλὰ τὸ χέρι δέν εἶναι ποὺ τό ᾽σφιγγε στὴ νίκη. Μακρὺς ὁ λάκκος π’ ἄνοιξε καὶ κλεῖ τὸ γίγαντά μου. Κάμπους, βουνά, χωρὶς αὐτὸν μάχης καπνοὶ σκεπάζουν ἀλλ’ αὐτὸ τώρα ποὺ κουνῶ τ’ ἀμέριμνο κορμάκι αὔριο θὰ γίνη δύναμη ποὺ ὁ λογισμὸς κινάει, καὶ στήθι ἀντρίκειο θὰ σταθῆ στὲς σαϊνιὲς τῆς...

Η εξομολόγηση του καλλιτέχνη

Πόσο μας συγκινούν ως τα σωθικά οι μέρες του χινοπωριού. Έως που να πονέσουμε, μας περνούν βαθειά. Γιατί και οι συγκινήσεις οι γλυκιές κάποτε κρύβουν, στην αοριστία τους, την ένταση – Του απείρου η λόγχη είναι η πιο σουβλερή. Να, πνίξε τη ματιά σου στου ουρανού, στης θάλασσας το απέραντο. -Τι ηδονή μεγάλη! -Τριγύρω η μοναξιά, η σιγαλιά, του γαλανού...

Η Εξοχή

Προβαίνει ο ήλιος μ όλη του τη χάρη κι από λάμψη τον κόσμο πλημμυρίζει. Μες στο χωράφι ατίμητο ζευγάρι από βόδια θωρείς να τριγυρίζει. Εδώ κοιτάς περήφανο μοσχάρι στο πράσινο σιτάρι να βαδίζει, είν άλλο εκεί γυρμένο στο χορτάρι με το πλατύ ρουθούνι να καπνίζει. Μύριες αξίνες σκάφτουνε τη γη κι υψωμένες στον ήλιο λαμπυρίζουν, στους κάμπους βασιλεύει θεία σιγή....

Η επιστροφή του «ασώτου»

Η επιστροφή του «ασώτου» Ο χαμογελαστός ουρανός. Τα ψηλά αγέρωχα βουνά Οι γαλανόκορμες θάλασσες. Οι μαργαριταρένιοι κάμποι Οι ευωδιαστοί μπαξέδες. Οι ευλογημένοι ελαιώνες Και εντέλει όλα αυτά τα καλούδια της πατρίδας μου Ήταν το βιός που κουβάλαγα στο πορτοφόλι της καρδιάς Και με μια τέτοια τρανταχτή περιουσία λογάριαζα, να εξαγοράσω του νόστου την παρηγοριά Τη λύτρωση της πανούργας μνημοσύνης Τα...

Η ηρωίδα Κατερίνα

Η ηρωίδα Κατερίνα Ξύπνημα στις πέντε. Πριν ο ήλιος βγει ψημένη η μπουγάτσα. Είτε με πουνέντε είτε με βροχή μ’ αχλύ και με μπουνάτσα. Εργαζόμενη μητέρα σύζυγος ειλικρινής φιλότιμο ελληνικό. Της ευθύνης θυγατέρα φίλη νουνεχής άτομο δοτικό. Τιμάει τα πεθερικά ο άντρας της κορώνα προσφορά για το παιδί. Τοποθετείται σφαιρικά. Στης ζωής της τον αγώνα ας την έχει ο Θεός...

Η Μάνα, του Γεωργίου Μαρτινέλλη

Μάνα κράζει το παιδάκι, Μάνα ο νιος και Μάνα ο γέρος, Μάνα ακούς σε κάθε μέρος, α! τι όνομα γλυκό, Τη χαρά σου και τη λύπη με τη μάνα τη μοιράζεις, ποθητά την αγκαλιάζεις, δεν της κρύβεις μυστικό. Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα δεν θα βρεις να σε μαντεύει, σαν τη μάνα που λατρεύει, σαν τη μάνα που πονεί. Την...

Η μοναξιά των άστρων

Τις νύχτες κλαίμε και το πρωί ελπίζουμε ότι όλα θ’ αλλάξουν. Ένα χαμόγελο να μας βεβαιώσει ότι ζούμε και ελπίζουμε. Αυτό το χαμόγελο που θα καθρεφτίζεται στα μάτια μας. Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που συνεχίζει να ονειρεύεται και να προσδοκά. Τις νύχτες κοιτάω τ’ αστέρια και ψάχνω να βρω τα μάτια του. Όμως ξαφνικά πέρασε το φεγγάρι από δίπλα...

Η προσφυγιά επαναλαμβάνεται

Κάποτε φεύγαν με καράβια τα παιδιά μας Για Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική Για να πετάξουνε της φτώχειας τον μανδύα Εργάτες, σερβιτόροι, ναυτικοί. Σε ποιο χωριό, ποιο σπιτικό δεν είχε μετανάστη Ποια μάνα δεν καρτέραγε στην πόρτα ένα γράμμα Απ’ τον ξενιτεμένο της, μια λέξη, μια γραφή Διάβαζε, ξαναδιάβαζε, το μούσκευε στο κλάμα Ήταν ο πόλεμος, μας είχε καταστρέψει αδέρφια χώριζε, μανάδες,...

Η Σημαία

Η Σημαία

Πάντα κι όπου σ` αντικρίζω, με λαχτάρα σταματώ, υπερήφανα δακρύζω, ταπεινά σε χαιρετώ. Δόξα αθάνατη στολίζει κάθε θεία σου πτυχή και μαζί σου φτερουγίζει της πατρίδος η ψυχή. Όταν ξάφνου σε χαϊδεύει τ` αγεράκι τ` αλαφρό, μοιάζεις κύμα, που σαλεύει με χιονόλευκον αφρό. Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει στην ψηλή σου κορυφή, ειν` ο φάρος που φωτίζει μιαν ελπίδα μας...

Η σιωπή είναι απαρχή ενός καινούργιου κόσμου

Η σιωπή είναι απαρχή ενός καινούργιου κόσμου Χραπ! εξαφανίζεται το μισό δωμάτιο Αδηφάγο κενό καταβροχθίζει την πόλη Οι δρόμοι κόβονται από αβυσσαλέους κρημνούς Κολοβωμένα κορμιά πασχίζουν να διαφύγουν Τρώγει ο Θεός τον κόσμο! Στο Σύνταγμα χιλιάδες σώματα παραληρούν Όλες οι λέξεις που ειπώθηκαν από Γενέσεως, Επιστρέφουν στα στόματα τώρα Άκρα σιωπή· ποτέ, τίποτε δεν ελέχθη! Βρίσκομαι στη λεηλατημένη Βουλή Μια...